Blog Archives

შარშან და წელს

შარშან ამ დროს მზიან წვიმაში დავდიოდი, წელს ყოველდღიურ პრობლემებს ვებრძვი;

შარშან ამ დროს ვვარჯიშობდი და ფორმაში ვიყავი, წელს დიეტაზე ერთ დღესაც ვერ ვძლებ;

შარშან ამ დროს ისევ მქონდა მოთმინების დიდი უნარი, წელს ყოველ დღე მგონია რომ ქრონიკული ნევროზი მაქვს;

შარშან ამ დროს უმიზეზოდ მეღიმებოდა, წელს სერიოზული მიზეზი მჭირდება;

შარშან ამ დროს გაზაფხულის სუნს ვგრძნობდი, წელს გაზაფხულსაც ვერ ვგრძნობ;

შარშან ამ დროს წვიმაში ვსეირნობდი, წელს მეშინია არ გავცივდე;

შარშან ამ დროს მყარად მჯეროდა რომ ყველაფერი კარგად იქნება, წელს მეშინია – ვაითუ ასე არ იყოს.

ადამიანები არ იცვლებიან, კონკრეტულ თვისებებს დროებით კარგავენ ან იძენენ. არ შევცვლილვარ არც მე. უბრალოდ ზედმეტი მომივიდა, ზედმეტი დატვირთვა და ნაკლები განტვირთვა.

მარა ერთი რამე ვიცი – სანამ გვერდით მყავს ადამიანი, რომელიც იმაზე მეტად მიყვარს, ვიდრე ოდესმე სიყვარული წარმომედგინა, კარგად იქნები. და თუნდაც ყოველი დღე იყოს ბრძოლა და შეტაკება, მე კარგად ვიქნები.

მე ისევ შეყვარებული ვარ, ისევ ვიცი, რომ ამ გრძნობით ყველაფერს შევძლებთ, რაც ჩვენზეა დამოკიდებული. ხო, ახლა უკვე ფრაზა “რაც ჩვენზეა დამოკიდებული” გაჩნდა…

მარა ყველაზე მთავარი იცი რაა? შარშან ამ დროსაც კარგად ვიყავი და ახლაც კარგად ვარ.

ისევ ისე მივლის ჟრუანტელი მთელ სხეულში, როცა თვისებურად, რაღაცნაირად მეხუტება. ხანდახან პატარა ბავშვივით მომეხუტება და მგონია რომ უნდა ვიზრუნო მასზე, დავიცვა… ხანდახან კიდე მე მაგრძნობინებს თავს ბავშვად და თვითონ ზრუნავს ჩემზე.

love

იცი რა კარგად ვარ მასთან?

იცი რა ბედნიერებაა როცა დილით მისი კოცნა მაღვიძებს? მერე თვალებში მიყურებს ხოლმე ისე თბილად, მე ხმის ამოღების ძალა აღარ მაქვს…

ხოდა მეც ვუყურებ და კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ მე ხატია ვარ და მე ვხედავ მზეს. მზეს და ჩემს სოსოიას… თუმცა ხშირად ეს ერთი და იგივეა…

 

 

პ.ს. მადლობა მარიამს.

მზიანი წვიმა

გამარჯობა გვირილა!

მე ხატია ვარ და მე დავბრუნდი, მგონი…

იცი? მომენატრე.

ცუდად ვიქცევი უყურადღებოდ რომ გტოვებ ხშირად, მაგარამ იცი რამდენი საქმე მაქვს? ხუთასი! 😀

ამბობენ კარგად როცა ხარ წერა არ გამოდისო, ცუდად ყოფნაა აუცილებელიო…

არადა, იცი რამდენი რამ დამიგროვდა და იცი რა კარგად ვარ?

ხოდა ახლა მოგიყვები 😉

ა, მოიცა, ჯერ ეს ჩართე და ისე 🙂

ახლა მელოდიას აყევი და იღიღინე, მერე რა, რომ შეიძლება ტექსტი არ იცოდე…

. . .

იცი რა მაგარია როცა გიყვარს?

იცი რა მაგარია, როცა არ იცი რატომ გიყვარს, კონკრეტულად რა თვისების გამო? უბრალოდ გიყვარს, მიზეზი რა საჭიროა…

იცი რა მაგარია, როცა გრძნობის გადმოსაცემად სიტყვები და ემოციები არ გყოფნის?

მთელი დღე რაღაც რომ გაკლია და საღამოს ხვდები რომ ეს ჩახუტებაა. და ჩახუტება იცი როგორია? არ ვიცი როგორ გითხრა… უცებ ყველაფერი რომ გავიწყდება და გრძნობ რომ კარგად ხარ, ძალიან კარგად!

სადღაც თბილისის ზემოთ, მზიან წვიმაში ყოფილხარ? თბილი წვიმა რომ მოდის, მზე ანათებს და ჩახუტებული გადმოყურებ თბილისს… მე ვყოფილვარ…

გქონია შემთხვევა, როცა ხვდები, რომ ავტობუსში/მეტროში/“მარშუტკაში“ გაკრეჭილი ზიხარ, თითქოს სრულიად გაუგებარი მიზეზის გამო? მე კი…

გქონია ბედნიერების ჟრუანტელი? მე კი…

დაღლილი დღის შემდეგ გქონია იმის ძალა რომ რამდენიმე კილომეტრი გესეირნა? მე კი…

ისე მოგნატრებია რომ ლაპარაკი არ შეგძლებია? მე მომნატრებია…

გყვარებია ისე, რომ საკუთარი თავისგან გაგკვირვებია? მე კი… ახლა მიყვარს…

გახსოვს, მეგონა რომ სიყვარული ის ნიჭია, რომელიც მე არ გამაჩნია. ვცდებოდი. დიახ, სიყვარული ნიჭია, მაგრამ ის ყველას აქვს, უბრალოდ ზოგს უფრო დიდი ნიჭი აქვს, ზოგს მცირე.

ამიტომ არ დაიჯერო რომ შენ სიყვარული არ შეგიძლია, რომ გული გატკინეს და მერე ვეღარ შეიყვარებ. არა! უნდა გიყვარდეს. ვალდებული ხარ გიყვარდეს, იმიტომ რომ კარგად უნდა იყო, ცუდად ყოფნის უფლება უბრალოდ არ გაქვს. ადამიანი სიყვარულისთვისაა გაჩენილი და დედამიწას მართლა სიყვარული ატრიალებს, დამიჯერე.

მე ვხედავ მზეს! და მინდა შენც დაინახო… ხო, შენ, რაღაც უცნაური მიზეზით რომ შემოდიხარ აქ ყოველ დღე და მე უნამუსოდ გექცევი – არაფერს ვწერ ახალს.

ხოდა, მე დავბრუნდი, უფრო ხატია, ვიდრე გვირილა. თუმცა ორივე 🙂

მინდა ერთად ვხედავდეთ მზეს…

მინდა ყველა, რაც შეიძლება ბევრი ადამიანი ხედავდეს მზეს…

და მინდა ბედნიერებისგან ჟრუანტელი გივლიდეს…

უნიღბოდ :)

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე ეს მაინც გამეკეთებინა. საქმე იმაშია, რომ ნათამაშევი და მოჩვენებითი არაფერი მხიბლავს. მაქსიმალისტი ვარ და თუ რამე მაქვს, გამონაკლისები მირჩევნია არ დავუშვა.

მქონდა ანონიმობა. ახლა ფაქტიურად აღარ მაქვს. ათი ადამიანი უნდა ყოფილიყო ყველაზე მაქსიმუმი, ვინც ჩემს ვინაობას გაიგებდა. გადაცდა, ბევრად თან… ზოგი თავისით მიხვდა, ზოგს თვითონ ვუთხარი და ა.შ. მთავარი ისაა, რომ იციან ვინ ვარ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ანონიმი არ ვარ. უბრალოდ თავს ვიტყუებ. მე კიდე არ მიყვარს თავის მოტყუება.

როგორც ადრე, ახლაც მირჩევნია ვიყო ანონიმი და არავინ მიცნობდეს, მაგრამ ასე არაა და თამაში არ მომწონს. ამიტომ, უკეთესია ვიფიქრო პოზიტივზე და ვაღიარო, რომ რამდენიმე ძალიან მნიშვნელოვანი ადამიანი “შევიძინე” მათთან ანონიმურობის დათმობით. გარდა ამისა, მივხვდი, რომ ხანდახან პრინციპების დათმობა შეიძლება, თუ ის, რის გამოც დათმობ, უფრო მნიშვნელოვანია.

რაც შეეხება ჩემი ანონიმობის მიზეზებს, იმ პოსტებს დავბლოკავ, რომლებიც ჟურნალისტურ ეთიკას არ მიესადაგება. პირადი პოსტები კი არ მანაღვლებს. ისინი მაშინ იყო მნიშვნელოვანი, როცა ვწერდი.

კი, ამ პოსტით რაღაცეები შეიცვლება. თუმცა გვირილა ბლოგს არ აუქმებს და კვლავ დაწერს მაშინ, როცა იქნება შესაბამისი ემოცია, პოზიტიური თუ ნეგატიური. ოდესღაც ახალ ბლოგსაც გააკეთებს, ოგონდ გვირილა არა, ხატია 🙂 (ხო, ხატია მქვია 🙂 ). იმ ბლოგზე ალბათ დაწერს იმას, რაზეც უნდოდა წერა სულ თავიდან, ანუ ბლოგი იქნება “ჟურნალისტური”.

ბოლოს იმის თქმა მინდა, რომ ანონიმობამ კიდევ ერთხელ დამარწმუნა, რომ ბევრი ცუდი ადამიანი არსებობს ქვეყანაზე, მაგრამ გაცილებით მეტი კარგი. მაგარია, როცა ადამიანმა არ იცის ვინ ხარ და გრძნობ, რომ ის თბილი სიტყვები, რასაც გეუბნება, მაინც გულიდან მოდის და არაა თამაში. შეიძლება სულ არ იცნობდე ადამიანს და გიყვარდეს, ისე, ადამიანურად. შემიძლია ვთქვა, რომ მიყვარს ასე რამდენიმე ანონიმი ბლოგერი და სულ არ მიქმნის დისკომფორტს მათი ანონიმობა. ყველა ადამიანი თვითონ აკეთებს არჩევანს და მე პატივს ვცემ ამას.

… ახლა ალბათ კითხულობ ამას და გეჩქარება ფოტოს ნახვა. არადა, დაფიქრდი, რეალურად გაინტერესებს ვინაა გვირილა? არა. უბრალოდ, ვერ იტან, როცა არსებობს რაღაც, რაც შენთვის “დამალულია”. ან იქნებ შენ ის ხარ, ვისთვისაც მნიშვნელობა არ აქვს ავტორის ანონიმურობას. როცა ანონიმ ბლოგერებს ვკითხულობ, წიგნის პერსონაჟებივით წარმოვიდგენ მათ ვიზუალურ მხარეს. ალბათ სხვებიც ასე არიან. ხოდა, თუ გინდა დავრჩე ისეთი, როგორიც წარმოგიდგენივარ, ნუ გახსნი პოსტს ბოლომდე.  თუ არადა, მიდი 😉  Read the rest of this entry

%d bloggers like this: