Blog Archives

ფეხები კედელზე

დილით მისი კოცნა მაღვიძებს… როგორც ყოველთვის, ჯერ ფრთხილად მკოცნის ლოყაზე და მერე მთელ სახეს მიკოცნის…

მე ჯერ კიდევ ნახევრადმძინარე მოვხვევ ხელებს და გულთან მივიხუტებ… ისე მიყურებს ხოლმე, თვალებში რომ ჩანს რას გრძნობს… მერე თბილად მიღიმის და მეუბნება რომ ყველაზე ლამაზი ვარ. მე კი ვიცი რომ ასე არაა, მარა მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, თვითონ ასე ფიქრობს და მე მისი ყველაზე ლამაზი ვარ… მიხარია და კიდევ უფრო მაგრად ვეხუტები…

ხოდა, ახლა ისევ ასე მინდა… მინდა სადმე ვიყოთ, სულ ერთია ფანჯარაში ზღვის ხედს დავინახავ თუ მთის, თუნდაც ისევ თბილისის იყოს, ოღონდ ისევ ასე… იმდენად ბევრია 10 დღე ჩახუტების გარეშე…

ისევ კოცნით მაღვიძებს ყოველ დილით, ოღონდ ვირტუალურად. მინდა ჩვენ ორნი, სადმე ყველასგან შორს და ისევ ისე…

ფეხებს კედელზე ავაწყობდი და ათას სისულელეზე ველაპარაკებოდი… მერე თავისი ხელით მაჭმევდა თავისსავე მომზადებულ გემრიელობას… საღამოს მივეხუტებოდი და რამე ფილმს ვუყურებდით ერთად, დროდადრო უფრო მაგრად მიმიხუტებდა და თბილად მაკოცებდა… მერე სადმე გავისერნებდით, თბილად ჩამკიდება ხელს და ალბათ სულ აღარ ვილაპარაკებდით ეკონომიურ გაათებაზე 🙂 ხელში ამიტაცებდა და მე ისევ ვიკივლებდი, ის ისევ იფიქრებდა რომ მგონია დავუვარდები და მაგიტომ მეშინია და გაიბუტებოდა. მე კისერზე, ყურთან ახლოს ვაკოცები, მერე სახეს დავუკოცნიდი და ვეტყოდი როგორ ძალიან მიყვარს… მერე ისევ ამიტაცებდა ხელში და მასწავლიდა როგორ უნდა დავიჭირო თავი ისე, რომ ნაკლებად მქონდეს ვარდნის შიში 🙂

Advertisements
%d bloggers like this: