Blog Archives

ეგოიზმი

უკვე რამდენი ხანია ვზივარ და ვფიქრობ რა და როგორ დავწერო. როგორ დავწერო ის, რასაც ვგრძნობ… არის ხოლმე მომენტები, როცა გინდა მაქსიმალურად გამოხატო რაღაც და უბრალოდ არ შეგიძლია. ასე ვარ ახლა. სიტყვები არ მყოფნის საერთოდ. დაწერა რომ გადავწყვიტე, რაღაცები ტივტივებდა თავში, მერე გაქრა. მთავარი ისაა, რომ დღეს დაბადების დღე აქვს. იცი როგორ მიყვარს? უკვე რამდენჯერ ვცადე მეთქვა და ვერ გიხსნი… მთელი არსებით მიყვარს და მთლიანად, თავისი უმნიშვნელო “მინუსებით”, რომელიც იმდენად უმნიშვნელოა, რომ… მინდა მთელი ცხოვრება მასთან ერთად, ხელიხელჩაკიდებულმა გავატარო. მინდა მასთან ერთდ ვიძინებდე და ვიღვიძებდე სულ; მინდა ყოველთვის ისე მიყურებდეს, როგორც ახლა; მინდა რაც შეიძლება ბევრი “ჩვენი”; <3 რეალისტი ვარ, არ მჯერა ზოგადი ზღაპრების, მაგრამ მე ჩემი ზღაპარი მაქვს, ინდივიდუალური და ეს იმიტომ, რომ ის ჩემს გვერდითაა; იმიტომ, რომ როცა კარგად ვარ ჩემთანაა, როცა ვწუწუნებ, ვბუზღუნებ და უბრალოდ ტირილი მინდა, მაშინაც ჩემთანაა; მასთან ვისწავლე, რომ მთავარია დღეს იყო ბედნიერი, რომ დეტალებშიცაა ბედნიერება. ვისწავლე რა არის დიდი ბედნიერებაც და რა მინდა ყველაზე მეტად. დავრწმუნდი, რომ ჩემი შეხედულებები გრძნობებზე უბრალო ფანტაზია არაა და ეს დღეს ჩემი რეალობაა. დავრწმუნდი, რომ არ შემიძლია მისი ნახვისას ღიმილი შევიკავო და არც მას შეუძლია. დავრწმუნდი, რომ ჩემი პოზიტივი და ენერგიაა, რომ მისი ერთი ჩახუტება საკმარისია ჩემი გაცოცხლებითვის. მისი ერთი შეხება უკვე ბედნიერებაა… ის არის ის, ვინც უნდა იყოს და ის არის ჩემი. ბედნიერი ვარ, რომ ის არსებობს და ეგოისტურად მიხარია, რომ ჩემია. ის ჩემი ერთადერთი ეგოიზმია, რომელსაც ვერასდროს დავთმობ.

კარგად…

კარგად ვარ მეთქი…

ასე მოკლედო?

ხო, ამ ყველაფერს კარგად ყოფნა ჰქვია თქო…

ვერ მოვიფიქრე სხვაგვარად როგორ მეთქვა დიდი ხნის უნახავი მეგობრისთვის ჩემი ამბები.

ხოდა კარგად ვარ…

არის ცხოვრებაში მომენტები, როცა არ გჯერა ასე კარგად თუ ხარ…

და მაინც, მე კარგად ვარ.

მიუხედავად იმისა, რომ ისე მენატრება, ვერ გადმოვცემ; მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ყველაზე მეტად ცხელ თბილისში ყოფნა მინდა; მიუხედავად იმისა, რომ ბათუმში ყოფნის ყოველი დღე უფრო და უფრო რთულდება…

კარგად ვარ…

გახსოვს? ადრე ვამბობდი სადმე რომ მიდიხარ რაღაცას ტოვებ ან რაღაც მიგაქვს თქო… ადრე ბათუმში ვტოვებდი ყველაფერს და თბილისიდან ამ ყველაფრისთვის მოვდოდი. თბილისში არაფერს ვტოვებდი, ყველაფერი ბათუმში მომყვებოდა…

ახლა დავტოვე… ყველაფერი…

ის სამი დღე… შენ არ იცი როგორი სამი დღე მქონდა… ყველაზე ლამაზი მთელს მსოფლიოში… ზაფხული ყველაზე ლამაზი სამი დღე… მთელი დღე ერთად, წყალში და ხმელეთზე…

სითბო… იმდენი სითბო რომ გეშინია გული არ გასკდეს…

შენ იცი რა ბედნიერებაა როცა ის, ვინც გიყვარს, სიგიჟემდე შეყვარებული თვალებით გიყურებს?

როცა უბრალოდ ვერ ახერხებ ხმის ამოღებას და უყურებ, რეალურს…

ისე მენატრება, ისე რომ…

მაგრამ იცი რა? კარგად ვარ…

კარგად ვარ… იმიტომ რომ შემიძლია ასე მიყვარდეს; იმიტომ რომ შემიძლია ასე მენატრებოდეს; იმიტომ რომ მყავს ადამიანი, ვინც მეიმედება; იმიტომ რომ მხოლოდ ეს ურთიერთობაც მაბედნიერებს; იმიტომ რომ მასთან რაღაცნაირად ვარ, სრულყოფილად და მის გარეშე კი თითქოს სხეულის ნაწილი მაკლია…

და იცი კიდევ რატომ ვარ კარგად? იმიტომ რომ რამდენიმე დღეში ისევ ვიგრძნობ მის თბილ ჩახუტებას და ბედნიერებისგან ვიტირებ… და არასდროს, არასდროს წავალ ამდენი ხნით…

“თბილი”სამდე…

ზღვა და ცა თითქოს გაერთიანდა, გაერთფერდა. ზღვის ჰორიზონტის ხაზი სადღაც გამქრალა და მანქანის მინიდან გაშლილი სივრცე ჩანს, თითქოს უკიდეგანო, რომელსაც კოპლებივით ამჩნევია თოლიები. მოძრავი, თეთრი კოპლებივით.

ასფალტზე ხეების და შენობების ჩრდილები არც სიმაღლის მიხედვითაა ჩალაგებული და არც ფორმის. ისე, უბრალოდ.

მანქანაში რომელიღაც რადიოს რომელიღაც წამყვანის მონოტონური ხმა ისმის, მინის იქით კი ხეები საწინააღმდეგო მიმართულებით გარბიან. მგზავრობა და ეს ყველაფერი თვლემას იწვევს…

… რომ გამეღვიძა, სიზმარში მეგონა თავი. ფანჯრის მინის მიღმა დათოვლილი ნაძვები ჩანდა, ტყისკენ მიმავალი ბილიკი კი ჯერ კიდევ გაუკვალავი თოვლით იყო დაფარული.

“სიზმარი” მალევე ცხადად იქცა, რადგან ეს ყველაფერი გზის განაპირა მხარეს იყო და თვალების კარგად მოფშვნეტის გარეშეც კი ცხადი იყო, რომ მანქანა ასე კომფორტულად მხოლოდ გაწმენდილ ასფალტზე ივლიდა.

ხოდა, მე და ჩემი თანამგზავრები მინაზე ცხვირმიჭყლეტილები ვიყურებოდით ტყისკენ და ფიქრებით ვმოგზაურობდით საკმაოდ ახლო ტერიტორიაზე 🙂

სადღაც სურამთან თოვლი უფრო ახლოს იყო გზასთან და ჩვენც იმდენი ვიწუწუნეთ, მანქანა გააჩერეს და საგუნდაოდ ჩავედით. ის-ის იყო სუფთა და ხელ-ფეხ შეუხებელ თოვლში გადავედით და გუნდების გამზადება დავიწყეთ, რომ ფრაზა ავისმომასწავლებელი ფრაზა გავიგეთ – “ხომ გინდოდათ გუნდაობა?” და რამდენიმე წამში თოვლში ჩაფლულები აღმოვჩნდით 😀 გუნდაობაც დაწყებული არ იყო, ისე მორჩა, რადგან როგორც კი ფეხზე წამოვდექით, წივილ-კივილით შევცვივდით მანქანაში. საოცარია, მარა თოვლი ცივი იყო 😀

ვერც ერთი დელიკატესი ვერ შეედრება გაყინული ხელებით დაგლეჯილ თბილ ნაზუქებს 😀 ასე გემრიელად არასდროს მიჭამია, მით უმეტეს ნაზუქები.

შიმშილ და სიცივე დაძლეულებს სიმღერა და ცეკვაც მოგვინდა, იმ იგავ-არაკის არ იყოს. ხოდა, უბედური “ოპელის” (თურმე :D) სკამებზევე დავიწყეთ ცეკვა, მერე კი გაგვიმართლა (!) – მანქანაში ბენზინი გათავდა. ამ დროს ვართ სადღაც წეროვანის ტერიტორიაზე, მაგისტრალთან. ბენზინგასამართი სადგური ახლოს არ არსებობს. მძღოლი ბუზღუნით დაეშვა ბენზინის საძებნელად, ჩვენ კი უკვე მანქანასთან გავაგრძელეთ ცეკვა.

ზოგადად, გამოვტყდები და, მსგავსი რაღაცეებით ვერ ვერთობი 🙂 და არამარტო ვერ ვერთობი, სხვას დავცინებდი კიდეც. მაგრამ განწყობის ამბავია ალბათ და იმ მომენტში სულ არ მიქმნიდა დისკომფორტს ის ფაქტი, რომ შუა მაგიტრალზე ვცეკვავდით და გამვლელი მანქანის ფანჯრებიდან ისევე გვაკვირდებოდნენ, როგორც ჩვენ სურამის თოვლს ცოტა ხნის წინ 😀

სამაგიეროდ, ნახევარი საათის განმავლობაში ვისწავლეთ და დავხვეწეთ რამდენიმე ახალი ჰიტი (აქამდე მხოლოდ ერთ მათგანს ვიცნობდი თან :D) და ჯგუფი “კენზოს” მოძრაობები 😀 რუსულები და ჩქარები არ იყო რეპერტუარში სამწუხაროდ 😀

ბოლოს ბენზინიც მოიტანეს, მაგრამ ახალი გასართობი გაგვიჩნდა – მანქანა არ იქოქებოდა. რატომ გვიხაროდა ასე არ ვიცი, მარა კი ჩავცვივდით ბიჭებზე სწრაფად და მანქანას ვაწვებოდით 😀 არ ვიცი რამდენ ხანს ვათრიეთ, მაგრამ ბოლოს დაღლილი და ბედნიერი სახეებით ჩავეყარეთ მანქანაში, თითქოს საოცრება მოგვეხდინოს.

მერე გამოჩნდა თბილისის მონაცრისფრო ცა და გამიხარდა კიდეც. მერე რა, რომ ცასთან ახლოს ზღვა არ ჩანს. სამაგიეროდ, “თბილი”სშიც თბილა უკვე. ან მე მგონია ასე 😀 რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია რომ თბილად ვარ ^_^

 

რაცხა :)

ადრე ვამბობდი, როცა სადმე მიდიხარ, რაღაცას ტოვებ, ან რაღაც მიგაქვს თქო. მაშინ ყველაფერი მიმქონდა, ახლა ცოტას დავტოვებ 🙂

ისე, ჩუმად და რაღაცნაირად გავიდა ერთი წელი, ძალიან დატვირთული და საინტერესოც. წლის შეჯამებას არ დავწერ, უბრალოდ ვიტყვი, რომ ბევრი სირთულის მიუხედავად, მაინც თბილი წელი გამოვიდა.

ხანდხან მციოდა, ნოემბრის თოვლში განსაკუთრებით. ზაფხულშიც მციოდა, გაზაფხულზე კინაღამ გავიყინე. ზამთარში გავთბი სამაგიეროდ. თოვლში და ყინვაში მე არ მციოდა.

ახლაც თბილად ვარ. არადა, ცა ისეთი ნაცრისფერია, ახალ წელს თოვლი უნდა მოვიდეს. უხდება ახალ წელს თოვლი და დიდი, თეთრი ფიფქებიც საშინლად ლამაზია.

თუმცა, მე ახლა ბათუმის თოვლზე უნდა ვფიქრობდე. რამდენიმე საათში გავა თბილისი-ბათუმის მატარებელი, რომლის ერთ-ერთი მგზავრი მე ვიქნები.

ხვალ დილით უკვე ბათუმში გავიღვიძებ და სახეს იქაურ ქარს შევაგებებ, “თბილ”-ისის ქარზე უფრო თბილს.

ჯერ ზღვას დავინახავ, მანქანიდან კი ბათუმს დავაკვირდები და სადღაც გულში რაღაც გალღვება. მერე კვლავ სირბილით ავირბენ სამ სართულს, კარებთან ისევ დავისვენებ და შემდეგ დავაკაკუნებ.

ვიბოდიალებ მშვიდი ბათუმის თითქმის ცარიელ ქუჩებში, აივნებიდან ვიგრძნობ ახალი წლის სურნელს და მერე იაკოს და სალოს ჩავეხუტები გემრიელად.

საღამოს სოფელში წავალ. პირველად ბარსა შემომეგებება, ალბათ ვერც მიცნობს თავიდან, ერთი წუთის მერე კი აქეთ-იქით სირბილს დაიწყებს და მილიონჯერ დამეჯახება. ძლივს მოვახერხებ გასხლტომას და სახლში შევაბიჯებ. მოვივლი ყველა ოთახს და დავათვალიერებ. ახალი არც არაფერი დამხვდება, მაგრამ მაგისთვის არც შემოვსულვარ.

სამზარეულოდან ერთმანეთში არეული უამრავი გემრიელი სურნელი გამოვა. დედაჩემი და ჩემი და კვლავ იკამათებენ რომელიღაც კერძის რომელიღაც ინგრედიენტის თაობაზე. მე “ფეჩთან” დავჯდები და ჩემს ძმას ამბებს გამოვკითხავ. მერე ავდგებით და ახალ წლამდე ორი საათით ადრე ერთად მოვრთავთ ნაძვის ხეს.

მერე დავეხმარები მაგიდის გაწყობაში და ახალ წელს დაველოდები.

12-ს რამდენიმე წუთი რომ დააკლდება, ჩემი ძმა გაამზადებს შუშხუნას, რომლის ზომა და ფასი ჩემი ძმის ზრდის პარალელურად იკლებს. რომელიღაც მეზობელი აუცილებლად გაუშვებს შუშხუნებს უფრო ადრე, ვიდრე საჭიროა. 12 საათზე უკვე მთელი სოფელი ცეცხლისფერი გახდება. ფანჯარას გამოვაღებ და ცივი ჰაერი შემოვა, რომელსაც ახალი წლის სუნი მოყვება. როგორც ყოველ ახალ წელს, წელსაც გამკრავს გულში რაღაც უცნაური გრძნობა, რომელსაც არ ვიცი რა ჰქვია და რომელიც ყოველი 31 დეკემბრის ღამეს განწყობას მიფუჭებს.

ფანჯარას დავხურავ და მაგიდას მივუჯდები. მამაჩემი ჭიქას აიღებს ხელში და სადღეგრძელოს არატრადიციულად იტყვის. მაშინ ვგრძნობ, რომ შეიძლება სადღეგრძელო იყოს გულწრფელი და არა დაზეპირებული. ღვინოს ოდნავ გაუსინჯავს გემოს, ყველას სათითაოდ მოგვილოცავს და სუფრას ჩემს ძმას მიანდობს. ისიც იტყვის პირველ სადღეგრძელოს, ოღონდ უფრო დახვეწილად, ვიდრე წინა წლებში. ჭიქას ბოლომდე დაცლის და აივნიდან გრუხუნის ხმასაც გავიგებთ. ყველამ ვიცით, რომ ჩემი ბავშვობის მეგობარი, მეზებელი და თან ბიძაშვილი მოვიდა. ყოველ წელს პირველი სტუმარია. თუმცა შარშან შუშხუნის ხმამ ბარსა შეაშინა და პირველი ის შემოვარდა, თან კარის შემომტვრევით 😀

პირველს მეორე და ა.შ. სტუმარი მოყვება, მერე ყველანი უკვე ჩემს ძმასთან ერთად გაყვებიან შემდეგი მეზობლისკენ. დედაჩემი და მამაჩემი რამდენიმე საათი დაელოდებიან სტუმრებს და მერე საძინებლისკენ გაიპარებიან. მე და ჩემი და რამე სისულელეს ვუყურებთ რომელიმე არხე და ერთმანეთს დაგროვილ ამბებს მოვუყვებით.

დილით მორიგი შუშხუნის ხმა გამაღვიძებს. გავბრაზდები და ბუზღუნს დავიწყებ. ჩემი და მეტყვის, რომ სტუმრებს თვითონ მიხედავს, ოღონდ მეც უნდა გამოვიდე. მე მაინც ვეწუწუნები, რომ ძილი მინდა, თორემ სუფრის გაშლა კი არ მეზარება 😀 მერე შემრცხვება და გამოვძვრები თბილი საწოლიდან იმ იმედით, რომ ხვალ დილით დიდხანს და გემრიელად ვიძინებ.

სამი დღე სახლიდან არ გავალ, დავჯდები “ფეჩთან” და რამეს წავიკითხავ. დროდადრო ფანჯარაში გავიხედავ, სადაც იმედია თოვლის ფანტელებს შევნიშნავ. აუცილებლად გამახსენდება თბილისი და აქაური თოვლი. და არამარტო. მერე მომენატრება ეს ყველაფერი ერთად და ცალ-ცალკე. ტელეფონიც დროულად ახმაურდება და მესიჯის ტექსტის წაკითხვამდე გამეღიმება. მერე ალბათ პირველად ამ წლის მანძილზე, მომინდება მალე დავბრუნდე “თბილ”-ისში.

 

დროებით…

“…და აი, მეგობრებო, დადგა ეს ნანატრი დღეც!” – თუ როგორ იწყებენ ხოლმე გამოსამშვიდობებელ საღამოებს 😀

მოკლედ, დღეს ღამით გვირილა მოკალათდება თბილისი-ბათუმის მატარებელში და დილით, როცა გაიღვიძებს და თვალებს მოიფშვნეტს, ზღვას დაინახავს. მერე ჩანთებს სადმე დაყრის და პირველი, რასაც გააკეთებს, ზღვაში ჩახტება.

მერე გააღვიძებს მეგობრებს და მაგრად ჩაეხუტება, მათთან ერთად იბოდიალებს მთელი დღე ბათუმში და საღამოსკენ სოფელში წავა სავარაუდოდ.

სოფელში იქნება მთელი ოჯახი და კიდე კავკასიური ნაგაზის მაგვარი ბარსა, რომელიც შეხვედრისას მხრებზე თათებს შემოაწყობს და მერე კუდის ქიცინს დაიწყებს.

მერე… მერე იქნება ყველაზე გემრიელი ძილი მთელ მსოფლიოში, ასე მხოლოდ ამ სოფელში რომ შეიძლება დაიძინო და დილით უგემრიელესი საუზმე, სავარაუდოდ ხაჭაპური.

მთელი დღეები ბევრი წიგნი, მონატრებული ადამიანები და ნებივრობა, ამ სიტყვის ზუსტი მნიშვნელობით.

… და გვირილა დაისვენებს ძალიან მაგრად. ივლის სოფელში, ზღვაზეც რა თქმა უნდა და იქნებ ბეშუმშიც.

* * *
ხო, საათები დარჩა მატარებლის გასვლამდე 🙂 რომ ვთქვა თბილისი არ მომენატრება-მეთქი, ალბათ არ ვიქნები მართალი. ვნახოთ, ჯერ ორი თვე წინაა. წასვლამდე კი ღამის თბილისში ვისეირნე, მეტროში ჩასვლაც მოვასწარი და ესკალატორზე ქვევით დაშვებისას ზემოთკენ მივტრიალდი 😀 მაგარი სასაცილოა, გგონია სადღაც უფსკრულში ეშვები. რა თქმა უნდა ლიანდაგის გასწვრივ, მაქსიმალურად ახლოს (ჩემი სიმაღლის შიში რამდენადაც მაძლევს საშუალებას, იმდენად) გავიარ-გამოვიარე და ამ დროს მომავალი მატარებლისგან წარმოქმნილი სასიამოვნო ქარიც ვიგრძენი.

რაც შეეხება გეგმებს ამ ზაფხულისთვის, საკმაოდ მაქვს. პირველი კვირა მხოლოდ ნებივრობას დაეთმობა. მერე მინდა რამე სეზონური სამსახურიც ვიშოვო, თითქმის ოთხი თვეა არ მიმუშავია და არ მინდა მოვდუნდე და უსაქმურობას მივეჩვიო.

პარალელურად წავიკითხავ ბევრს, რა თქმა უნდა ვნახავ მეგობრებს და თუ დრო დამრჩა, იქნებ ბეშუმშიც ავიდე ერთი კვირით.

ისე მიხარია წასვლის ამბავი, ვერ ვაზროვნებ და ვერ ვხვდები კიდევ რა შეიძლება დავწერო.

ხო, ინტერნეტთან ინტენსიურდ ალბათ ვერ ვიქნები, ვნახოთ. ყოველ შემთხვევაში, ხანდახან შემოვივლი.

და სანამ მე იქ ვიქნები, ბლოგს ძალიან ნუ მომიწყენთ, ცოდოა 😦

რამდენიმე ბლოგის ავტორს ვეპატიჟები სტუმრად. სტუმართა სია დიდია, მაგრამ არაა აუცილებელი დაწეროთ რამე, თუ არ გინდათ. ისე კი, ნებისმიერი თქვენგანის მასპინძლობა გამიხარდება.

მოკლედ, ამ ორი თვის განმავლობაში გვირილა სტუმრად იწვევს:

მოლი ბლუმი

ჭიამაია

ნინიკო

ჯესი

შიო

ფინიკი

აქსიომა

TamaRa – რომლის ბლოგი მერამდენე თვეა ინახება და ვერა და ვერ წავიკითხე საფუძვლიანად, არადა უბრალოდ თვალის გადასავლები ბლოგი არაა აშკარად.

მაცო

სანდრო

თეა

ქეთუსი

ვანი

heart1ess

სია აშკარად დიდია, მარა არა აუცილებელი. თუ რომელიმეს მოგინდებათ დაწეროთ რამე გვირილას ბლოგზე, მე მზად ვარ მასპინძლობისთვის. გარდა ამისა, თუ სხვა ვინმესაც გაუჩნდება სურვილი, აქვე დააკომენტაროს და მალევე გახდება გესტ-ავტორი გვირილასთან.
ხო, წავედი ახლა მე და ისა… მომენატრებით ^_^ ოღონდ მართლა…

თბილისი (♥)

თბილისი ჩემთვის მოკირწყლული აღმართების ქალაქია. არც სინათლის, არც ფუნიკულიორის და არც არაფრის, მხოლოდ პატარა, ძალიან ლამაზი აღმართების. ზოგჯერ ეს აღმართები იმდენად ვიწროა, გული მეკუმშება სიამოვნებისგან.

თითქოს თბილისთან დაკავშირებული პირველი ასოციაცია რუსთაველი და თავისუფლება უნდა იყოს, მაგრამ ეს არ არის თბილისი. თბილისი აღმართები და დაღმართებია (გააჩნია საიდან მოდიხარ, როგორც დოჩანაშვილი იტყოდა :-)), ძველი, მოვარაყებული და ჯერ კიდევ არარესტავრირებული შენობებია, მშრალი ხიდი და მთაწმინდაა…

თბილისი ღამით ყველაზე ლამაზია, მაშინ, როცა განათებული თბილისის ანძა და მთვარე გვერდიგვერდ დგანან. ცენტრალური და დიდი, არათბილისური ქუჩები განათებულია და მათ დამაკავშირებელ ჩიხებს მხოლოდ ეს სინათლე წვდება. ამ ნახევრად განათებულ ჩიხებში სეირნობა ერთი სიამოვნებაა. საღამოს სიგრილეც ყველაზე მეტად აქ იგრძნობა და ყოველი წამი რაღაცნაირ, გამოუთქმელ სიამოვნებას განიჭებს.

საერთოდ, თბილისი ორ ნაწილად იყოფა ჩემთვის (ფრიად სუბიექტური შეხედულებით). არა, მტკვრის სანაპიროები არა. უბრალოდ, უბნები, საიდანაც თბილისის ანძა ჩანს და საიდანაც არ ჩანს.

ძალიან ლამაზია ღამით თბილისი და დიდი, ძალიან დიდი. თუმცა, იმაზე გაცილებით უფრო მეტად თბილი, ვიდრე დღისით.

რთული წარმოსადგენია, მაგრამ რომანტიკული ქალაქიცაა თბილისი. ოღონდ ჩემი თბილისი, აღმართებიანი. ამ ოკრობოკრო ქუჩებში სიარულისას როგორ შეიძლება არ იყო რომანტიულ განწყობაზე, არ მოგინდეს ლამაზი კადრის გადაღება და წამით მაინც არ წარმოიდგინო ვინმე, სრულიად უცნობი, ვისთან ერთადაც, ხელიხელჩაკიდებული სიამოვნებით შემოივლიდი ყველა ამ ქუჩას.

თბილისში ღამით სეირნობა რაღაცნაირია, სხვანაირი… ვერც ხალხს აკვირდები და ვერც გარემოს. ხედავ მხოლოდ ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას და თითოეული წამით შენდაუნებურად ტკბები, რომ ვერ აცნობიერებ ისე. ყველაზე ნელი ნაბიჯებით დადიხარ, რაც კი შეგიძლია და ღრმად ისუნთქავ თითქოს უკვე დაწმენდილ ჰაერს. ამ დროს სუსტი სიო გეალერსება, ყურში რომელიღაც მუსიკოსი ღიღინებს და რატომღაც გინდა იყვირო.

ცა ისევ მოჭედილია ვარსკვლავებით და მის ფონზე შესანიშნავად ერწყმიან ერთმანეთს გვერდიგვერდ მდგომი თბილისის ანძა და მთვარე.

მერე… :-)

საღამოს სეირნობას სხვა ხიბლი აქვს, სულ სხვა…

ვგიჟდები ლამპიონებზე და ღამით განათებული თბილისი ყველაზე მეტად მომწონს.

მერე რა, რომ მანძილი დიდია და ბოლომდე ვერ მისეირნდები. ამ დროს მანქანიდან დაკვირვებაც კი სასიამოვნოა.

ფანჯარა ბოლომდეა ჩაწეული, ნელა მოძრავი მანქანა და მუსიკა… ქარი თმებს უცნაურ ფორმებს აძლევს, მაგრამ ამ დროს სასიამოვნოც კია სახეზე თმის შეხება…

თითქოს (ან იქნებ ასეცაა) ქარის მიმართულების საწინააღმდეგოდ მიდიხარ, ან მანქანა ჭრის ჰაერს და ქარს წარმოქმნის (სადღა მახსოვს ფიზიკა :-))… რაღაცნაირად სასიამოვნოა…

მერე… მერე მატარებელი და ერთი დღით ნანახი ერთი საყვარელი ადამიანის გაცილება.

დაკვირვებიხარ? უფრო მარტივია შენ წახვიდე, ვიდრე შენგან წავიდნენ. წამოსვლაც გიჭირს, მაგრამ მაინც მხნედ ხარ. აი, შენ რომ აცილებ და მიდიან…

ალბათ ისიც რთულია, დატოვო უკვე შეჩვეული ქალაქი თითქმის მთელი ზაფხულით.

ამაზე ზუსტად ერთ თვეში ვისაუბრებ 🙂

მანამდე ვისეირნებ ღამის თბილისში და დავაკვირდები განათებულ ქალაქს.

ერთი თვე… მერე მატარებელი თბილისი-ბათუმი. გამთენიისას დანახული ზღვა, ზაფხულის დილის მზე და სითბო, სიცხე არა.

მერე უფრო ბევრი ზღვა, პატარა ქუჩები, საყვარელი ხალხი და სეირნობა უსასრულობამდე.

სოფელიც… მურადა არც მე დამხვდება, მაგრამ კავკასიური ნაგაზი, სახელად “ბარსა” (“ბარსელონას” ფან-კლუბი არ მაქვს სახლში და რატომ “ბარსა” დღემდე ვერ გამირკვევია) აუცილებლად. მანამ არ მოისვენებს, სანამ მხრებზე არ დამადებს დიდ თათებს და მერე კუდის ქიცინით არ გაიქცევა.

მაგრამ ამაზე მერე… ფაქტებით, და არა ვარაუდით 🙂

წვიმს, წვიმს!..

სიგიჟე? სულაც არა!..

უბრალოდ წვიმა…

ჯერ დილა, ლექცია და ძილის სურვილი. ცხელა, ცხელა…

მერე წიგნი და პარკი.

მერე შეხვედრა თითქოს ძველ მეგობართან, სასიამოვნო საუბარი.

საღამო და მეტრო წიგნთან და მუსიკასთან სინთეზში.

… და წვიმა! დიდი, გრანდიოზული.

შხაპუნა და თავისი ჭექა-ქუხილით.

რამდენიმე წამიანი ფიქრი და გადაწყვეტილება.

მერე წვიმის წვეთების შეგრძნება სხეულზე. სირბილი. სველი თმის “სილა” სახეში და სასიამოვნო ჟრუანტელი.

მერე სეირნობა, უბრალოდ.

ერთადერთი დარდი იმ წამს და ისიც “ნაუშნიკის” შესაძლო დასველებასთან დაკავშირებით.

წვიმის წვეთების შეგრძნება სახეზე და რაღაცნაირი სიხარული. წვიმის გემო და ერთგვარი ნოსტალგია…

წვიმს, წვიმს!

წვეთები გეცემა, სველდები და თბილა. ხო, წვიმს და თბილა!

მთლიანად სველი ტანსაცმელი გეკვრის, არ გცივა. მისეირნობ და უსმენ მუსიკას.

მერე რა, რომ ტუშს უკვე თვალის ირგვლივ გრძნობ და არა იქ, სადაც უნდა იყოს 🙂

არც ისაა ტრაგედია, წვიმამ ვარცხნილობა რომ გააფუჭა. “ჩორტ ს ნიმ!..”

წვიმს, წვიმს!..

ზოგჯერ მცირედ დეტალებსაც რამხელა სიხარული მოაქვს…

ბათუმური წვიმა და ჯერ სირბილი, მერე სეირნობა რატომღაც ღიმილიანი სახით და მოგზაურობა მოგონებებში…

აბა რას ვამბობდი? დროა სხვა რაღაცეებიც ვინატრო 😀

წვიმს, წვიმს!

გაწვიმდა…

(ამის ფონზე უკეთესად იკითხება წესით ;-))


გაწვიმდა…

ამ შუა თბილისში ბათუმურად გაწვიმდა.

გადარეული წვიმა წამოვიდა და გადასარევი განწყობა მოიტანა.

დღეს წვიმას თითქოს მხოლოდ ერთი მიზანი აქვს – შექმნას სასიამოვნო განწყობა.

ბაღში სხვადასხვა ფერის ვარდებიც დასველდნენ, მაგრამ მაინც ამაყად უჭირავთ თავი და მსუბუქი სიოს დახმარებით კეკლუცად იბერტყავენ წვიმის წვეთებს.

ჰაერში სასიამოვნო სურნელი ტრიალებს, წვიმის და ყვავილების ერთგვარი სინთეზის შედეგად წარმოქმნილი. წვიმას სუნი აქვს?

ამშვიდებს ეს წვიმა.

არ ცივა.

მაინც ვიცმევ თბილად, ფეხმორთხმით ვჯდები აივანზე და ვაკვირდები წვიმას.

წვიმა – გიჟი და გადარეული.

ბათუმი – თბილი და ახლობელი.

ორივე ერთად ძალიან საყვარელი.

… ზაფხულია, ცხელა. მიდიხარ პატარა ქუჩაზე, მშვიდად და უარაფროდ. უცებ მოდის ისიც, ხმაურიანი და გიჟი. ყველა სადღაც გარბის, არც შენ გინდა დანებდე და ბოლომდე იბრძვი. არადა იცი, კარგად იცი, რომ ის ძლიერია, მაინც წამოგეწევა და სირბილს აზრი არ აქვს. მაგრამ წვიმაში სირბილი სხვანაირია, ვერც აცნობიერებ, მაგრამ მოგწონს ეს პროცესი და ამიტომაც გარბიხარ… მერე ისე გადადის სირბილი სეირნობაში, ვერც ხვდები. სასიამოვნოა სეირნობა, თბილა. ფეხსაცმელიც მნიშვნელობას კარგავს და უკვე მის გარეშე აგრძელებ გზას.
გამსუბუქებს წვიმა რაღაცნაირად. გინდა ირბინო, იცეკვო, იცინო…

წვიმა… სიცხე და ზღვა… ბანაობა წვიმაში, როცა ზღვა ისეთი თბილი გეჩვენება, როგორც არასდროს…

წვიმა… ბათუმი… საღამო და სეირნობა… მერე სირბილი, ვითომ სადარბაზო, კიდევ სირბილი… წვიმა, ბევრი წვიმა… და სახლი, სასიამოვნოდ დაღლილი და სველი რომ დაეგდები საწოლზე…

წვიმა… ჩვენ, სამივე… სახლი… ფილმი, შოკოლადი და ბევრი “სემიჩკა”, ძალიან ბევრი. თბილი პლედი და სისულელეებზე ლაპარაკი…

წვიმა… პლიაჟი… დალევა მაშველის “კოშკის” ქვეშ და მერე ტრენინგი. სიცილი, ბევრი სიცილი…

წვიმა და ბეშუმი… ცისარტყელა და მის ფონზე კითხვა. საღამოს კოცონი, სველ მიწაზე ძლივს გაცოცხლებული.
ხო, წვიმა…

გაწვიმდა თბილისში, ოღონდ ბათუმურად.

ვარდები ისევ ამაყად დგანან და ფოთოლზე ნელა მოსრიალებს წვიმის წვეთი.

ყველა სახლში შეყუჟულა, არავინაა გარეთ. ვხვდები განსხვავებას ბათუმის წვიმასა და თბილისის თუნდაც ბათუმურ წვიმას შორის.

და მაინც, თბილისში ბათუმურად გაწვიმდა, საშინლად რომანტიკულ განწყობაზე ვარ და გარეთ მინდა, წვიმაში…

მეტროში…

დატვირთული და დახუთული ქუჩიდან ჩადიხარ ქვემოთ, ხალხის რაოდენობა მცირდება, მაგრამ იზრდება საინტერესო დეტალები, რომლებზე დაკვირვება რაღაცნაირად გიზიდავს.

ესკალატორი. საწინააღმდეგო მიმართულებით მიმავალი ხალხი, ყველა განსხვავებული. პეპელა გოგონები, თეთრ “საროჩკიანი” და “რუგზაკიანი” რამდენიმე ერთნაირი ბიჭი, დედა კიკინებიანი ბავშვით. ორი მოხუცი ქალი რაღაცას განიხილავს, ერთი გოგო პატარა სარკეში იყურება და პომადას ისწორებს, ტუჩების მოძრაობით რა თქმა უნდა.

ამ დაკვირვებაში გართულს ვიღაცა აუცილებლად დაგეჯახება, კიბეებზე ჩარბის. უკან კიდე ვიღაც გემრიელად მოკალათებულა ერთ-ერთ საფეხურზე.

მოკლე და საინტერესო პერიოდი მატარებლის მოლოდინში. რატომღაც სასიამოვნო სუნი, სულ კიდესთან დგომა სასიამოვნო მუსიკის ფონზე და წათამაშება სიმაღლის შიშთან, რელსებზე დაკვირვება.

ჰაერის სწრაფი მოძრაობის შეხება და ამისგან გაწეწილი თმა, ვერაფრით რომ ვერ იმორჩილებ.

რუსთაველი. შემდეგი სადგური – მარჯანიშვილი.

ხალხით გაჭედილი ძველი ვაგონები.

ქერად შეღებილ ქალს ჩასძინებია. მის გვერდით დედა-შვილი სხედან. დედას ბავშვის სასკოლო ჩანთა მუხლებზე უდევს, გაშლილი ხელი ნიკაპქვეშ ამოუდია და ჩაფიქრებულა. ბავშვი ფეხებს აქანავებს.

“სმენადახშული” ადამიანები და ინტერესი მათი მუსიკისადმი. აბსურდული ვარაუდი, რომ არც ერთ მათგანს არ ექნება ერთი საერთო მუსიკაც კი.

ვაგზლის მოედანი. გადასასვლელი მეორე ხაზზე.

გარბიან, გეჯახებიან… საპირისპიროდ და შენი მიმართულებით… ალბათ უმრავლესობას არც ეჩქარება და აქაც ბრბოს მომენტია – ერთი გარბის და დანარჩენები მიყვებიან.

ფეხს არ უჩქარებ, სეირნობა მეტროშიც სასიამოვნოა.

ბოლო წამს წასული ბოლო ვაგონი და ცხვირწინ დახურული კარი. არ განაღვლებს, რაღაცნაირად გიხარია კიდეც.

ორი გოგო “პადრუჩკით”. ერთს თეთრი, ფუშფუშა და გრძელი ქვედაბოლო აცვია, “საროჩკაც” თეთრი. დიდი, ლურჯთვლიანი საყურე უკეთია და თვალები წარბებამდე შეუღებია. თმები გადაუწევია და თავზე სათვალე “დაუბრძანებია”. ხელზე უცნაური ბიჟუტერია უკეთია, რომელიც არაჩვეულებრივად ავსებს დეფორმირებულ კლატჩს. გრძელი ქვედაბოლოს ქვეშ შავი ფეხსაცმელი ეფექტურად იმალება, მხოლოდ მის ფერს არჩევ და კვდები ინტერესით როგორია.

ხალხის რაოდენობა იზრდება და შესაბამისად დაკვირვების ობიექტთა რიცხვიც. მატარებლის მოსვლა და ჩაშლილი გეგმები, თვალის დახამხამებაში (ალბათ ამ სიტყვის ყველაზე ზუსტი მნიშვნელობით) შევსებული ვაგონები.

ფანჯარასთან დგები და საკუთარ გამოსახულებას აკვირდები. მალევე გბეზრდება და ცდილობ სხვა რამე შენიშნო სიბნელეში, ფანჯრის მიღმა. რაღაც თეთრი მილები, ბევრი… მეტი არაფერი.

ისევ ხალხი. კიდევ ის თეთრი გოგო, ფეხზე დგას და ფეხსაცმელს კვლავ თეთრი ქვედაბოლო უფარავს.

ჭაღარათმიან ბებოს თმები შუბლის მიდამოებში დაუმაგრებია და რუსულ გაზეთს კითხულობს.

არც ისე სიმპათიური წყვილი რამდენიმე თვის ბავშვთან ერთად მგზავრობს. ბავშვი მამის მუხლებზე არხეინად გადაწოლილა და გემრიელად სძინავს. დედა თვალს არ აშორებს.

მზერა, მწვავე. მისი პატრონის წამიერი შეფასებისთვის ჯერ ხელებზე, მერე რატომღაც ფეხსაცმელზე დაკვირვება. ორი მინუსი და ერთი ცალწარბაწეული მზერა. დამკვირვებელი ხვდება, რომ დროა სხვას დაუთმოს მისი მაღალი ყურადღება.

უცებ მოსული აზრი, რომ შენც შეიძლება იყო არამხოლოდ დამკვირვებელი, არამედ დაკვირვების ობიექტიც. ქვეცნობიერად იყურები ვაგონის ფანჯარაში, სარკის ფუნქციას რომ ასრულებს.

ცივი და გაყინული მზერა, უამრავი… ხვდები, რომ უკვე შეგიძლია უხერხულად არ შეიშმუშნო და არც სხვა მხარეს გაიხედო.

ერთ გაჩერებაზე მოსული მესიჯი და მეორე გაჩერებაზე გაგზავნილი პასუხი. ამ მესიჯისგან გამოწვეული ღიმილი და უფრო მეტი მზერა.

სასიამოვნო მელოდია ყურში, რელსებზე მოძრაობის ხმის ჩახშობის ფუნქციით.

ბოლო გაჩერება და გასასვლელში კიდევ ერთი გაბრძოლება სწრაფად მოძრავ ჰაერთან, ამის გამო კვლავ გაწეწილი და პირველივე ვიტრინაში გასწორებული თმა.

… და ცა, თითქმის ლურჯი და ჭადრების მწვანე ფოთლების ფონზე. უკვე მერამდენედ ჩამოვარდნილი ჭადრის ნაყოფის პატარა ნაწილი, რომელიც თვალს უკვე მერამდენე დღეა ვერ აცდა 😀

მოსწავლეები წარწერებიანი თეთრი “საროჩკებით”. კინაღამ ამოტივტივებული და უკან გაბუნძულებული მოგონებები…

საიდანღაც მოსული ახლადმოჭრილი ბალახის სასიამოვნო სურნელი, რომელსაც ახლადგამომცხვარი თონის პურის არომატი ცვლის.

გახსენებული შიმშილის გრძნობა, პატარა ქუჩა, გვირილები და სხვა მინდვრის ყვავილები, ზარი კარებზე, ცივი წყალი სახეზე – დაღლილობის მოხსნის ეფექტით და რბილი საწოლი, შორიდანვე რომ დაეგდო პირაღმა.

%d bloggers like this: