Blog Archives

ეგოიზმი

უკვე რამდენი ხანია ვზივარ და ვფიქრობ რა და როგორ დავწერო. როგორ დავწერო ის, რასაც ვგრძნობ… არის ხოლმე მომენტები, როცა გინდა მაქსიმალურად გამოხატო რაღაც და უბრალოდ არ შეგიძლია. ასე ვარ ახლა. სიტყვები არ მყოფნის საერთოდ. დაწერა რომ გადავწყვიტე, რაღაცები ტივტივებდა თავში, მერე გაქრა. მთავარი ისაა, რომ დღეს დაბადების დღე აქვს. იცი როგორ მიყვარს? უკვე რამდენჯერ ვცადე მეთქვა და ვერ გიხსნი… მთელი არსებით მიყვარს და მთლიანად, თავისი უმნიშვნელო “მინუსებით”, რომელიც იმდენად უმნიშვნელოა, რომ… მინდა მთელი ცხოვრება მასთან ერთად, ხელიხელჩაკიდებულმა გავატარო. მინდა მასთან ერთდ ვიძინებდე და ვიღვიძებდე სულ; მინდა ყოველთვის ისე მიყურებდეს, როგორც ახლა; მინდა რაც შეიძლება ბევრი “ჩვენი”; <3 რეალისტი ვარ, არ მჯერა ზოგადი ზღაპრების, მაგრამ მე ჩემი ზღაპარი მაქვს, ინდივიდუალური და ეს იმიტომ, რომ ის ჩემს გვერდითაა; იმიტომ, რომ როცა კარგად ვარ ჩემთანაა, როცა ვწუწუნებ, ვბუზღუნებ და უბრალოდ ტირილი მინდა, მაშინაც ჩემთანაა; მასთან ვისწავლე, რომ მთავარია დღეს იყო ბედნიერი, რომ დეტალებშიცაა ბედნიერება. ვისწავლე რა არის დიდი ბედნიერებაც და რა მინდა ყველაზე მეტად. დავრწმუნდი, რომ ჩემი შეხედულებები გრძნობებზე უბრალო ფანტაზია არაა და ეს დღეს ჩემი რეალობაა. დავრწმუნდი, რომ არ შემიძლია მისი ნახვისას ღიმილი შევიკავო და არც მას შეუძლია. დავრწმუნდი, რომ ჩემი პოზიტივი და ენერგიაა, რომ მისი ერთი ჩახუტება საკმარისია ჩემი გაცოცხლებითვის. მისი ერთი შეხება უკვე ბედნიერებაა… ის არის ის, ვინც უნდა იყოს და ის არის ჩემი. ბედნიერი ვარ, რომ ის არსებობს და ეგოისტურად მიხარია, რომ ჩემია. ის ჩემი ერთადერთი ეგოიზმია, რომელსაც ვერასდროს დავთმობ.

Advertisements

ორი

<3ბოლომდე ვარ მისით გაჟღენთილი, მთელ სხეულში ვგრძნობ მის არსებობას და ბედნიერებას, რომელსაც მისი ყოფნა მანიჭებს. მთელი სხეულით მიყვარს მისი ყველა უჯრედი, მისი სუნი, რომელსაც ყელზე კოცნისას ყველაზე მეტად ვგრძნობ…

ხანდახან იმდენი ემოცია მიგროვდება ხოლმე, უაზროდ ვიღიმი და თან ვტირი…

მაბედნიერებს… ორი წლის შემდეგაც საკმარისია მისი ერთი ჩახუტება, რომ კვლავ დამიბრუნდეს იმედი, ენერგია, ძალა, პოზიტივი, რომელიც რთულმა დღემ წამართვა. არ ვიცი როგორ ახერხებს ჩამეხუტოს ისე, რომ მთლიანად შთანმთქოს ამ ჩახუტებით, არავინ და არაფერი მოუშვას ჩემამდე, რისიც მეშინია და გარშემო ყველაფერმა აზრი დაკარგოს.

მიყვარს ჩუმად რომ ვუთვალთვალებ. ჭამს, მანქანას აკეთებს, მეცადინეობს, ლაპარაკობს – ვუყურებ და მიხარია რომ არსებობს, მიხარია რომ ჩემია…

დილა… ცხელი ტუჩები ლოყაზე … თვალებში მიყურებს, სიტყვებით რომ ვერ გადმოვცემ ისე… ლამაზია… ვუთხარი და დამცინა. არადა ლამაზია, დილით ყველაზე მეტად.

ოდესმე წასვლის წინ თუ არ ჩამეხუტება, ალბათ ვიფიქრებ რომ რაღაც შეიცვალა… მეხუტება… მერე ფანჯრიდან ვხედავ როგორ ჯდება მანქანაში, ვხედავ მხოლოდ ერთ მხარეს და ხელს, რომელიც ყოველ დღე ერთი და იგივე მოძრაობებს აკეთებს – რადიოს რთავს, ტელეფონს იღებს ჯიბიდან, მანქანის დამტენზე აერთებს და მერე იმ სკამზე დებს, სადაც მე ვზივარ ხოლმე. მანქანაც ხურდება და ზუსტად იგივე მოძრაობით გადის ეზოდან, როგორც ყოველ დღე… და მე ისევე ვარ ბედნიერი, როგორც ყოველ დღე…

ორი წელი… ორი წლის წინ პირველ თოვლთან ერთად სითბო… პირველი სითბო უეჭველად, ახლა დარწმუნებული ვარ… პირველი ხელის ჩაკიდება, პირველი ჩახუტება და პირველი კოცნა… საშინლად ცივი ზამთარი და საშინლად თბილი ჩემთვის…

იმ დღეს რომ თოვდა, ისე ლამაზად ალბათ არასდროს უთოვია თბილისში. გარეთ გამოსულს მოულოდნელი და დიდი ფიფქები დამხვდა… საშინლად მომინდა მისი ნახვა და საშინლად გამიხარდა მესიჯი. თითქმის ცარიელ ქუჩებზე, დაბალ, ჯერ კიდევ გაუკვალავ თოვლზე ვიარეთ ალბათ რამდენიმე კილომეტრი, ფეხები საშინლად გამეყინა, მაგრამ ხელები მქონდა ისე თბილად, როგორც არასდროს… ალბათ ნახევარ საათზე მეტხანს ვიდექით ჩახუტებულები, ყინვაში და სითბოში ერთდროულად. მივხვდი, რომ წასვლა არ მინდოდა, რომ საშინლად მომწონს მისი თბილი ჩახუტება და სულ ფეხებზე მკიდია ის ავტონომია, რომელსაც ვებღაუჭებოდი…

გუშინ თბილისში ამ წლის პირველი თოვლი მოვიდა. ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ჩვენც გავიზარდეთ და ჩვენი გრძნობაც, ურთიერთობაც… მაგრამ ყოველი ჩახუტებისას ისევ ისე ვგრძნობ მის გულისცემას, სუნთქვას და ისევ ისე ბედნიერი ვარ… არა, უფრო მეტადაც…

17

Imageშეყვარებული ვარ. 17 წლის შეყვარებული გოგო ვარ, 24 წლის ასაკში. ყურადღება მინდა, სიყვარული და სითბო. პრინციპში, არც ერთი არ მაკლია. მარა როგორც 17 წლის შეყვარებული გოგო, მეც ყველაფერზე ვბუზღუნებ და ვწუწუნებ, ვიბუტები და მერე ჩახუტება მინდა საშინლად.

შენი აზრით, რამდენჯერ შეიძლება შეგიყვარდეს ერთი და იგივე ადამიანი თავიდან? ოღონდ ისე, რომ შუალედში გა-დაყვარება საერთოდ არ იყოს… აი ასე, სულ გიყვარდებოდეს და გიყვარდებოდეს… გუშინ შემიყვარდა, იმის წინაც შემიყვარდა და დღესაც… მიყვარს ყველანაირი, მზრუნველიც და ზრუნვა რომ სჭირდება ისეთიც…

ხანდახან მინდა ამიტაცოს და მარბენინოს გიჟივით, მარა სიმაღლის მეშინია და მერე მთელ თბილისს ესმის ჩემი კივილი :))

შენ არ იცი რა გემრიელად მეხუტება  ხოლმე, ვერც წარმოიდგენ… სხვა დანარჩენზე დასაწერად ემოცია არ მყოფნის…

ისე, რატომ ითვლება რომ გულია სიყვარულის ორგანო? ადრე მქონია გულის აჩქარების მომენტები კონკრეტულად ადამიანებზე. ახლა მთელი არსებით მიყვარს, არ ვიცი როგორ ვთქვა… მთელი სხეული გრძნობს სიყვარულს, რაღაცნაირად…

ადრე მეგონა მე რომ მინდა ისეთი სიყვარული არ არსებობდა… როგორი სიყვარული მინდა მე? შეუზღუდავი, თავისუფალი, ნაკლებად კონფლიქტიანი, მზრუნველი, ყურადღებიანი… მოკლედ, დიდი და მოსაწყენი საკითხია :)) ხოდა, საქმე იმაშია, რომ ახლა ისეთი სიყვარული მაქვს, როგორიც მინდოდა… რა სისულელეა არა? როგორ შეიძლება სიყვარული იყოს ისეთი ან ასეთი? არადა შეიძლება, მართლა… ხოდა, ხანდახან ისევ გამკრავს ხოლმე ის ფიქრი, რომ “ისეთი” სიყვარული მართლა არ არსებობს. მერე ვიბუტები ისევ. მგონი იმიტომ ვიბუტები, რომ შერიგების პროცესმა დამარწმუნოს ჩემი ბოლო ფიქრის არამართებულობაში :))

ახლა გაბუტული არ ვარ, შესაბამისად, არც შერიგება მინდა. არც დარწმუნება იმაში, რომ ეს ისეთი სიყვარულია, მე რომ მინდა. ჩავალ, მოვეხვევი კისერზე და მთელ სახეს დავუკოცნი… მერე დამარწმუნოს ვინმემ რომ ეს ისეთი სიყვარული არაა, მე რომ მინდა!Image

ერთად…

მის სახეს სახით ვეფერები…

სადღაციდან ზემფირას მელოდია ისმის…

თბილი შეხება…

ვეხები სახის ყველა ნაწილს ერთად და ცალ-ცალკე, სახის ყველა ნაწილით, ერთად და ცალ-ცალკე…

მისი სუნი… ყველაზე მეტად მენატრება ხოლმე…

ზემფირას მელოდია ძალებს იკრებს, მე თვალებს ვხუჭავ და სადღაც, სხვა სამყაროში გადავდივარ…

სახით ვეფერები მის სახეს…

. . .

შარშან შემოდგომაზე პირველად ჩამკიდა ხელი… არა, ერთმანეთს ჩავკიდეთ ხელი…

მერე ზამთარი იყო… იმ ხელიდან წამოვიდა სითბო, ჯერ ხელები გაათბო და მერე მთლიანად მე…

გვეშინოდა… ზამთრის, სიცივის… ზაფხულის და სიცხისაც კი… ნელი და ფრთხილი ნაბიჯებით დავიწყეთ…

მაშინ, როცა კუს ტბიდან ვეშვებოდით ქალაქისკენ… მაშინ პირველად შემეცვალა განწყობა დადებითიდან უარყოფითისკენ… მახსოვს… ცალი ხელით საჭე ეჭირა და მეორე მე ჩამკიდა…

და დღემდე, სახლში წასვლისას იცვლება ჩემი განწყობა, თუმცა მე ახლაღა მივხვდი რატომ… უბრალოდ არ მინდა მასთან ყოფნის დრო ამოიწუროს, მერე რა რომ მეორე დღემდე, მაინც…
მაშინ ამას ვერ ვხვდებოდი…

მაშინ ვერც იმას ვხვედებოდი, რომ ასე შემეძლო მყვარებოდა, რომ რეალურად შემიცვლიდა ეს ყველაფერს და რომ რეალობა ზღაპარი იქნებოდა, ან პირიქით…

და ახლაც, როცა სახლში წასვლისას თავისით, სადღაციდან მომეპარება უაზრო განწყობა, ის ისევ იჭერს ჩემს ხელს და მე ვიცი, რომ ხვალ უკვეთესი იქნება, რომ „ხვალ“ ჩემი და მისია, ჩვენი…

. . .

ზემფირა ისევ მღერის საიდანღაც და მე ისევ ვეფერები მის სახეს სახით… მერე რა, რომ ეს მელოდია და ტექსტი არანაირად არ შეეფერება ჩვენს ახლანდელ მდგომარეობას.

კისერზე ვკოცნი და მის სუნს ვგრძობ, რომლითაც მილიონში ამოვიცნობ. მის სუნს და მის შეხებას…

სახით ვეფერები მის სახეს…

გა-დაღლა…

დავიღალე… უბრალოდ კი არა, ძალიან დავიღალე…

ვხვდები, რომ თანდათან ვკარგავ კონტროლს საკუთარ თავზე, რომ ნამდვილი ხატია ცოტაღა დარჩა ჩემში და საკუთარი თავის ნარჩენებიღა ვარ…

მთელი დღე სამსახურში და ერთი პოზიტიური ფიქრი – საღამოს ისევ ვნახავ, ისევ ისე თბილად ჩამეხუტება და ყველაფერი გამივლის.

არაფერი მინდა მასთან ყოფნის გარდა. მინდა ერთად გადავიკარგოთ სადმე ცოტა ხნით, მარტო ჩვენ.

კარგად მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ თავს, როცა მასთან ვარ…

არ მინდა მინისტრობის კანდიდატები მესიზმრებოდეს. გემრიელი, ჩემებური ძილი მინდა, თუნდაც ძველებურად უსიზმრო…

ჩვენი შაბათი და კვირა მინდა…

სეირნობა მინდა საღამოს…

მინდა ამ სეირნობის ძალა მქონდეს და სამსახურის მერე უსულო საგანივით არ ვეგდო მანქანაში…

მინდა არ ვწუწუნებდე და არ ვბუზღუნებდე…

მინდა სამსახურში ისევ არ უკვირდეთ ჩემი ღიმილი, განსაკუთრებულ შემთხვევად არ თვლიდნენ. მინდა ისევ ისე ვიყო ღიმილის განწყობაზე, როგორც ადრე…

ბათუმი მინდა და სახლი, მაგრამ იქ მარტო ვიქნები, მის გარეშე და ვერ გავძლებ, ვერ შევძლებ…

სადმე ტყეში, მიკარგულში მინდა წასვლა მასთან ერთად…

ტყეში მასთან ერთად…

მინდა ერთად ვიძინებდეთ და ვიღვიძებდეთ…

მინდა ჩემს ხელში მის თბილ ხელს ვგრძნობდე, გული რომ მითბება ისე…

მარტო ჩვენ, ცოტა ხნით მაინც შორს ყველაფრისგან…

მინდა ორივემ დავისვენოთ და ადამიანების სახე დავიბრუნოთ.

მინდა მის ღიმილიან სახეს ვხედავდე და მეც არ მშორდებოდეს სახიდან ღიმილი, ღიმილი მისთვის…

ვიცი რომ ყველაფერი კარგად იქნება, იმიტომ რომ ჩვენ ასე გვინდა… ვიცი, რომ მასთან ერთად სულ კარგად ვიქნები…

უბრალოდ რესტარტი მჭირდება ყველაფრისგან… ყველაფრისგან მის გარდა…

მცირე მონოლოგი

გახსოვს რამდენს ვსაუბრობდი აწმყოზე? იმაზე, რომ მთავარია აწმყო არ დაივიწყო და თუ თითოეული წამით იცხოვრებ, მომავალშიც შეძლებ გზის გაკვლევას…

იმაზე, რომ უნდა შეძლო ბედნიერი იყო ახლა და მხოლოდ მომავლის ბედნიერებით არ იცხოვრო…

იმაზე, რომ უნდა გადახედო შენს კრიტერიუმებს ბედნიერებისთვის, იქნებ შეიცვალა რამე და ახალი პუნქტებია ჩასამატებელი, რამდენიმე ძველი კი აღარაა საჭირო…

იმაზე, რომ იცოდე რა არის შენთვის ბედნიერება ამ კონკრეტულ მომენტში…

სრულყოფილება გიგრძვნია? მე კი… იცი როდის? როცა ერთად ვართ, როცა მის მკლავებში ვარ და სული მეხუთება ბედნიერებისგან…

ადრე მეშინოდა…

მეშინოდა გრძნობების…

მეშინოდა რომ მეტკინებოდა და უფრო მეტად იმის მეშინოდა რომ ვატკენდი…

მერე ბედნიერების მეშინოდა, მეგონა რომ არ არსებობს ასე კარგად ყოფნა, რომ ეს ადრე თუ გვიან დამთავრდება…

ერთ რამეს მივხვდი – ყველაფერი აუცილებელი, რაც მჭირდება, უკვე მაქვს.

სითბო მაქვს, ჯერ კიდევ ზამთრიდან მომყვება და გაყინულ ხელებს მითბობს…

გრძნობა მაქვს, რომელიც არ ვიცი საიდან, როდის, ან რატომ მოვიდა, მაგრამ ამას რა მნიშვნელობა აქვს.

ადამიანი მყავს, ადამიანი რომელიც მაბედნიერებს…

ბედნიერი ვარ რომ ვიპოვე, რომ ზუსტად ის ვიპოვე და არა სხვა.

და მე ისევ იმ აზრზე ვარ – ჩემი სიყვარული არ იქნება მატერიალური.

მე მინდა ნულიდან დავიწყოთ და ჩვენი ხელით შევქმნათ ყველაფერი, ერთად…

მე არ ვგეგმავ მომავალს, არ ვიცი რა იქნება ხვალ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ მინდა ჩემს მომავალში არსებობდეს, აუცილებლად…

მინდა ყოველი დღე მისი კოცნით იწყებოდეს და მთავრდებოდეს…

მინდა შემეძლოს მასზე ვიზრუნო, მინდა ჩემთან კარგად იყოს.

ხანდახან პატარა ბავშვივით მომეხუტება ხოლმე და მე მგონია რომ შემიძლია დავიცვა, გავაძლიერო…

და ყველაზე მეტად იცი რა მომწონს? მეც ასევე შემიძლია მივეხუტო, თავი პატარა ბავშვი მეგონოს, ვიბუზღუნო და ვიცი რომ ჩემს გვერდით იქნება…

მე არ ვიცი რა იქნება ხვალ, მაგრამ ძალიან მომწონს დღეს…

და ხვალ სრული სიცარიელეც რომ იყოს, ერთი რამ ნამდვილად ვიცი – დღეს იმდენად ლამაზია ყველაფერი, ეს ამად ღირს.

ვიცი რომ არ დავფრინავ ღრუბლებში და ამ ყველაფერს იმიტომ არ ვამბობ, რომ ახლა მეჩვენება ლამაზად და მერე შეიძლება სხვაგვარად იყოს. არანაირად…

ისიც ვიცი, რომ დატვირთული დღის შემდეგ ფაქტიურად ერთადერთი პოზიტივი მაქვს და ეს პოზიტივი იმხელაა, ყველა ნეგატივს ამარცხებს.

კიდევ ის ვიცი, რომ ასე კარგად არასდროს ვყოფილვარ.

და მინდა შენც იყო ასე… ხო, შენ, რატომღაც რომ შემოდიხარ ჩემს ბლოგზე, ამ ნაბჟუტურებს კითხულობ, გესმის ან არ გესმის ჩემი… ამას რა მნიშვნელობა აქვს. უბრალოდ მინდა შენც ასე იყო, ასე გიყვარდეს და ასე უყვარდე, იმიტომ რომ დედამიწას სიყვარული ატრიალებს, მართლა…

ზღაპარი…

…გავჩერდი, ჩაკიდებული ხელი გავუშვი, მისკენ მივტრიალდი, ცერებზე დავდექი და კისერზე ვაკოცე… ვაკოცე ბევრჯერ, ისე, თითქოს ის წყალი იყო და მე მოწყურებული მგზავრი…

ძალიან მომენატრა, სულის შეხუთვამდე…

მივეწებე და ვეღარ მოვშორდი, ეს უბრალოდ აღემატებოდა ჩემს ძალებს…

მერე იყო ზღაპარი, მთელი სამი დღე…

მეოთხე დღეს არ მჯეროდა რომ ზღაპარი დროებით შეწყდა… არც შემწყდარა, ვირტუალურად გაგრძელდა უბრალოდ…

ორი დღე დაგროვილი ემოციით ვუმკლავდებოდი მონატრებას, მესამე დღეს ისევ ისე შემეკუმშა გული…

მერე არ ვიცი რამდენი დღე გავიდა ასე… ერთხელაც მივტრიალდი და ჩემს უკან იდგა, რეალური… წარმოგიდგენია?

ისე მაგრად მოვეხვიე, შემეშინდა არ დამეხრჩო…

ისევ ზღაპარი… ყველაზე ლამაზი დღე, ყველაზე დიდი სითბო…

ვსხედვართ ზღვასთან და მზესთან სულ ახლოს… მე ვირუჯები, ის მეხუტება და მიკვირს რატომ არ მაწუხებს ზაფხულის სიცხე… ძალიან რომ გცივა და ჩახუტება გათბობს ისე ვარ…

საღამოა და ისევ ზღვასთან ვართ… ისევ გულში მიკრავს და მე პატარა ბავშვი მგონია თავი, რომელსაც უვლიან და ცდილობენ სითბო არ მოაკლონ…

ტირილი მინდა… ამჯერად ბედნიერებისგან…

მიყვარს… ისე მიყვარს რომ… რომ ვერ ვამბობ, არ ვიცი როგორ ვთქვა…

მიხარია რომ არსებობს ჩემს ცხოვრებაში…

მე არ ვიცი რა არის სიყვარული… მე ვიცი როგორია ჩემი სიყვარული…

მე არ ვიცი რა არის ბედნიერება… მე ვიცი როგორია ჩემი ბედნიერება და ისიც ვიცი, რომ ჩემი ბედნიერება მის გარეშე არ არსებობს…

მაბედნიერებს და ვიცი, ყველანაირად ვეცდები მეც რომ გავაბედნიერო…

კარგად…

კარგად ვარ მეთქი…

ასე მოკლედო?

ხო, ამ ყველაფერს კარგად ყოფნა ჰქვია თქო…

ვერ მოვიფიქრე სხვაგვარად როგორ მეთქვა დიდი ხნის უნახავი მეგობრისთვის ჩემი ამბები.

ხოდა კარგად ვარ…

არის ცხოვრებაში მომენტები, როცა არ გჯერა ასე კარგად თუ ხარ…

და მაინც, მე კარგად ვარ.

მიუხედავად იმისა, რომ ისე მენატრება, ვერ გადმოვცემ; მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ყველაზე მეტად ცხელ თბილისში ყოფნა მინდა; მიუხედავად იმისა, რომ ბათუმში ყოფნის ყოველი დღე უფრო და უფრო რთულდება…

კარგად ვარ…

გახსოვს? ადრე ვამბობდი სადმე რომ მიდიხარ რაღაცას ტოვებ ან რაღაც მიგაქვს თქო… ადრე ბათუმში ვტოვებდი ყველაფერს და თბილისიდან ამ ყველაფრისთვის მოვდოდი. თბილისში არაფერს ვტოვებდი, ყველაფერი ბათუმში მომყვებოდა…

ახლა დავტოვე… ყველაფერი…

ის სამი დღე… შენ არ იცი როგორი სამი დღე მქონდა… ყველაზე ლამაზი მთელს მსოფლიოში… ზაფხული ყველაზე ლამაზი სამი დღე… მთელი დღე ერთად, წყალში და ხმელეთზე…

სითბო… იმდენი სითბო რომ გეშინია გული არ გასკდეს…

შენ იცი რა ბედნიერებაა როცა ის, ვინც გიყვარს, სიგიჟემდე შეყვარებული თვალებით გიყურებს?

როცა უბრალოდ ვერ ახერხებ ხმის ამოღებას და უყურებ, რეალურს…

ისე მენატრება, ისე რომ…

მაგრამ იცი რა? კარგად ვარ…

კარგად ვარ… იმიტომ რომ შემიძლია ასე მიყვარდეს; იმიტომ რომ შემიძლია ასე მენატრებოდეს; იმიტომ რომ მყავს ადამიანი, ვინც მეიმედება; იმიტომ რომ მხოლოდ ეს ურთიერთობაც მაბედნიერებს; იმიტომ რომ მასთან რაღაცნაირად ვარ, სრულყოფილად და მის გარეშე კი თითქოს სხეულის ნაწილი მაკლია…

და იცი კიდევ რატომ ვარ კარგად? იმიტომ რომ რამდენიმე დღეში ისევ ვიგრძნობ მის თბილ ჩახუტებას და ბედნიერებისგან ვიტირებ… და არასდროს, არასდროს წავალ ამდენი ხნით…

შენთან…

რა კაია შენთან…

სხვანაირად ვარ, სრულყოფილად…

რაღაცნაირად, მშვიდად…

აბა როგორ შეიძლება არ ვიყო კარგად, როცა ისე მიყურებ, თითქოს… თითქოს შეუფასებლად ძვირფასი ვიყო.

პატარა ბავშვივით რომ მაჭმევ სალათს და რაღაცებს მატყუებ რომ ბევრი ვჭამო 🙂

ახლა საშინლად მინდა წვიმაში ვისეირნო, შენთან ერთად… ჩემი ხელი გეჭიროს შენებურად, თბილად და ათას სისულელეზე ვსაუბრობდეთ.

ადრე მეგონა რომ ყველაფერი ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო და არ შეიძლებოდა ასე კარგად ყოფნა რეალური ყოფილიყო. ახლა მივხვდი რომ შესაძლებელია.

შესაძლებელია ჩახუტება საკმარისი იყოს ბედნიერებისთვის…

შესაძლებელია საათები ისე გავიდეს, ვერ გაიგო…

შესაძლებელია “სხივისი” ტკივილი გტკიოდეს და სიხარული გიხაროდეს…

შესაძლებელია გიყვარდეს ისე რომ… თითქოს სული გეხუთება…

შესაძლებელია სიმაღლის გეშინოდეს, მაგრამ ხიდიდან ჩახუტებული გადმოხტომა დიდი სიამოვნება იყოს 🙂

შესაძლებელია ისე გენატრებოდეს, ისე, რომ…

შესაძლებელია იყო ბედნიერი და აცნობიერებდე ამას, აწმყოში! და ეს გაძლევდეს სტიმულს იმისთვის, რომ მომავალში კიდევ უფრო ბედნიერი იყო.

შესაძლებელია გინდოდეს იზრუნო ვინმეზე, მოუარო, თბილად გყავდეს 🙂

მე მომწონს “ჩვენ”… და ყველაფერი ის, რაც ჩვენია.

გახსოვს, ადრე მინდოდა გავმქრალიყავი ცოტა ხნით, სხვა სამყაროში გადავსულიყავი… ახლაც ასეა, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ მინდა შენთან ერთად დავიკარგო სადმე…

რა კაია შენთან…

მზიანი წვიმა

გამარჯობა გვირილა!

მე ხატია ვარ და მე დავბრუნდი, მგონი…

იცი? მომენატრე.

ცუდად ვიქცევი უყურადღებოდ რომ გტოვებ ხშირად, მაგარამ იცი რამდენი საქმე მაქვს? ხუთასი! 😀

ამბობენ კარგად როცა ხარ წერა არ გამოდისო, ცუდად ყოფნაა აუცილებელიო…

არადა, იცი რამდენი რამ დამიგროვდა და იცი რა კარგად ვარ?

ხოდა ახლა მოგიყვები 😉

ა, მოიცა, ჯერ ეს ჩართე და ისე 🙂

ახლა მელოდიას აყევი და იღიღინე, მერე რა, რომ შეიძლება ტექსტი არ იცოდე…

. . .

იცი რა მაგარია როცა გიყვარს?

იცი რა მაგარია, როცა არ იცი რატომ გიყვარს, კონკრეტულად რა თვისების გამო? უბრალოდ გიყვარს, მიზეზი რა საჭიროა…

იცი რა მაგარია, როცა გრძნობის გადმოსაცემად სიტყვები და ემოციები არ გყოფნის?

მთელი დღე რაღაც რომ გაკლია და საღამოს ხვდები რომ ეს ჩახუტებაა. და ჩახუტება იცი როგორია? არ ვიცი როგორ გითხრა… უცებ ყველაფერი რომ გავიწყდება და გრძნობ რომ კარგად ხარ, ძალიან კარგად!

სადღაც თბილისის ზემოთ, მზიან წვიმაში ყოფილხარ? თბილი წვიმა რომ მოდის, მზე ანათებს და ჩახუტებული გადმოყურებ თბილისს… მე ვყოფილვარ…

გქონია შემთხვევა, როცა ხვდები, რომ ავტობუსში/მეტროში/“მარშუტკაში“ გაკრეჭილი ზიხარ, თითქოს სრულიად გაუგებარი მიზეზის გამო? მე კი…

გქონია ბედნიერების ჟრუანტელი? მე კი…

დაღლილი დღის შემდეგ გქონია იმის ძალა რომ რამდენიმე კილომეტრი გესეირნა? მე კი…

ისე მოგნატრებია რომ ლაპარაკი არ შეგძლებია? მე მომნატრებია…

გყვარებია ისე, რომ საკუთარი თავისგან გაგკვირვებია? მე კი… ახლა მიყვარს…

გახსოვს, მეგონა რომ სიყვარული ის ნიჭია, რომელიც მე არ გამაჩნია. ვცდებოდი. დიახ, სიყვარული ნიჭია, მაგრამ ის ყველას აქვს, უბრალოდ ზოგს უფრო დიდი ნიჭი აქვს, ზოგს მცირე.

ამიტომ არ დაიჯერო რომ შენ სიყვარული არ შეგიძლია, რომ გული გატკინეს და მერე ვეღარ შეიყვარებ. არა! უნდა გიყვარდეს. ვალდებული ხარ გიყვარდეს, იმიტომ რომ კარგად უნდა იყო, ცუდად ყოფნის უფლება უბრალოდ არ გაქვს. ადამიანი სიყვარულისთვისაა გაჩენილი და დედამიწას მართლა სიყვარული ატრიალებს, დამიჯერე.

მე ვხედავ მზეს! და მინდა შენც დაინახო… ხო, შენ, რაღაც უცნაური მიზეზით რომ შემოდიხარ აქ ყოველ დღე და მე უნამუსოდ გექცევი – არაფერს ვწერ ახალს.

ხოდა, მე დავბრუნდი, უფრო ხატია, ვიდრე გვირილა. თუმცა ორივე 🙂

მინდა ერთად ვხედავდეთ მზეს…

მინდა ყველა, რაც შეიძლება ბევრი ადამიანი ხედავდეს მზეს…

და მინდა ბედნიერებისგან ჟრუანტელი გივლიდეს…

%d bloggers like this: