Blog Archives

ორი

<3ბოლომდე ვარ მისით გაჟღენთილი, მთელ სხეულში ვგრძნობ მის არსებობას და ბედნიერებას, რომელსაც მისი ყოფნა მანიჭებს. მთელი სხეულით მიყვარს მისი ყველა უჯრედი, მისი სუნი, რომელსაც ყელზე კოცნისას ყველაზე მეტად ვგრძნობ…

ხანდახან იმდენი ემოცია მიგროვდება ხოლმე, უაზროდ ვიღიმი და თან ვტირი…

მაბედნიერებს… ორი წლის შემდეგაც საკმარისია მისი ერთი ჩახუტება, რომ კვლავ დამიბრუნდეს იმედი, ენერგია, ძალა, პოზიტივი, რომელიც რთულმა დღემ წამართვა. არ ვიცი როგორ ახერხებს ჩამეხუტოს ისე, რომ მთლიანად შთანმთქოს ამ ჩახუტებით, არავინ და არაფერი მოუშვას ჩემამდე, რისიც მეშინია და გარშემო ყველაფერმა აზრი დაკარგოს.

მიყვარს ჩუმად რომ ვუთვალთვალებ. ჭამს, მანქანას აკეთებს, მეცადინეობს, ლაპარაკობს – ვუყურებ და მიხარია რომ არსებობს, მიხარია რომ ჩემია…

დილა… ცხელი ტუჩები ლოყაზე … თვალებში მიყურებს, სიტყვებით რომ ვერ გადმოვცემ ისე… ლამაზია… ვუთხარი და დამცინა. არადა ლამაზია, დილით ყველაზე მეტად.

ოდესმე წასვლის წინ თუ არ ჩამეხუტება, ალბათ ვიფიქრებ რომ რაღაც შეიცვალა… მეხუტება… მერე ფანჯრიდან ვხედავ როგორ ჯდება მანქანაში, ვხედავ მხოლოდ ერთ მხარეს და ხელს, რომელიც ყოველ დღე ერთი და იგივე მოძრაობებს აკეთებს – რადიოს რთავს, ტელეფონს იღებს ჯიბიდან, მანქანის დამტენზე აერთებს და მერე იმ სკამზე დებს, სადაც მე ვზივარ ხოლმე. მანქანაც ხურდება და ზუსტად იგივე მოძრაობით გადის ეზოდან, როგორც ყოველ დღე… და მე ისევე ვარ ბედნიერი, როგორც ყოველ დღე…

ორი წელი… ორი წლის წინ პირველ თოვლთან ერთად სითბო… პირველი სითბო უეჭველად, ახლა დარწმუნებული ვარ… პირველი ხელის ჩაკიდება, პირველი ჩახუტება და პირველი კოცნა… საშინლად ცივი ზამთარი და საშინლად თბილი ჩემთვის…

იმ დღეს რომ თოვდა, ისე ლამაზად ალბათ არასდროს უთოვია თბილისში. გარეთ გამოსულს მოულოდნელი და დიდი ფიფქები დამხვდა… საშინლად მომინდა მისი ნახვა და საშინლად გამიხარდა მესიჯი. თითქმის ცარიელ ქუჩებზე, დაბალ, ჯერ კიდევ გაუკვალავ თოვლზე ვიარეთ ალბათ რამდენიმე კილომეტრი, ფეხები საშინლად გამეყინა, მაგრამ ხელები მქონდა ისე თბილად, როგორც არასდროს… ალბათ ნახევარ საათზე მეტხანს ვიდექით ჩახუტებულები, ყინვაში და სითბოში ერთდროულად. მივხვდი, რომ წასვლა არ მინდოდა, რომ საშინლად მომწონს მისი თბილი ჩახუტება და სულ ფეხებზე მკიდია ის ავტონომია, რომელსაც ვებღაუჭებოდი…

გუშინ თბილისში ამ წლის პირველი თოვლი მოვიდა. ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ჩვენც გავიზარდეთ და ჩვენი გრძნობაც, ურთიერთობაც… მაგრამ ყოველი ჩახუტებისას ისევ ისე ვგრძნობ მის გულისცემას, სუნთქვას და ისევ ისე ბედნიერი ვარ… არა, უფრო მეტადაც…

To be :)

მაშინ, როცა რომელიმე ენის მასწავლებელი დროებზე გვესაუბრებოდა, მეგონა ეს მხოლოდ სიტყვებს შეეხებოდა, იმას, თუ როგორ დაწერ და ისაუბრებ ამა თუ იმ დროში. ხოდა, მეც ქართულად, რუსულად თუ ინგლისურად ვიმახსოვრებდი შესაბამის სიტყვებს.

არ ვიცი როდის და როგორ, მაგრამ მივხვდი, რომ ეს უბრალოდ სიტყვები კი არა, ჩვენი მდგომარეობაა. მდგომარეობა წარსულში, აწმყოსა თუ მომავალში.

წარსული მაგარია! ყველაზე მაგარი, თუნდაც მაშინ, აწმყოში არც არაფერი ყოფილიყო. გახსენდება კონკრეტული დრო, ადამიანები და რაღაცნაირი სიამოვნება გეღვრება გულში. იქნებ მერე ის ადამიანებიც გაქრნენ და დრო ხომ თავისთავად, მაგრამ იყო რაღაც, რაც გიზიდავს და გაიძულებს მათი გახსენებისას შენდაუნებურად გაიღიმო.

მაგრამ ეს რაა, მომავალში უკეთესი იქნება! აი, იმ მომავალში, როდის დადგება რომ არ იცი. ხოდა მიდიხარ მისკენ, ხან ნელა და შეფერხებით, ხანაც პირიქით. ამ დროს ერთადერთი, რაც იცი, არის ის, რომ იქ, სადღაც უკეთესია. უკეთესია წარსულზე და აწმყოზეც, იმაზე, რაც ახლა გაქვს.

ახლა რა გაქვს? არაფერი! გარდა პრობლემებისა, დაულაგებელი პირადი ცხოვრებისა, აწეწილი გეგმებისა და რავი, კიდევ ათასი უბედურებისა. ამ დროს ერთადერთი, რაზეც ფიქრობ, დასვენებაა და ამ ყველაფრისგან გათავისუფლება.

რამდენიმე დღის წინ თითქმის ერთი თვის მუშაობა წყალში ჩამეყარა – “ფლეშკა” დამივირუსდა და დედლაინის წინა დღით ყველა ფაილი წამეშალა. მაშინ, როცა მასალის დასკვნით ნაწილზე ვფიქრობდი არხეინად, აღმოჩნდა, რომ შესავალიც აღარ მაქვს.

იმ საღამოს მივხვდი, რომ სუსტი ვარ, იმდენად სუსტი რომ შემიძლია დავყარო ყველაფერი, შევეშვა და უბრალოდ ვიტირო. ვიტირე კიდეც, მთელი ნახევარი საათის განმავლობაში 🙂 მაგრამ ამით რა? ცოდო ვარ? შემიცოდებს ვინმე? თუნდაც ლექტორი?

ყველაზე ცუდად მაშინ ხარ, როცა საკუთარი თავი გეცოდება. მეც შემცოდებია საკუთარი თავი. იმ დღესაც შემეცოდა. საზიზღობაა! საკუთარი თავის შეცოდება დანებების ტოლფასია. დანებდები ერთ წაშლილ მასალას, მერე ცუდ შეფასებას, ყოველდღიურობას და ბოლოს მთლიანად ცხოვრებას.

… მაგარი შეგრძნებაა, როცა განთიადის მოახლოებას იგრძნობ, ღამე გაფერმკრთალდება და მონიტორზე უკვე მზა მასალა გეგულება. წელში გაიმართები, ოდნავ გაიღიმები და რამდენიმე საათით დაიძინებ.

მერე ახალი დღე იწყება, მზიანი. დილის სუსხი სასიამოვნოდ გაფხიზლებს, მზის სხივი კი სითბოს გიღვრის მთელ სხეულში. ხვდები, რომ ყოველ დღეს აქვს თავისი პლიუსი, პოზიტივი და რატომ არ უნდა დაინახო? რატომ უნდა გაუშვა ხელიდან მარტივად და რატომ არ უნდა მიიღო სიამოვნება მათგან?

ხოდა მეღიმება… მეღიმება, იმიტომ, რომ ჭადრის ფოთლების ფერის ჩიტი ძალიან ლამაზია; მეღიმება, იმიტომ რომ სასიამოვნო მუსიკას ვუსმენ; მეღიმება, იმიტომ რომ დილა სასიამოვნოდ იწყება; მეღიმება, იმიტომ რომ იმ მოხუც ქალს გაეღიმა, ადგილი რომ დავუთმე ავტობუსში; მეღიმება, იმიტომ რომ ხელები თბილად მაქვს და მეღიმება იმიტომ, რომ სითბოს ვგრძნობ;

მეღიმება, იმიტომ რომ წამის შეგრძნება შევძელი… და მიხარია… მიხარია, რომ შემიძლია ვიცხოვრო აწმყოთი.

კაია…

დილა…
ყავა და წიგნი საწოლში…
მონატრებული ნებივრობა…

მთელი დღე სახლში. სიამოვნებით მომზადებული საუნივერსიტეტო დავალებები და მერე უფრო სიამოვნებით წაკითხული დათო ტურაშვილი.

აივანი… წიგნი…
ვარდები უფრო დიდი რაოდენობით.
მზე… ცა… წიგნის ფურლები ირეკლავს სხივებს და ცალთვალმოჭუტული კითხულობ. მაინც სასიამოვნოა…

ბაღი აივანთან. თბილი მზე, ყვავილების სურნელი და პატარა შავი ფისო.

სიამოვნებით ჩაკითხული ბოლო გვერდიც და უკვე დახურულ წიგნზე რამდენიმე წამიანი ფიქრი, ერთგვარი გულის დაწყვტა იმაზე, რომ წიგნი მალე მიილია.

საღამო…
ინტერნეტი… მონატრებული მეგობრები, რეალურები და ვირტუალურები. მათთან კონტაქტი და უბრალო საუბრისგან მიღებული სიამოვნება.

წვიმა… შხაპუნა და მხიარული. სასიამოვნო ფილმი და არანაირი ახალი ამბები.
ვაკუუმი. შიში და გაურკვევლობა…

03:00 – პიკი. დრო, რომელსაც არ უნდა გადაცდე.

ვაკუუმი… არაუშავს.

საწოლი… გემრიელი და თბილი, წვიმაში განსაკუთრებით სასიამოვნო.

წვიმის მელოდია და ძილი ბაღიდან შემოტანილი იმ უცნაური ყვავილების სურნელში. მერე ისევ დილა… ისევ თავისუფალი დღე და ისევ წიგნი…

დილით…

როგორი დილაა იცი? ბავშვობაში რომ იყო, დილაადრიან რომ წამოგაგდებდა ფეხზე. კი გეძინებოდა, მარა მზის სხივი ისე გეთამაშებოდა, სასწრაფოდ წამოდგებოდი და ეზოსკენ გავარდებოდი. დილაადრიან ეზოში თამაშს არაფერი სჯობდა, რაღაცნაირი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მუხლის დაზიანებები ყველაზე ხშირად სწორედ ამ დროს ხდებოდა, მაინც ყველაზე მეტად მიმზიდველი იყო ეზო დილით და უდროო დროს საუზმეზე მოხმობაც ნერვებს გიშლიდა.

დღესაც მასეთი ამინდია. გინდა გარეთ გახვიდე, სადაც ბავშვობის მეგობრები გელოდებიან და მათთან ერთად ითამაშო ათასგვარი სისულელე. მაგრამ ამის უფლებას არც ასაკი გაძლევს და არც ბავშვობის მეგობრების სიშორე.

გარეთ გასვლა იმდენად გინდა, გიხარია კიდეც დილის ლექცია. მუსიკის თანხლებით გადიხარ სადარბაზოდან და თითქმის გალურჯებულ ცას უყურებ უკვე ამწვანებული ჭადრების ფონზე.

შორიახლოს მდებარე ყვავილების მაღაზიასთან ახალი ყვავილები გამოუტანიათ. თეთრი კალათი სავსეა, არა, დახუნძლულია დიდი გვირილებით. რაც მომენტალურად იწვევს ღიმილს, ჟრუანტელი გივლის სიამოვნებისგან და აგრძელებ გზას.

გეჩვენება თითქოს, მაგრამ ხალხი ლაღად დადის ქუჩაში. ეს ის დროა, როცა ყველა გამოდის სახლიდან და სამსახურში, უნივერსიტეტში, სკოლაში და ა.შ. მიემართება. იგრძნობა, რომ ამინდს ჯადოსნური ძალა აქვს და ყველას განწყობაზე იმოქმედა დილაადრიან. ყველა გამვლელი ტოვებს სასიამოვნო განწყობას და დილით მიპკურებული სუნამოს სურნელს.

სილამაზის სალონთან ისევ ტრიალებენ გამოპრანჭული თანამშრომლები, ჯერ არავინ მისულა და ერთმანეთს უკეთებენ ვარცხნილობებს. სალონის თანამშრომლების ვარცხნილობა მუდამ ფორმაშია.

ვიღაც ქალი გადაგიხტა წინ, პირს აფჩენს რატომღაც. რამდენიმე წამით გაკვირვებული უყურებ, მერე ხვდები – “ნაუშნიკი”! იშორებ გარე სამყაროს ხმის დამხშობ საშუალებას და უკვე პირის ფჩენად არ გეჩვენება, ლაპარაკობს ქალი – “შვილი, დღეს სწავლა არი?”

მოხუცი კაცი მისეირნობს. გაზეთი დაუხვევია და ისე უჭირავს ხელში. ძველებური შარვალ-კოსტიუმი აცვია და როგორია იცი? რომ იტყვიან აკურატულიო, ზუსტად ისეთი, სხვა სიტყვას ვერ შეურჩევ.

ქალი ტრანსპორტს ელოდება, ერთი ხელით მზეს იჩრდილავს, მეორეში მიხაკების “თაიგული” უჭირავს, თითქოს გახუნებულა ყვავილები. სულ რამდენიმე მიხაკს ისე უღიმღამოდ აქვს გამჭვირვალე პარკი შემოხვეული, ცოცხალიაო ვერ იფიქრებ, ყველანაირ სილამაზეს კარგავს. ეს ყვავილებიანი ხელიც თავზე შემოუდვია ქალს და ერთიანობაში საინტერესო სანახავია.

გოგო მიხტუნაობს მაღალ ქუსლებზე. არა, ცუდად კი არ დადის, უბრალოდ ნაბიჯებს თითქოს ნახტომში აკეთებს, რაც უფრო ეფექტურს ხდის.

საათი დაჟინებით გეუბნება, რომ გაგვიანდება და დროა ნაბიჯს მოუჩქარო, მაგრამ იმდენად კომფორტულად გრძნობ თავს ასე, ისევ იმ ტემპით აგრძელებ გზას.

კორპუსის ქვემოთ პატარა სკვერია, სამი სკამი დგას სულ. ერთ-ერთზე ახალგაზრდა ქალი მოკალათებულა ბავშვით ხელში.

მეტრო. ბოლო წამს ასწრებ ვაგონში შეხტომას და ამის გამო გაურკვეველი რამდენიმე წამიანი სიხარული გეუფლება. ვაგონის კარებთან მიყუჟული განაგრძობ ამოჩემებული სიმღერის მელოდიით ტკბობას. კარებში უეცრად დაჭერილი დაჟინებული მზერა, გვერდით მდგომ ახალგაზრდას რომ ეკუთვნის. ამჯერად დისკომფორტს არ გრძნობ, გიხარია კიდეც, რადგან ჩუმად შენიშნე მზერა, რომელიც პატრონს ფარული ეგონა.

რუსთაველი – ყველაზე საყვარელი, მაგრამ ყველაზე ნაკლებთბილისური ქუჩა. ლამაზია, თბილისთან ასოცირდება, მარა არ უხდება ამ ქალაქს დიდი და ფართო ქუჩები.

ბიჭმა ჩამირბინა, შარვალ-კოსტუმიანმა, უნიფორმა უნდა იყოს აშკარად. ქარი ამ კოსტუმს აფრიალებს და წამით ჰალსტუხსაც მოკრავ თვალს, მისი ფერის მიხედვით რწმუნდები, რომ არ შემცდარხარ და ბიჭი ერთ-ერთ ბანკში მუშაობს. გოგოს წამოეწია, ჩაეხუტა თბილათ. უცებ გგონია დეჟავიუ გაქვს, ეს თითქოს უკვე იყო. მერე ხვდები, რომ უბრალოდ ძალიან ჰგავს კადრს ძველებური ფილმიდან. წინ მისეირნობს წყვილი და აკვირდები, იგრძნობა სიყვარული. ერთი კვარტალის შემდეგ ბიჭი ემშვიდობება, ჯერ თბილად იკრავს გულში, მერე ხელს უქნევს და უკან მოდის, ოღონდ სახე აქვს საოცრად ბედნიერი, ძველ ფილმებში შეყვარებული ბიჭები გინახავს? აი, ისეთი. მიხარია.

სკამზე მოხუცი კაცი ზის, ფეხი ფეხზე გადაუდვია და გაზეთს ჩაჰკირკიტებს.

არც ისე სუსტი სიოა და ხედავ, რომ ქუჩაში მოძრავ ყველა მდედრს ერთი პრობლემა აერთიანებს – ვარცხნილობა. ამის გამო ვარაუდობ რაოდენ საინტერესო შეიძლება იყოს იმ მაღაზიებში მუშაობა, რომლის ვიტრინებშიც ესენი იყურებიან.

ახლადმოჭრილი ბალახის სუნია რუსთაველზე. დილით მოსასმენი ბოლო სიმღერაც დაიწყო და საათი 10:54-ს აჩვენებს. ცხადია, რომ დააგვიანე, მაგრამ კიდევ არ გენაღვლება რატომღაც, საინტერესო კადრების მოლოდინში აგრძელებ გზას. დაე, დაიწყოს ფლეილისტმა მოქმედება თავიდან!..

%d bloggers like this: