Blog Archives

შარშან და წელს

შარშან ამ დროს მზიან წვიმაში დავდიოდი, წელს ყოველდღიურ პრობლემებს ვებრძვი;

შარშან ამ დროს ვვარჯიშობდი და ფორმაში ვიყავი, წელს დიეტაზე ერთ დღესაც ვერ ვძლებ;

შარშან ამ დროს ისევ მქონდა მოთმინების დიდი უნარი, წელს ყოველ დღე მგონია რომ ქრონიკული ნევროზი მაქვს;

შარშან ამ დროს უმიზეზოდ მეღიმებოდა, წელს სერიოზული მიზეზი მჭირდება;

შარშან ამ დროს გაზაფხულის სუნს ვგრძნობდი, წელს გაზაფხულსაც ვერ ვგრძნობ;

შარშან ამ დროს წვიმაში ვსეირნობდი, წელს მეშინია არ გავცივდე;

შარშან ამ დროს მყარად მჯეროდა რომ ყველაფერი კარგად იქნება, წელს მეშინია – ვაითუ ასე არ იყოს.

ადამიანები არ იცვლებიან, კონკრეტულ თვისებებს დროებით კარგავენ ან იძენენ. არ შევცვლილვარ არც მე. უბრალოდ ზედმეტი მომივიდა, ზედმეტი დატვირთვა და ნაკლები განტვირთვა.

მარა ერთი რამე ვიცი – სანამ გვერდით მყავს ადამიანი, რომელიც იმაზე მეტად მიყვარს, ვიდრე ოდესმე სიყვარული წარმომედგინა, კარგად იქნები. და თუნდაც ყოველი დღე იყოს ბრძოლა და შეტაკება, მე კარგად ვიქნები.

მე ისევ შეყვარებული ვარ, ისევ ვიცი, რომ ამ გრძნობით ყველაფერს შევძლებთ, რაც ჩვენზეა დამოკიდებული. ხო, ახლა უკვე ფრაზა “რაც ჩვენზეა დამოკიდებული” გაჩნდა…

მარა ყველაზე მთავარი იცი რაა? შარშან ამ დროსაც კარგად ვიყავი და ახლაც კარგად ვარ.

ისევ ისე მივლის ჟრუანტელი მთელ სხეულში, როცა თვისებურად, რაღაცნაირად მეხუტება. ხანდახან პატარა ბავშვივით მომეხუტება და მგონია რომ უნდა ვიზრუნო მასზე, დავიცვა… ხანდახან კიდე მე მაგრძნობინებს თავს ბავშვად და თვითონ ზრუნავს ჩემზე.

love

იცი რა კარგად ვარ მასთან?

იცი რა ბედნიერებაა როცა დილით მისი კოცნა მაღვიძებს? მერე თვალებში მიყურებს ხოლმე ისე თბილად, მე ხმის ამოღების ძალა აღარ მაქვს…

ხოდა მეც ვუყურებ და კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ მე ხატია ვარ და მე ვხედავ მზეს. მზეს და ჩემს სოსოიას… თუმცა ხშირად ეს ერთი და იგივეა…

 

 

პ.ს. მადლობა მარიამს.
Advertisements
%d bloggers like this: