Blog Archives

ორი

<3ბოლომდე ვარ მისით გაჟღენთილი, მთელ სხეულში ვგრძნობ მის არსებობას და ბედნიერებას, რომელსაც მისი ყოფნა მანიჭებს. მთელი სხეულით მიყვარს მისი ყველა უჯრედი, მისი სუნი, რომელსაც ყელზე კოცნისას ყველაზე მეტად ვგრძნობ…

ხანდახან იმდენი ემოცია მიგროვდება ხოლმე, უაზროდ ვიღიმი და თან ვტირი…

მაბედნიერებს… ორი წლის შემდეგაც საკმარისია მისი ერთი ჩახუტება, რომ კვლავ დამიბრუნდეს იმედი, ენერგია, ძალა, პოზიტივი, რომელიც რთულმა დღემ წამართვა. არ ვიცი როგორ ახერხებს ჩამეხუტოს ისე, რომ მთლიანად შთანმთქოს ამ ჩახუტებით, არავინ და არაფერი მოუშვას ჩემამდე, რისიც მეშინია და გარშემო ყველაფერმა აზრი დაკარგოს.

მიყვარს ჩუმად რომ ვუთვალთვალებ. ჭამს, მანქანას აკეთებს, მეცადინეობს, ლაპარაკობს – ვუყურებ და მიხარია რომ არსებობს, მიხარია რომ ჩემია…

დილა… ცხელი ტუჩები ლოყაზე … თვალებში მიყურებს, სიტყვებით რომ ვერ გადმოვცემ ისე… ლამაზია… ვუთხარი და დამცინა. არადა ლამაზია, დილით ყველაზე მეტად.

ოდესმე წასვლის წინ თუ არ ჩამეხუტება, ალბათ ვიფიქრებ რომ რაღაც შეიცვალა… მეხუტება… მერე ფანჯრიდან ვხედავ როგორ ჯდება მანქანაში, ვხედავ მხოლოდ ერთ მხარეს და ხელს, რომელიც ყოველ დღე ერთი და იგივე მოძრაობებს აკეთებს – რადიოს რთავს, ტელეფონს იღებს ჯიბიდან, მანქანის დამტენზე აერთებს და მერე იმ სკამზე დებს, სადაც მე ვზივარ ხოლმე. მანქანაც ხურდება და ზუსტად იგივე მოძრაობით გადის ეზოდან, როგორც ყოველ დღე… და მე ისევე ვარ ბედნიერი, როგორც ყოველ დღე…

ორი წელი… ორი წლის წინ პირველ თოვლთან ერთად სითბო… პირველი სითბო უეჭველად, ახლა დარწმუნებული ვარ… პირველი ხელის ჩაკიდება, პირველი ჩახუტება და პირველი კოცნა… საშინლად ცივი ზამთარი და საშინლად თბილი ჩემთვის…

იმ დღეს რომ თოვდა, ისე ლამაზად ალბათ არასდროს უთოვია თბილისში. გარეთ გამოსულს მოულოდნელი და დიდი ფიფქები დამხვდა… საშინლად მომინდა მისი ნახვა და საშინლად გამიხარდა მესიჯი. თითქმის ცარიელ ქუჩებზე, დაბალ, ჯერ კიდევ გაუკვალავ თოვლზე ვიარეთ ალბათ რამდენიმე კილომეტრი, ფეხები საშინლად გამეყინა, მაგრამ ხელები მქონდა ისე თბილად, როგორც არასდროს… ალბათ ნახევარ საათზე მეტხანს ვიდექით ჩახუტებულები, ყინვაში და სითბოში ერთდროულად. მივხვდი, რომ წასვლა არ მინდოდა, რომ საშინლად მომწონს მისი თბილი ჩახუტება და სულ ფეხებზე მკიდია ის ავტონომია, რომელსაც ვებღაუჭებოდი…

გუშინ თბილისში ამ წლის პირველი თოვლი მოვიდა. ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ჩვენც გავიზარდეთ და ჩვენი გრძნობაც, ურთიერთობაც… მაგრამ ყოველი ჩახუტებისას ისევ ისე ვგრძნობ მის გულისცემას, სუნთქვას და ისევ ისე ბედნიერი ვარ… არა, უფრო მეტადაც…

Advertisements
%d bloggers like this: