Blog Archives

ერთად…

მის სახეს სახით ვეფერები…

სადღაციდან ზემფირას მელოდია ისმის…

თბილი შეხება…

ვეხები სახის ყველა ნაწილს ერთად და ცალ-ცალკე, სახის ყველა ნაწილით, ერთად და ცალ-ცალკე…

მისი სუნი… ყველაზე მეტად მენატრება ხოლმე…

ზემფირას მელოდია ძალებს იკრებს, მე თვალებს ვხუჭავ და სადღაც, სხვა სამყაროში გადავდივარ…

სახით ვეფერები მის სახეს…

. . .

შარშან შემოდგომაზე პირველად ჩამკიდა ხელი… არა, ერთმანეთს ჩავკიდეთ ხელი…

მერე ზამთარი იყო… იმ ხელიდან წამოვიდა სითბო, ჯერ ხელები გაათბო და მერე მთლიანად მე…

გვეშინოდა… ზამთრის, სიცივის… ზაფხულის და სიცხისაც კი… ნელი და ფრთხილი ნაბიჯებით დავიწყეთ…

მაშინ, როცა კუს ტბიდან ვეშვებოდით ქალაქისკენ… მაშინ პირველად შემეცვალა განწყობა დადებითიდან უარყოფითისკენ… მახსოვს… ცალი ხელით საჭე ეჭირა და მეორე მე ჩამკიდა…

და დღემდე, სახლში წასვლისას იცვლება ჩემი განწყობა, თუმცა მე ახლაღა მივხვდი რატომ… უბრალოდ არ მინდა მასთან ყოფნის დრო ამოიწუროს, მერე რა რომ მეორე დღემდე, მაინც…
მაშინ ამას ვერ ვხვდებოდი…

მაშინ ვერც იმას ვხვედებოდი, რომ ასე შემეძლო მყვარებოდა, რომ რეალურად შემიცვლიდა ეს ყველაფერს და რომ რეალობა ზღაპარი იქნებოდა, ან პირიქით…

და ახლაც, როცა სახლში წასვლისას თავისით, სადღაციდან მომეპარება უაზრო განწყობა, ის ისევ იჭერს ჩემს ხელს და მე ვიცი, რომ ხვალ უკვეთესი იქნება, რომ „ხვალ“ ჩემი და მისია, ჩვენი…

. . .

ზემფირა ისევ მღერის საიდანღაც და მე ისევ ვეფერები მის სახეს სახით… მერე რა, რომ ეს მელოდია და ტექსტი არანაირად არ შეეფერება ჩვენს ახლანდელ მდგომარეობას.

კისერზე ვკოცნი და მის სუნს ვგრძობ, რომლითაც მილიონში ამოვიცნობ. მის სუნს და მის შეხებას…

სახით ვეფერები მის სახეს…

Advertisements
%d bloggers like this: