Blog Archives

ბილწსიტყვაობა

ძველი ბათუმი. საღამო. სიგრილე. მუსიკა ყურში და სეირნობა სიამოვნებით, სამსახურის შემდეგ განსაკუთრებული ხიბლი რომ აქვს. მუსიკის ხმის წყალობით ყურში მხოლოდ სუსტად ჩაგესმის გულიანი გინება, აი ისეთი, გაბრაზების გამო კიარა, ისე რომ იგინებიან და ფრაზაც აზრიანია, უცებ გავარდნილი არა.

მიდიხარ ქუჩაში, ორი ბიჭი მოდის საპირისპირო მიმართულებით, ნორმალურები. ერთი ამრეზით იყურება გარშემო, იფურთხება და კბილებში ცრის გინებას საკუთარ დედაზე.

ბულვარი. სეირნობა. ერთი წყვილი კამათობს. გოგოს სახე ალეწილი აქვს, ბიჭს ბრაზი ახრჩობს, ზედმეტად გაწითლებულია და კივის: ხომ გითხარი არ წახვიდე მეთქი, შენი დედა …………………!

ტროტუარი. რამდენიმე გოგო “მარშუტკას” ელოდება. ამ დროს გზას ორი სხვა გოგო კვეთს, ერთ-ერთმა მხარი გაკრა ტროტუარზე მყოფს და გზა გააგრძელა.

– ფრთხილად! – შეუღრინა “დაზარალებულმა”.

– რა გაყვირებს, შენი დედა ……………………..! – მოტრიალდა და გაიჭიმა ადრესატი.

შუქნიშანი. მწვანე. გოგო გადადის გზაზე, უცებ მანქანა უხვევს ყოველგვარი “პავაროტნიკის” გარეშე. გოგო უკან იხევს და იგინება.

იგინება კაცი, იგინება ქალი, ბავშვი, მოხუცი. იგინება სტუდენტი, მასწავლებელი, ინტელიგენტი, მძღოლი. იგინებიან ერთმანეთის თანდასწრებით და აგინებენ ერთმანეთს.

ერთია, როცა იგინები ისე, სხვათაშორის (თუმცა, არც ესაა სასმიამოვნო მოსასმენი) და მეორე, როცა კარგად, გამოთქმით ამბობ სათქმელს, შინაარსის გათვალისწინებით.

ბილწსიტყვაობა ჩემთვის გაუნათლებლობის სინონიმია. ხო, უხეშად ჟღერს და რადიკალურად, მაგრამ ასეა. არა, მე ბილწსიტყვაობას უბრალოდ, ჰაერში ნათქვამ სიტყვებს არ ვეძახი. ბილწსიტყვაობა ისაა, როცა აზრს გადმოსცემ გინებით, სხვაგვარად რომ არ შეგიძლია დააფიქსირო.

და დიახ, ვარ რადიკალური – ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია ამ სიტყვების გარეშე მეტყველება, ჩემს თვალში უფასურდება. ეს ნიშნავს, რომ მას არ ყოფნის განათლება იმისთვის, რომ ადამიანური ენით გადმოსცეს სათქმელი და არა გინებით. და მეორე, არანაკლებ მნიშვნელოვანი – მე ქალი ვარ და დიახ, არ მსიამოვნებს, როცა ჩემი თანდასწრებით იგინებიან. გარდა ამისა, ეს მიუთითებს იმაზეც, რომ ამ ადამიანს არ გააჩნია ჩემს მიმართ არანაირი პატივისცემა და გონიერებაზე და დაფიქრებაზე ხომ საუბარი ზედმეტია. არაა ეს დრომოჭმული სტერეოტიპი, აქ ვგულისხმობ წმინდაწყლის ბილწსიტყვაობას და არა უბრალოდ, თუნდაც ემოციისგან ნათქვამ მეტ-ნაკლებად ცივილურ ფრაზას.

რაც არ უნდა ძლიერი და “ძაან როჟა” იყოს ქალი, მას არ სიამოვნებს ამ საზიზღრობის მოსმენა. ალბათ მამაკაცები ვერც წარმოიდგენენ რაოდენ ცუდად ჟღერს ეს ფარზები და რამხელა მნიშვნელობა ენიჭება მათ რეალურად. ელემენტარული მაგალითი რომ ავიღოთ – როცა საუბრისას შეგიძლია თქვა სექსი, რატომ უნდა გამოიყენო უამრავი ბინძური სიტყვა?!

რაც შეეხება ბილწსიტყვაობას მანდილოსნების მხრიდან,  არ ვიქნები მართალი, რომ ვთქვა მე არასდროს დამცდენია მსგავსი რამ-მეთქი. მაგრამ ყველაფერს აქვს საზღვარი და ქალს დედაზე გინება ნამდვილად არ შვენის.

და თუნდაც ვიყო არა თანამედროვედ მოაზროვნე და ყოველ ნაბიჯზე არ ვიგინებოდე, არ მანაღვლებს. ეს ჩემი აზრია და მორჩა.

 

 

P.S. ხო, ამ თემაზე ჩემი აზრით დაინტერესდა ნიკა.

facebook-ი რომ არა…

ვაპირებდი პოსტი დამეწყო ფრაზით – “დიდი ამბავი!..”, მაგრამ დაახლოებით ერთი საათის წინ პირადი პროფაილი მეუბნებოდა უცნაურობებს და მივხვდი, რომ არც მთლად მასეა საქმე.

ჯერ ერთი, სოციალური ქსელი მეხმარება სამსახურში. ხო, რთული წარმოსადგენია იქნებ, მაგრამ ყველაზე ხშირად სწორედ სამსახურისთვის ვიყენებ. გარდა იმისა, რომ უამრავი რესპოდენტი მიპოვია აქ და სხვაგვარად თუ შეუძლებელია, ფეისბუქით დავკავშირებივარ, ხშირად ამიღია ფოტოებიც. ხდება ისე, რომ სასწრაფო თემაა და ვერაფრით გადადებ, არადა ის ადამიანი, ვინც უნდა გელაპარაკოს, ქალაქში არაა. რას აკეთებ ამ შემთხვევაში? ურეკავ და წერ ტელეფონით, ფოტოზე კიდე გეუბნება – “ფეისბუქიდან აიღე”.

გარდა ამისა, პირად ფოტოებს იშვიათად ვინახავ და ვერასდროს ვერ ვპოულობ, რატომღაც მავიწყდება ფოტოაპარატიდან კომპიუტერში დაბინავება. ამიტომ, თუ ერთხელაც გამახსენდა, ფეისბუქზე ვყრი და მერე ძებნა აღარ დამჭირდება, აქ მაქვს 🙂 მოკლედ, არქივის ფუნქციაც აქვს ფეისბუქს 🙂

რაც შეეხება მეგობრებს, პირად პროფაილში სულ 80 მეგობარი მყავს, თითოეულ მათგანს ვიცნობ და მათთან კონტაქტის სხვა საშუალებებიც გამაჩნია შესაბამისად. ხშირად ამბობენ, რომ დიდი ხნის უნახავ მეგობრებს აქ ეკონტაქტებიან. ჩემს შემთხვევაში ესეც იშვიათადაა, რადგან ბოლო დროს ონლაინ იშვიათად ვარ და ვისაც ვწერ, იმათ ტელეფონითაც ვეკონტაქტები. ასე რომ, მეგობრების დაკარგვის საფრთხე არ მემუქრება. საერთოდაც, ალბათ უფრო პასიური მომხმარებელი ვარ.

თუმცა, არის მეორე პროფაილიც, გვირილა. აქ განსხვავებული სიტუაციაა. ჯერ ერთი, რომ აქაური მეგობრებიდან სულ ცოტას ვიცნობ და თუ გამიუქმდა ექაუნთი, მათი დაკარგვის საფრთხე რეალურია.  არადა, რამდენიმე ძალიან, ძალიან კაი ადამიანი მყავს აქ და საშინლად დამწყდება გული მათი დაკარგვის გამო.

ასე რომ, ბატონო მარკ, შეეშვით გვირილას!..

ისადა, მე, როგორც ამ თემით ნაკლებად დაინტერესებულმა ადამიანმა, არ გადავხედე რაღაცეებს და თუ საფრთხე არი ვთქვათ რეალური, მეორედ მაინც ხომ გავაკეთებ პროფაილს კაცო? თუ ქსელი უქმდება სულ?

P.S. ნაბჟუტურები წარმოადგენს თეგ თამაშს, რომელიც ადომ წამოიწყო და მე ცინიკოსმა და ცოტნემ ჩამითრიეს.  მე კიდე ვახოს გადავცემ ესტაფეტას 😉

დავიჯერო მიცნობ? ^_^

(“ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ, ვერ მიცნობთ!” – მინდოდა დამეწყო მე, მაგრამ ფაქტები საწინააღმდეგოდ მეტყველებენ. თუმცა, წერეთლის მეტროს და პეკინის შემთხვევაში ალბათ მასეც უნდა ყოფილიყო, რადგან ფოტოები ნანახი ჰქონდათ (არადა, რავა გამიცრუა იმედი სანდრომ :-D). ხოდა, სწორედ ეს მაძლევს საფუძველს ვიფიქრო, რომ მკითხველის უმრავლესობა მართლა ვერ მიცნობს და შესაბამისად, პოსტსაც ისე დავიწყებ, როგორც მინდოდა.)

ქუჩაში რომ შემოგხვდე, სავარაუდოდ (და იმედია :-P) ვერ მიცნობ.

ალბათ ქუჩაში მოსიარულე მასისგან ბევრი არაფრით განვსხვავდები, მაგრამ ყველა ადამიანი ხომ ერთადერთია და განუმეორებელი. კი ჟღერს ცოტა ქედმაღლურად, მარა ფაქტია. და მიუხედავად ამისა, მეც იმ ერთი შეხედვით ერთგვაროვანი მასის ნაწილი ვარ, ქუჩაში რომ დაიარება.

თუ ხედავ, რომ მოდის გოგო ალადინის შარვლით, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლით, კოხტად გადაწეული თმით, მაკიაჟით, სამკაულებით და გვერდით რომ ჩაგივლის ტკბილი სუნამოს სურნელს გრძნობ – ეს მე არ ვარ.

შავი კედები, ჯინსი და “მაიკა” (მაისური არ ჟღერს კარგად) რამე საყვარელი ნახატით – დაახლოებით ასე მაცვია ყოველ დღე. ამასთან, “მაიკა” ხშირად მწვანე ფერის რომელიმე ტონალობაშია, ჯინსი კი შეიძლება ჩაანაცვლოს მუხლამდე შორტმა. შავი კედები თითქმის უცვლელია, როცა ძველდება, ზუსტად იდენტურს ვყიდულობ 😀 ნუ, თუ მაინცდამაინც იმ დღეს დამინახავ, როცა საცოდავი ორი კაბიდან ერთ-ერთი მეცმევა, შესაბამისად, შავი კედებიც აღარ იქნება. თუმცა, ეს ამბავი ფრიად იშვიათად ხდება, კაბის ჩაცმის სურვილი მთლიანად დამოკიდებულია განწყობაზე და ამინდზე.

რაც შეეხება ჩანთას, უსაშველოდ გრძელია, ხანდახან მუხლამდე და ზოგჯერ უფრო ქვევით იწევს. ბრელოკად საყვარელი დათუნია მყავს და კიდევ ჩემი მეგობრის დამზადებული აქსესუარი ამშვენებს. ჩანთები სულ ამოჩემებული მაქვს და რთულია გადავწყვიტო იმ ათასი სისულელის სხვა ჩანთაში გადალაგება. ამიტომ, რამდენიმე თვე ერთი და იგივე ჩანთით დავდივარ, რომელიც ყოველთვის მარჯვენა მხარზეა თავისთვის და მაქსიმუმ “ნაუშნიკებში” გადაიხლართოს. ამ დროს სასაცილო რაღაცეები მემართება თუ მაინცდამაინც მაშინ დამინახავ, დამეხმარე, გთხოვ 😀

თმა აუცილებლად გაშლილი მექნება და ე.წ. “ჩოლკა” თითქმის ფარავს თვალებს, რომლებიც, როგორც წესი, მხოლოდ მქუბუქადაა შეღებილი, ანუ ტუში და შავი ფანქარი (თვალის ფერს კვეთს :-P). მაინცდამაინც გვერდით თუ ჩამივლი, სუნამოს სურნელსაც იგრძნობ, მაგრამ იქნება გრილი და ჰაეროვანი, ტკბილ სუნამოს ვერ ვიტან!

“ნაუშნიკები” ჩემთვის ისეთივე განუყრელი აქსესუარია, როგორც რამდენიმე “სამაჯური”. ეს ვითომ სამაჯურები სქელი ძაფებისგანაა დამზადებული და პლასტმასის პატარა თევზი, გასაღები და რკინის ექვსქიმიანი ვარსკვლავი ამშვენებს. მარცხენა ხელზე მხოლოდ ვერცხლის რგოლის ბეჭედი მიკეთია და სხვა სამკაულებიდან ისევ მცირე ზომის ვერცხლის საყურეს თუ შენიშნავ, ზოგჯერ კი პატარა ობობას ან დაახლოებით გვირილას ფორმის თექის ულამაზეს ყვავილს, მთლიანად მუქი მწვანეა და მაჩუქეს, განსაკუთრებულად მიყვარს.

დიდი შანსია მე ვერ შეგნიშნო, რადგან მუსიკას როცა ვუსმენ (და ქუჩაში ყოველთვის მუსიკას ვუსმენ) ცას ვათვალიერებ 😀 სხვა შემთხვევაში ვიყურები ვიტრინაში ან მესიჯს ვწერ. იმასაც გააჩნია რას მწერენ, შეიძლება შუა ქუჩაში უაზროდ ვიცინოდე. არ გვიკვირს და ვაგრძელებთ გზას 😀 არც ისაა გამორიცხული, დაგინახო, გიცნო და ჩაგიარო. ეს არ ეხება იმ ხალხს, ვინც თვითონაც მიცნობს, ანუ ფოტო ნანახი აქვს. სხვებმა კი მაპატიონ 🙂

P.S. თეგ თამაშია ეს და მაცუნიამ დამთაგა. მეც ტრადიციულად, ვაგრძელებ თამაშს და ვთაგავ: თეას, ჯესის. აქსიომას, შიოს. გამიხარდება ფინიკი და heart1ess-ი თუ დაწერენ.

ვსიო ^_^

%d bloggers like this: