Blog Archives

ცოცხალი კადრი

ზღვა, უღრუბლო ცა და შენ…

ვხედავ შენს სახეს ცის ფონზე, ბედნიერ ღიმილს და მინდა დავაფიქსირო.

და მერე ეს ფოტო სულ თან მქონდეს…

ვიღებ ბევრ ფოტოს და შენ გგონია ვმაიმუნობ. არადა არც ერთი არ გამომდის ისეთი, როგორიც მინდა…

მზე, ზღვა, უღრუბლო ცა და შენ…

თბილი ღიმილი ცის ფონზე…

მინდა ეს კადრი გადავიღო, მაგრამ სხვანაირი გამოდის…

გეხუტები და ვხვდები, რომ არაფერია თუ ასეთი ფოტო არ მექნება. სამაგიეროდ, ვეცდები ასეთი კადრი მქონდეს სულ, ცოცხალი კადრი…

ჩვენი ჩრდილი ქვიშაზე და ზღვის ხმა…

მე ის კადრი მაქვს…

Advertisements

ზღაპარი…

…გავჩერდი, ჩაკიდებული ხელი გავუშვი, მისკენ მივტრიალდი, ცერებზე დავდექი და კისერზე ვაკოცე… ვაკოცე ბევრჯერ, ისე, თითქოს ის წყალი იყო და მე მოწყურებული მგზავრი…

ძალიან მომენატრა, სულის შეხუთვამდე…

მივეწებე და ვეღარ მოვშორდი, ეს უბრალოდ აღემატებოდა ჩემს ძალებს…

მერე იყო ზღაპარი, მთელი სამი დღე…

მეოთხე დღეს არ მჯეროდა რომ ზღაპარი დროებით შეწყდა… არც შემწყდარა, ვირტუალურად გაგრძელდა უბრალოდ…

ორი დღე დაგროვილი ემოციით ვუმკლავდებოდი მონატრებას, მესამე დღეს ისევ ისე შემეკუმშა გული…

მერე არ ვიცი რამდენი დღე გავიდა ასე… ერთხელაც მივტრიალდი და ჩემს უკან იდგა, რეალური… წარმოგიდგენია?

ისე მაგრად მოვეხვიე, შემეშინდა არ დამეხრჩო…

ისევ ზღაპარი… ყველაზე ლამაზი დღე, ყველაზე დიდი სითბო…

ვსხედვართ ზღვასთან და მზესთან სულ ახლოს… მე ვირუჯები, ის მეხუტება და მიკვირს რატომ არ მაწუხებს ზაფხულის სიცხე… ძალიან რომ გცივა და ჩახუტება გათბობს ისე ვარ…

საღამოა და ისევ ზღვასთან ვართ… ისევ გულში მიკრავს და მე პატარა ბავშვი მგონია თავი, რომელსაც უვლიან და ცდილობენ სითბო არ მოაკლონ…

ტირილი მინდა… ამჯერად ბედნიერებისგან…

მიყვარს… ისე მიყვარს რომ… რომ ვერ ვამბობ, არ ვიცი როგორ ვთქვა…

მიხარია რომ არსებობს ჩემს ცხოვრებაში…

მე არ ვიცი რა არის სიყვარული… მე ვიცი როგორია ჩემი სიყვარული…

მე არ ვიცი რა არის ბედნიერება… მე ვიცი როგორია ჩემი ბედნიერება და ისიც ვიცი, რომ ჩემი ბედნიერება მის გარეშე არ არსებობს…

მაბედნიერებს და ვიცი, ყველანაირად ვეცდები მეც რომ გავაბედნიერო…

კარგად…

კარგად ვარ მეთქი…

ასე მოკლედო?

ხო, ამ ყველაფერს კარგად ყოფნა ჰქვია თქო…

ვერ მოვიფიქრე სხვაგვარად როგორ მეთქვა დიდი ხნის უნახავი მეგობრისთვის ჩემი ამბები.

ხოდა კარგად ვარ…

არის ცხოვრებაში მომენტები, როცა არ გჯერა ასე კარგად თუ ხარ…

და მაინც, მე კარგად ვარ.

მიუხედავად იმისა, რომ ისე მენატრება, ვერ გადმოვცემ; მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ყველაზე მეტად ცხელ თბილისში ყოფნა მინდა; მიუხედავად იმისა, რომ ბათუმში ყოფნის ყოველი დღე უფრო და უფრო რთულდება…

კარგად ვარ…

გახსოვს? ადრე ვამბობდი სადმე რომ მიდიხარ რაღაცას ტოვებ ან რაღაც მიგაქვს თქო… ადრე ბათუმში ვტოვებდი ყველაფერს და თბილისიდან ამ ყველაფრისთვის მოვდოდი. თბილისში არაფერს ვტოვებდი, ყველაფერი ბათუმში მომყვებოდა…

ახლა დავტოვე… ყველაფერი…

ის სამი დღე… შენ არ იცი როგორი სამი დღე მქონდა… ყველაზე ლამაზი მთელს მსოფლიოში… ზაფხული ყველაზე ლამაზი სამი დღე… მთელი დღე ერთად, წყალში და ხმელეთზე…

სითბო… იმდენი სითბო რომ გეშინია გული არ გასკდეს…

შენ იცი რა ბედნიერებაა როცა ის, ვინც გიყვარს, სიგიჟემდე შეყვარებული თვალებით გიყურებს?

როცა უბრალოდ ვერ ახერხებ ხმის ამოღებას და უყურებ, რეალურს…

ისე მენატრება, ისე რომ…

მაგრამ იცი რა? კარგად ვარ…

კარგად ვარ… იმიტომ რომ შემიძლია ასე მიყვარდეს; იმიტომ რომ შემიძლია ასე მენატრებოდეს; იმიტომ რომ მყავს ადამიანი, ვინც მეიმედება; იმიტომ რომ მხოლოდ ეს ურთიერთობაც მაბედნიერებს; იმიტომ რომ მასთან რაღაცნაირად ვარ, სრულყოფილად და მის გარეშე კი თითქოს სხეულის ნაწილი მაკლია…

და იცი კიდევ რატომ ვარ კარგად? იმიტომ რომ რამდენიმე დღეში ისევ ვიგრძნობ მის თბილ ჩახუტებას და ბედნიერებისგან ვიტირებ… და არასდროს, არასდროს წავალ ამდენი ხნით…

“თბილი”სამდე…

ზღვა და ცა თითქოს გაერთიანდა, გაერთფერდა. ზღვის ჰორიზონტის ხაზი სადღაც გამქრალა და მანქანის მინიდან გაშლილი სივრცე ჩანს, თითქოს უკიდეგანო, რომელსაც კოპლებივით ამჩნევია თოლიები. მოძრავი, თეთრი კოპლებივით.

ასფალტზე ხეების და შენობების ჩრდილები არც სიმაღლის მიხედვითაა ჩალაგებული და არც ფორმის. ისე, უბრალოდ.

მანქანაში რომელიღაც რადიოს რომელიღაც წამყვანის მონოტონური ხმა ისმის, მინის იქით კი ხეები საწინააღმდეგო მიმართულებით გარბიან. მგზავრობა და ეს ყველაფერი თვლემას იწვევს…

… რომ გამეღვიძა, სიზმარში მეგონა თავი. ფანჯრის მინის მიღმა დათოვლილი ნაძვები ჩანდა, ტყისკენ მიმავალი ბილიკი კი ჯერ კიდევ გაუკვალავი თოვლით იყო დაფარული.

“სიზმარი” მალევე ცხადად იქცა, რადგან ეს ყველაფერი გზის განაპირა მხარეს იყო და თვალების კარგად მოფშვნეტის გარეშეც კი ცხადი იყო, რომ მანქანა ასე კომფორტულად მხოლოდ გაწმენდილ ასფალტზე ივლიდა.

ხოდა, მე და ჩემი თანამგზავრები მინაზე ცხვირმიჭყლეტილები ვიყურებოდით ტყისკენ და ფიქრებით ვმოგზაურობდით საკმაოდ ახლო ტერიტორიაზე 🙂

სადღაც სურამთან თოვლი უფრო ახლოს იყო გზასთან და ჩვენც იმდენი ვიწუწუნეთ, მანქანა გააჩერეს და საგუნდაოდ ჩავედით. ის-ის იყო სუფთა და ხელ-ფეხ შეუხებელ თოვლში გადავედით და გუნდების გამზადება დავიწყეთ, რომ ფრაზა ავისმომასწავლებელი ფრაზა გავიგეთ – “ხომ გინდოდათ გუნდაობა?” და რამდენიმე წამში თოვლში ჩაფლულები აღმოვჩნდით 😀 გუნდაობაც დაწყებული არ იყო, ისე მორჩა, რადგან როგორც კი ფეხზე წამოვდექით, წივილ-კივილით შევცვივდით მანქანაში. საოცარია, მარა თოვლი ცივი იყო 😀

ვერც ერთი დელიკატესი ვერ შეედრება გაყინული ხელებით დაგლეჯილ თბილ ნაზუქებს 😀 ასე გემრიელად არასდროს მიჭამია, მით უმეტეს ნაზუქები.

შიმშილ და სიცივე დაძლეულებს სიმღერა და ცეკვაც მოგვინდა, იმ იგავ-არაკის არ იყოს. ხოდა, უბედური “ოპელის” (თურმე :D) სკამებზევე დავიწყეთ ცეკვა, მერე კი გაგვიმართლა (!) – მანქანაში ბენზინი გათავდა. ამ დროს ვართ სადღაც წეროვანის ტერიტორიაზე, მაგისტრალთან. ბენზინგასამართი სადგური ახლოს არ არსებობს. მძღოლი ბუზღუნით დაეშვა ბენზინის საძებნელად, ჩვენ კი უკვე მანქანასთან გავაგრძელეთ ცეკვა.

ზოგადად, გამოვტყდები და, მსგავსი რაღაცეებით ვერ ვერთობი 🙂 და არამარტო ვერ ვერთობი, სხვას დავცინებდი კიდეც. მაგრამ განწყობის ამბავია ალბათ და იმ მომენტში სულ არ მიქმნიდა დისკომფორტს ის ფაქტი, რომ შუა მაგიტრალზე ვცეკვავდით და გამვლელი მანქანის ფანჯრებიდან ისევე გვაკვირდებოდნენ, როგორც ჩვენ სურამის თოვლს ცოტა ხნის წინ 😀

სამაგიეროდ, ნახევარი საათის განმავლობაში ვისწავლეთ და დავხვეწეთ რამდენიმე ახალი ჰიტი (აქამდე მხოლოდ ერთ მათგანს ვიცნობდი თან :D) და ჯგუფი “კენზოს” მოძრაობები 😀 რუსულები და ჩქარები არ იყო რეპერტუარში სამწუხაროდ 😀

ბოლოს ბენზინიც მოიტანეს, მაგრამ ახალი გასართობი გაგვიჩნდა – მანქანა არ იქოქებოდა. რატომ გვიხაროდა ასე არ ვიცი, მარა კი ჩავცვივდით ბიჭებზე სწრაფად და მანქანას ვაწვებოდით 😀 არ ვიცი რამდენ ხანს ვათრიეთ, მაგრამ ბოლოს დაღლილი და ბედნიერი სახეებით ჩავეყარეთ მანქანაში, თითქოს საოცრება მოგვეხდინოს.

მერე გამოჩნდა თბილისის მონაცრისფრო ცა და გამიხარდა კიდეც. მერე რა, რომ ცასთან ახლოს ზღვა არ ჩანს. სამაგიეროდ, “თბილი”სშიც თბილა უკვე. ან მე მგონია ასე 😀 რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია რომ თბილად ვარ ^_^

 

ილუზია

აივანი. რკინის მოაჯირი ცივია და თითებიც გამეყინა… ცაზე ძლივს მოჩანს ვარსკვლავები. მგონია, რამდენიმე მათგანს ძველი მეგობარივით ვიცნობ.

ახლა ალბათ რამდენი ადამიანი ზის ჩემსავით და აკვირდება იგივე ვარსკვლავებს. რაღაცნაირად მომწონს ეს მომენტი, თითქოს გვაახლოვებს…

იქაც ეს ვარსკვლავებია…

…უკვე ღამეა. დაღლილი მოვდივარ სამსახურიდან. როგორი დაღლილი იცი? რომ გშია და ვერ ხვდები რა გაწუხებს.

ვიბანაოთო. რამით არასდროს შევსულვარ ზღვაში. ამიტომ, არ მინდოდა ასე ექსპრომტად, უფრო ლამაზი შესავალი მინდოდა ჰქონოდა.

თურმე ეს ყველაფერი მაშინვე კარგავს მნიშვნელობას, როგორც კი ზღვის შეხებას იგრძნობ.

პლიაჟი ცარიელი, ცა ვარსკვლავებით სავსე. ზღვა ძალიან ახლობელი და ჩემიანი. შედიხარ ნელა, ზღვის შეხების წამები უფრო რომ გაიხანგრძლივო.

მერე ეშვები თავით სიღრმეში. რაღაცნაირია, სულ სხვანაირი. თავს თევზად გრძნობ და გინდა გაყვე ზღვას სადღაც შორს. მიყვები კიდეც, ნელი მოძრაობით და ტალღების დახმარებით. ხედავ განათებულ ბულვარს და როგორც არასდროს, ისე გინდა გახვიდე თითქოს უსასრულობამდე, ჰორიზონტს იქით.

წვები ზურგზე, აკვირდები ვარსკვლავებს და ემორჩილები ტალღების მოძრაობას. ამ დროს საკუთარი თავი მსუბუქი მოტივტივე ნავი გგონია, ნიჩბებიანი. ხოდა, ხელებსაც ნელა, ნიჩბებივით ამოძრავებ და ზურგზე დაწოლილი მიცურავ ნაპირისკენ. რაც უფრო სწარაფად მოძრაობ, მით უფრო კარგავ მოძრაობის შეგრძნებას და ვარსკვლავები ისე ცხადად დარბიან, გიკვირს კიდეც. თითქმის დარწმუნებული ხარ, რომ შენ კიარა, ვარსკვლავები გადაადგილდებიან.

უკვე ნაპირთან ახლოს ხარ. ტალღები განაგრძობენ ნელ მოძრაობას და ისევ იმ ნავივით ირწევი. თითქოს საიდანღაც ჩაგესმის:

“გაგონდება თუ არა
კარალეთის დღეები,
მთების ლურჯი კამარა –
უცხო სამოთხეები?
კიდევ შეგრჩა თუ არა
მხიარული თვალები?
თუ დრომ გადაუარა
და ჩაუქრო ალები?
მივდიოდით მხარდამხარ
და დრო გვეუარესა,
აწ არ ვიცი სადა ხარ
და რომელსა მხარესა.”

თვალებს ხუჭავ და ჩუმად, ძლივს გასაგონად აყოლებ ხმას…

… ისევ აივანი, ისევ ის ვარსკვლავები. გაბრაზებული ვარ, საკუთარ თავზე…

ხელი ავიღე და ლოყა ცივ მოაჯირს მივაბჯინე.
“გაგონდება თუ არა, კარაკეთის დღეები…”

ქოხი ზღვის პირას

რა მინდა იცი? სახლი სანაპიროზე. არა, სახლიც არა, უფრო ქოხი, ხისგან დამზადებული და თივის სახურავით.

ქოხს დიდი ფანჯრები მინდა ჰქონდეს. კარგ ამინდში მოწმენდილ ცას და ლურჯ ზღვას ვხედავდე ოთახის ყველა კუთხიდან, გაწვიმებისას კი წვეთებიანი ფანჯრის მიღმა აზვირთებულ ტალღებს, მათ სინქრონულ მოძრაობას ვაკვირდებოდე.

მინდა დილით მზის სხივმა გამაღვიძოს, ფეხშიშველმა ჩავირბინო პლიაჟზე და ფეხქვეშ მოქცეული ქვიშის ხმა გავიგო. ჯერ ნელა შევცურო ზღვაში, მერე სწრაფად ვამოძრაო ხელები და ბოლოს თითქმის უმოძრაოდ, სხეულის მსუბუქი რხევით გავცურო. გავიდე შორს, ისე, რომ ქოხს ძლივს ვხედავდე. წყალში დიდხანს გავჩერდები, პირაღმა წამოვწვები და ჩუმად, ძლივს გასაგონად ვიღიღინებ:

“გაგონდება თუ არა,
კარალეთის დღეები
მთების ლურჯი კამარა,
უცხო სამოთხეები.
კიდევ შეგრჩა თუ არა
მხიარული თვალები,
თუ დრომ გადაურა
და ჩაუქრო ალები…”

მერე ტალღას გამოვყვები ნაპირამდე, ზღვის წყალი წურწურით ჩამოვა სხეულზე და თბილი მზის შეხება საშინლად მესიამოვნება. ნელი ნაბიჯით გავყვები პლიაჟს და უკან სველ ნაფეხურებს დავტოვებ. ცერებით შევალ ქოხში და რატომღაც შევეცდები ნაკვალევი არ დავტოვო ხის იატაკზე. ფეხაკრებით შევალ სამზარეულოსთვის განკუთვნილ პატარა ოთახში, მაგიდიდან დიდ ვაშლს ავიღებ და მერე მწარე ყავას მოვამზადებ.

შემდეგ ფანჯრის რაფაზე დავჯდები, დავაკვირდები ზღვის მოძრაობას და თან უკვე მომზადებული ყავის არომატს შევიგრძნობ. ნელ-ნელა, ნება-ნება დავლევ არომატულ სასმელს და თან ზღვას არ მოვაშორებ თვალს.

შუადღით, როცა დაცხება, ხის ქვეშ გაბმულ ჰამაკზე წამოვწვები და რამეს წავიკითხავ. ნელ-ნელა თვლემა მომერევა და გემრიელად ჩამეძინება.

საღამოს მინი კინოთეტრს მოვიწყობ ღია ცის ქვეშ, ფეხმორთხმით დავჯდები ქვიშაზე, დიდი თეფშით ბატი-ბუტს (და არა პოპ-კორნს) ჩავიდებ კალთაში და რამე გემრიელ ფილმს ვუყურებ.

როცა კარგად დაღამდება და ცა ვარსკვლავებით მოიჭედება, ზღვაში ვიბანავებ და მერე, დაღლილი, ქვიშაზე დავეგდები, ხელებს თავქვეშ ამოვიდებ და ვარსკვლავებს დავაკვირდები, თან ზღვას მოვუსმენ. ვერ მივხვდები დროის გასვლას და სანამ რული არ მომერევა, მანამ არ წამოვდგები. მერე ზოზინით ავალ ქოხში და უკვე საკმაოდ შეციებულზე საშინლად მესიამოვნება თბილი საწოლი. დავიძინებ ყველაზე ტკბილი ძილით, რაც კი არსებობს და დილით ისევ დიდ ფანჯარაში შემოჭრილი მზის პირველი სხივები გამაღვიძებს.

არ მექნება ტელეფონი და ინტერნეტი, მხოლოდ წიგნები და ფილმები დიდი რაოდენობით. და მე იქ ვიქნები მარტო, შენს გარეშე. საერთოდაც, მე მარტო უნდა ვიყო. ასე იყო და ასეც იქნება, რადგან ურთიერთობები იმ სახით, როგორიც მე მინდა და მჭირდება, უბრალოდ არ არსებობს.

მომენატრა…

რა მომენატრა იცი? შებინდებისას ნაწვიმარ და შეშრობა დაწყებულ ასფალტზე სეირნობა. როცა უბრალოდ მიდიხარ ხელიხელჩაკიდებული და გრძნობებს საუბარი არ სჭირდება.

ჩახუტება მომენატრა და სითბო. ხო, სითბო. მომბეზრდა ცივი და კედელი ადამიანები.

როგორი დღე მომენატრა იცი? სრულიად თავისუფალი, ექსპრომტად დაგეგმილი და ურთიერთობის სიამოვნებისგან გული რომ გებერება ისეთი.

კაი ფილმი და მისგან მიღებული  შთაბეჭდილება – დამუნჯება მომენატრა.

ზღვაც მომენატრა, არა ტურისტული და მხოლოდ ჩემი. მოღრუბლულ ამინდში რომ უნდა გაისეირნო და სახე ქარს შეაგებო, ისეთი.

საღამო მომენატრა და ღამის ბათუმში სეირნობა უსიტყვოდ.

წვიმა მომენატრა, გიჟი და გადარეული, მხირული და განწყობის გადამდები.

სალოს სახლი მომენატრა, მეორე სართულის ბუნებრივი სიგრილე. გათიშული გონებით პირაღმა გდება საწოლზე და მერე ნადირობა ტყემალზე ან მანდარინზე, სეზონის მიხედვით.

მომენატრა შეგრძნება, რომ ვიღაცისთვის სულ ერთი არაა ჩემი არსებობა. თეორიული ცოდნა ფეხებზე მკიდია ამ ეტაპზე, მინდა ვიგრძნო ეს.

მომენატრა ღამით პლიაჟზე პირაღმა წოლა, უსიტყვოდ ცქერა ცაში და ზღვის ხმაზე მიყურადება.

მომენატრა დილა, როცა მზის სხივი მაღვიძებს.

უსიტყვოდ საუბარი მომენატრა.

სარკეში საკუთარ გამოსახულებას რომ უღიმი ის შეგრძნება მომენატრა.

მომენატრა ვიყო სუსტი და ვიღაცის იმედი მქონდეს.

ყურადღება მომენატრა, მომაბეზრებელი კიარა, უბრალო, ადამიანური ყურადღება, შიგნიდან რომ გათბობს ისეთი.

გრძნობების გამოხატვა რომ შეუძლიათ ისეთი ადამიანები მომენატრა. მე არ შემიძლია იგივე, ამიტომ სხვებს მაინც უნდა შეეძლოთ. ადრე ამას არ ჰქონდა მნიშვნელობა, ახლა აქვს.

კიდევ რა მომენატრა იცი? როცა გგონია, რომ ყველა წინაღობის დაძლევას შეძლებ. როცა შეგიძლია იარო წინ და წვრილმანები ფეხებზე დაიკიდო – ეს შეგრძნებები მომენატრა, თანაც იმდენად, რომ უკვე ახლოს ვარ მათთან.

დილით…

წვიმის შემდეგ ქალაქი თითქოს იწმინდება ყველაფერ ცუდისგან და დილით, ნაწვიმარზე სეირნობა ერთი სიამოვნებაა.

სუფთა ქალაქში ჰაერიც სხვაგვარია და მზეც სხვანაირად ანათებს.

ჯერ დილაა. ის პერიოდია, როცა ადამიანებს ძირითადად დილის გემრიელი ძილით სძინავთ და ქალაქიც რამდენიმე საათით ისვენებს მათგან. ამიტომაც მშვიდია და უფრო ლამაზი.

შენობებს და ხეებს წვიმის წვეთები არ შეშრობიათ ჯერ. მზეც ღრუბლებიდან გამოღწევას ცდილობს და პატარა ნაკუწებად გლეჯს მათ. ცა ისევ ისეთია, როგორიც უნდა იყოს – ცის ფერი, ცისფერი. აქა-იქ მიმობნეული ღრუბლების პატარა ნაგლეჯები კი უფრო აცოცხლებს მას. მზემ უკვე დააღწია თავი და მაღალი შენობის უკან გამოჩნდა, ჯერ ნახევრად, შემდეგ კი გაიზარდა და გაცოცხლდა.

ბულვარი ისეთი ცარიელია, როგორიც თითქმის არასდროს. ერთნაირი შეფერილობის სკამები და ხეები ჯერ კიდევ სველი. სანაპიროსთან მოხუცები ვარჯიშობენ, ხანდახან ველოსიპედითაც ჩამოირბენს ვინმე.

ხის ხშირი ფოთლებიდან მზის სხივი აღწევს და ასფალტზე ხეების და ბუჩქების ჩრდილები იხატება.

მოხუცი ჩია კაცი მოდის ჩქარი, სერიოზული ნაბიჯებით და რადიოს უსმენს ხმამაღლა.

ზღვის სუნია.

…ზღვა ჩუმია და მშვიდი.

ქვიშა სველი, მაგრამ სასიამოვნო. ნელ-ნელა მასზეც იხატება და მერე მკვეთრდება ჩრდილები, რომლებიც მოძრაობენ და ხმაურობენ.

უკანასკნელი ნასროლი ქვაც მიიღო ზღვამ, ტალღა გამოუშვა და ხმაურით ჩაიყოლა ქვიშა.

დროებით…

“…და აი, მეგობრებო, დადგა ეს ნანატრი დღეც!” – თუ როგორ იწყებენ ხოლმე გამოსამშვიდობებელ საღამოებს 😀

მოკლედ, დღეს ღამით გვირილა მოკალათდება თბილისი-ბათუმის მატარებელში და დილით, როცა გაიღვიძებს და თვალებს მოიფშვნეტს, ზღვას დაინახავს. მერე ჩანთებს სადმე დაყრის და პირველი, რასაც გააკეთებს, ზღვაში ჩახტება.

მერე გააღვიძებს მეგობრებს და მაგრად ჩაეხუტება, მათთან ერთად იბოდიალებს მთელი დღე ბათუმში და საღამოსკენ სოფელში წავა სავარაუდოდ.

სოფელში იქნება მთელი ოჯახი და კიდე კავკასიური ნაგაზის მაგვარი ბარსა, რომელიც შეხვედრისას მხრებზე თათებს შემოაწყობს და მერე კუდის ქიცინს დაიწყებს.

მერე… მერე იქნება ყველაზე გემრიელი ძილი მთელ მსოფლიოში, ასე მხოლოდ ამ სოფელში რომ შეიძლება დაიძინო და დილით უგემრიელესი საუზმე, სავარაუდოდ ხაჭაპური.

მთელი დღეები ბევრი წიგნი, მონატრებული ადამიანები და ნებივრობა, ამ სიტყვის ზუსტი მნიშვნელობით.

… და გვირილა დაისვენებს ძალიან მაგრად. ივლის სოფელში, ზღვაზეც რა თქმა უნდა და იქნებ ბეშუმშიც.

* * *
ხო, საათები დარჩა მატარებლის გასვლამდე 🙂 რომ ვთქვა თბილისი არ მომენატრება-მეთქი, ალბათ არ ვიქნები მართალი. ვნახოთ, ჯერ ორი თვე წინაა. წასვლამდე კი ღამის თბილისში ვისეირნე, მეტროში ჩასვლაც მოვასწარი და ესკალატორზე ქვევით დაშვებისას ზემოთკენ მივტრიალდი 😀 მაგარი სასაცილოა, გგონია სადღაც უფსკრულში ეშვები. რა თქმა უნდა ლიანდაგის გასწვრივ, მაქსიმალურად ახლოს (ჩემი სიმაღლის შიში რამდენადაც მაძლევს საშუალებას, იმდენად) გავიარ-გამოვიარე და ამ დროს მომავალი მატარებლისგან წარმოქმნილი სასიამოვნო ქარიც ვიგრძენი.

რაც შეეხება გეგმებს ამ ზაფხულისთვის, საკმაოდ მაქვს. პირველი კვირა მხოლოდ ნებივრობას დაეთმობა. მერე მინდა რამე სეზონური სამსახურიც ვიშოვო, თითქმის ოთხი თვეა არ მიმუშავია და არ მინდა მოვდუნდე და უსაქმურობას მივეჩვიო.

პარალელურად წავიკითხავ ბევრს, რა თქმა უნდა ვნახავ მეგობრებს და თუ დრო დამრჩა, იქნებ ბეშუმშიც ავიდე ერთი კვირით.

ისე მიხარია წასვლის ამბავი, ვერ ვაზროვნებ და ვერ ვხვდები კიდევ რა შეიძლება დავწერო.

ხო, ინტერნეტთან ინტენსიურდ ალბათ ვერ ვიქნები, ვნახოთ. ყოველ შემთხვევაში, ხანდახან შემოვივლი.

და სანამ მე იქ ვიქნები, ბლოგს ძალიან ნუ მომიწყენთ, ცოდოა 😦

რამდენიმე ბლოგის ავტორს ვეპატიჟები სტუმრად. სტუმართა სია დიდია, მაგრამ არაა აუცილებელი დაწეროთ რამე, თუ არ გინდათ. ისე კი, ნებისმიერი თქვენგანის მასპინძლობა გამიხარდება.

მოკლედ, ამ ორი თვის განმავლობაში გვირილა სტუმრად იწვევს:

მოლი ბლუმი

ჭიამაია

ნინიკო

ჯესი

შიო

ფინიკი

აქსიომა

TamaRa – რომლის ბლოგი მერამდენე თვეა ინახება და ვერა და ვერ წავიკითხე საფუძვლიანად, არადა უბრალოდ თვალის გადასავლები ბლოგი არაა აშკარად.

მაცო

სანდრო

თეა

ქეთუსი

ვანი

heart1ess

სია აშკარად დიდია, მარა არა აუცილებელი. თუ რომელიმეს მოგინდებათ დაწეროთ რამე გვირილას ბლოგზე, მე მზად ვარ მასპინძლობისთვის. გარდა ამისა, თუ სხვა ვინმესაც გაუჩნდება სურვილი, აქვე დააკომენტაროს და მალევე გახდება გესტ-ავტორი გვირილასთან.
ხო, წავედი ახლა მე და ისა… მომენატრებით ^_^ ოღონდ მართლა…

* * *

ზაფხულის გრილი საღამოა, სუსტი სიო უბერავს.

ბულვარის გავლით მოვდივარ შენსკენ. ფანტანებიდან მარჯვნივ ვუხვევ და მოვდივარ ზემოთ, სანაპიროსკენ. ვუახლოვდები მაღალი ხეების ჩრდილს და შენს სილუეტსაც ვხედავ. ქვის სკამზე ზიხარ, ჩემგან ზურგით და ზღვისკენ პირისპირ.

სანაპიროზე არავინაა, მხოლოდ შენ და წინ დიდი, წითელი მზე, უკვე ზღვაში დამალვას რომ აპირებს.

ჩუმად მოვდივარ და შენს გვერდით ვჯდები.

– დიდხანს გალოდინე?

შენ არაფერს მპასუხობ და მე ლოყაზე გკოცნი. შენ ხელს მაგრად ჩამჭიდებ და ისევ ზღვისკენ იყურები. მე თავს მხარზე გადებ და მერე ერთად ვუყურებთ ჩამავალ მზეს, თან ზღვის მელოდიას ვისმენთ.

… და ეს გრძელდება უსასრულოდ…

%d bloggers like this: