Blog Archives

იცი რა მაგარია როცა ზომაზე მეტად დაღლილს შეგიძლია სწრაფად სიარული და ამის ენერგიას მისი ჩახუტების  მოლოდინი გაძლევს? მე ვიცი და ბედნიერი ვარ…

image

Advertisements

გა-დაღლა…

დავიღალე… უბრალოდ კი არა, ძალიან დავიღალე…

ვხვდები, რომ თანდათან ვკარგავ კონტროლს საკუთარ თავზე, რომ ნამდვილი ხატია ცოტაღა დარჩა ჩემში და საკუთარი თავის ნარჩენებიღა ვარ…

მთელი დღე სამსახურში და ერთი პოზიტიური ფიქრი – საღამოს ისევ ვნახავ, ისევ ისე თბილად ჩამეხუტება და ყველაფერი გამივლის.

არაფერი მინდა მასთან ყოფნის გარდა. მინდა ერთად გადავიკარგოთ სადმე ცოტა ხნით, მარტო ჩვენ.

კარგად მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ თავს, როცა მასთან ვარ…

არ მინდა მინისტრობის კანდიდატები მესიზმრებოდეს. გემრიელი, ჩემებური ძილი მინდა, თუნდაც ძველებურად უსიზმრო…

ჩვენი შაბათი და კვირა მინდა…

სეირნობა მინდა საღამოს…

მინდა ამ სეირნობის ძალა მქონდეს და სამსახურის მერე უსულო საგანივით არ ვეგდო მანქანაში…

მინდა არ ვწუწუნებდე და არ ვბუზღუნებდე…

მინდა სამსახურში ისევ არ უკვირდეთ ჩემი ღიმილი, განსაკუთრებულ შემთხვევად არ თვლიდნენ. მინდა ისევ ისე ვიყო ღიმილის განწყობაზე, როგორც ადრე…

ბათუმი მინდა და სახლი, მაგრამ იქ მარტო ვიქნები, მის გარეშე და ვერ გავძლებ, ვერ შევძლებ…

სადმე ტყეში, მიკარგულში მინდა წასვლა მასთან ერთად…

ტყეში მასთან ერთად…

მინდა ერთად ვიძინებდეთ და ვიღვიძებდეთ…

მინდა ჩემს ხელში მის თბილ ხელს ვგრძნობდე, გული რომ მითბება ისე…

მარტო ჩვენ, ცოტა ხნით მაინც შორს ყველაფრისგან…

მინდა ორივემ დავისვენოთ და ადამიანების სახე დავიბრუნოთ.

მინდა მის ღიმილიან სახეს ვხედავდე და მეც არ მშორდებოდეს სახიდან ღიმილი, ღიმილი მისთვის…

ვიცი რომ ყველაფერი კარგად იქნება, იმიტომ რომ ჩვენ ასე გვინდა… ვიცი, რომ მასთან ერთად სულ კარგად ვიქნები…

უბრალოდ რესტარტი მჭირდება ყველაფრისგან… ყველაფრისგან მის გარდა…

ხმები

ტიკ-ტაკ, ტიკ-ტაკ…

საათის ისრის მოძრაობის ბანალური გახმოვანება.

უჩვეულო სიჩუმეა, მხოლოდ საათისა და კლავიატურის ხმა.

ხმები…

. . .

ეს არის ჩვენი გამარჯვება…

დილით მაიასთან, მერე ჯვრის მონასტერს მიმიხედე…

დამელოდეთ, დამელოდეთ, ნუ იქნებით სააკაშვილის ჟურნალისტები…

თქვენ მეტად ნიჭიერი ბრძანდებით…

წარმოადგინეთ ბილეთები…

შემდეგი გაჩერება – დელისი…

სააანაქებო სუფრა და პურმაააარილი, გემრიელი შეხვედრების ააააადგილი…

გააჩერეეეთ…

გავარდი საგარეოში…

ხატი, კონტროლის პალატას მიმიხედეთ…

ითამაშე ევროპაბეთის ონლაინკაზინოში…

აბონენტი მიუწვდომელია…

უნიქარდი – თქვენი სურვილები ბარათი…

ამ საკითხზე დღეს კომენტარი არ იქნება…

საჭმელად გავდივარ, ვინმეს რამე წამოგიღოთ?

მასალას მოვრჩი, შეიძლება ლექციაზე წავიდე?

ოპერატორს დაურეკეთ!..

აბა, მობრძანდით თათბირზე…

თბილისის დროით 21:00 საათია და თქვენ უსმენთ რადიო…

. . .

(გა)დავიღალე…

ყოველდღიური უაზრო ხმები, ერთი და იგივე…

სამსახური, ლექცია, სახლი, მეცადინეობა, ძილი. ისევ სამსახური, ისევ ლექცია, ისევ მეცადინეობა, ისევ ძილი.

თავი ნაგავით და პოლიტიკით გაივსო, ან იქნებ ერთი და იგივეა…

როცა დაღლილი იღვიძებ, მთელი დღე დარბიხარ, წერ, კიდევ დარბიხარ, კიდევ წერ…

ძლივს ასწრებ მეცადინეობას, ძლივს გაკეთებული დავალებით ფლეშკაზე და ერთი საათის დაგვიანებით მიდიხარ ლექციაზე და ჯგუფელები და ლექტორი კიბეებზე გხვდებიან, უკვე ლექციიდან მომავალი…

როცა ინტერნეტი გეზიზღება…

როცა ფეხებს ვეღარ გრძნობ…

როცა კივილი გინდა…

როცა კვირა საღამოს მომდევნო კვირა დღეზე ოცნებობ…

და როცა, მიუხედავად ამ ყველაფრისა, რაღაც გაძლიერებს, ყოველ დღეს გილამაზებს და გრძნობ რომ ბედნიერი ხარ…

ალბათ ესაა სიყვარული.

%d bloggers like this: