Blog Archives

ცოცხალი კადრი

ზღვა, უღრუბლო ცა და შენ…

ვხედავ შენს სახეს ცის ფონზე, ბედნიერ ღიმილს და მინდა დავაფიქსირო.

და მერე ეს ფოტო სულ თან მქონდეს…

ვიღებ ბევრ ფოტოს და შენ გგონია ვმაიმუნობ. არადა არც ერთი არ გამომდის ისეთი, როგორიც მინდა…

მზე, ზღვა, უღრუბლო ცა და შენ…

თბილი ღიმილი ცის ფონზე…

მინდა ეს კადრი გადავიღო, მაგრამ სხვანაირი გამოდის…

გეხუტები და ვხვდები, რომ არაფერია თუ ასეთი ფოტო არ მექნება. სამაგიეროდ, ვეცდები ასეთი კადრი მქონდეს სულ, ცოცხალი კადრი…

ჩვენი ჩრდილი ქვიშაზე და ზღვის ხმა…

მე ის კადრი მაქვს…

ზღაპარი…

…გავჩერდი, ჩაკიდებული ხელი გავუშვი, მისკენ მივტრიალდი, ცერებზე დავდექი და კისერზე ვაკოცე… ვაკოცე ბევრჯერ, ისე, თითქოს ის წყალი იყო და მე მოწყურებული მგზავრი…

ძალიან მომენატრა, სულის შეხუთვამდე…

მივეწებე და ვეღარ მოვშორდი, ეს უბრალოდ აღემატებოდა ჩემს ძალებს…

მერე იყო ზღაპარი, მთელი სამი დღე…

მეოთხე დღეს არ მჯეროდა რომ ზღაპარი დროებით შეწყდა… არც შემწყდარა, ვირტუალურად გაგრძელდა უბრალოდ…

ორი დღე დაგროვილი ემოციით ვუმკლავდებოდი მონატრებას, მესამე დღეს ისევ ისე შემეკუმშა გული…

მერე არ ვიცი რამდენი დღე გავიდა ასე… ერთხელაც მივტრიალდი და ჩემს უკან იდგა, რეალური… წარმოგიდგენია?

ისე მაგრად მოვეხვიე, შემეშინდა არ დამეხრჩო…

ისევ ზღაპარი… ყველაზე ლამაზი დღე, ყველაზე დიდი სითბო…

ვსხედვართ ზღვასთან და მზესთან სულ ახლოს… მე ვირუჯები, ის მეხუტება და მიკვირს რატომ არ მაწუხებს ზაფხულის სიცხე… ძალიან რომ გცივა და ჩახუტება გათბობს ისე ვარ…

საღამოა და ისევ ზღვასთან ვართ… ისევ გულში მიკრავს და მე პატარა ბავშვი მგონია თავი, რომელსაც უვლიან და ცდილობენ სითბო არ მოაკლონ…

ტირილი მინდა… ამჯერად ბედნიერებისგან…

მიყვარს… ისე მიყვარს რომ… რომ ვერ ვამბობ, არ ვიცი როგორ ვთქვა…

მიხარია რომ არსებობს ჩემს ცხოვრებაში…

მე არ ვიცი რა არის სიყვარული… მე ვიცი როგორია ჩემი სიყვარული…

მე არ ვიცი რა არის ბედნიერება… მე ვიცი როგორია ჩემი ბედნიერება და ისიც ვიცი, რომ ჩემი ბედნიერება მის გარეშე არ არსებობს…

მაბედნიერებს და ვიცი, ყველანაირად ვეცდები მეც რომ გავაბედნიერო…

კარგად…

კარგად ვარ მეთქი…

ასე მოკლედო?

ხო, ამ ყველაფერს კარგად ყოფნა ჰქვია თქო…

ვერ მოვიფიქრე სხვაგვარად როგორ მეთქვა დიდი ხნის უნახავი მეგობრისთვის ჩემი ამბები.

ხოდა კარგად ვარ…

არის ცხოვრებაში მომენტები, როცა არ გჯერა ასე კარგად თუ ხარ…

და მაინც, მე კარგად ვარ.

მიუხედავად იმისა, რომ ისე მენატრება, ვერ გადმოვცემ; მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ყველაზე მეტად ცხელ თბილისში ყოფნა მინდა; მიუხედავად იმისა, რომ ბათუმში ყოფნის ყოველი დღე უფრო და უფრო რთულდება…

კარგად ვარ…

გახსოვს? ადრე ვამბობდი სადმე რომ მიდიხარ რაღაცას ტოვებ ან რაღაც მიგაქვს თქო… ადრე ბათუმში ვტოვებდი ყველაფერს და თბილისიდან ამ ყველაფრისთვის მოვდოდი. თბილისში არაფერს ვტოვებდი, ყველაფერი ბათუმში მომყვებოდა…

ახლა დავტოვე… ყველაფერი…

ის სამი დღე… შენ არ იცი როგორი სამი დღე მქონდა… ყველაზე ლამაზი მთელს მსოფლიოში… ზაფხული ყველაზე ლამაზი სამი დღე… მთელი დღე ერთად, წყალში და ხმელეთზე…

სითბო… იმდენი სითბო რომ გეშინია გული არ გასკდეს…

შენ იცი რა ბედნიერებაა როცა ის, ვინც გიყვარს, სიგიჟემდე შეყვარებული თვალებით გიყურებს?

როცა უბრალოდ ვერ ახერხებ ხმის ამოღებას და უყურებ, რეალურს…

ისე მენატრება, ისე რომ…

მაგრამ იცი რა? კარგად ვარ…

კარგად ვარ… იმიტომ რომ შემიძლია ასე მიყვარდეს; იმიტომ რომ შემიძლია ასე მენატრებოდეს; იმიტომ რომ მყავს ადამიანი, ვინც მეიმედება; იმიტომ რომ მხოლოდ ეს ურთიერთობაც მაბედნიერებს; იმიტომ რომ მასთან რაღაცნაირად ვარ, სრულყოფილად და მის გარეშე კი თითქოს სხეულის ნაწილი მაკლია…

და იცი კიდევ რატომ ვარ კარგად? იმიტომ რომ რამდენიმე დღეში ისევ ვიგრძნობ მის თბილ ჩახუტებას და ბედნიერებისგან ვიტირებ… და არასდროს, არასდროს წავალ ამდენი ხნით…

სახლი

უკვე მერამდენე დღეა დილით სახლის ხმები მაღვიძებს.

სახლის ხმები როგორია იცი? ფეხის ხმა რომ გესმის და იცი დედამ ჩაიარა, მამამ, დამ თუ ძმამ.

სამზარეულოდან ხმები რომ მოდის და დარწმუნებული ხარ გემრიელ საუზმეს გიმზადებენ.

კარების ხმით რომ ხვდები ვინ გამოვიდა ოთახიდან.

ონკანის ხმა რომ გესმის და ზუსტად იცი ვინაა სააბაზანოში.

ტელევიზორი რომ ხმაურობს და ხვდები რომელ არხზეა გადართული, რა გადაცემაა იქ და ვინ უყურებს საქმესთან შეთავსებით.

რომ გგონია თვალს გაახელ, მხარს იცვლი და მეორე საწოლს დაინახავ, რომლიც ტრადიციულად ცარიელი იქნება, იმიტომ რომ სალომემ უკვე გაიღვიძა.

ოთახში ვიღაც რომ შემოდის და დარწმუნებული ხარ უნდა გაგაღვიძონ და ფრთხილად გაგახსენონ,  რომ გაგვიანდება.

ხო, ესაა სახლის ხმები და უკვე მერამდენე დღეა, გავიღვიძებ თუ არა მესმის. მერე ვახელ თვალს, ვხვდები რომ ჭერი ჩემი სახლის არაა და არც ხმებია იქაური.

სოფელში თოვლი დადოო, მანქანები ვერ დადიანო… ახლა ალბათ “ფეჩთან” სხედან და ყველა თავის საქმეს აკეთებს – კითხულობს, წერს ან კროსვორდს ჩაჰკირკიტებს. ტელევიზორი ჩართულია, მაგრამ არავინ უყურებს. ალბათ ბარსა მოწყენილი ზის თავის სახლში…

__________________________________________

რაც ძალიან მენატრება, იმაზე ბევრს არ ვფიქრობ ხოლმე. სადღაც დალექილია ეს მონატრება და დროდადრო წამოტივტივდება. მანამდე კი მთელი დღეები თითქოს არც არსებობს. ასე უფრო მარტივია…

მაგრამ ხანდახან ძალიან მინდა იქ, ჩემს სახლში… მერე რა, რომ თითქოს არასდროს მომნატრებია სახლი და ყოველთვის შემძლო სხვაგან კომფორტულად ვყოფილიყავი. მერე რა, რომ ერთ კვირაზე მეტხანს ვეღარ გავძლებ ალბათ იქ და ისევ წამოსვლა მომინდება. უბრალოდ, მომენატრა…

და არ მინდა ხვალ დილითაც სახლის ხმა გავიგო…

“თბილი”სამდე…

ზღვა და ცა თითქოს გაერთიანდა, გაერთფერდა. ზღვის ჰორიზონტის ხაზი სადღაც გამქრალა და მანქანის მინიდან გაშლილი სივრცე ჩანს, თითქოს უკიდეგანო, რომელსაც კოპლებივით ამჩნევია თოლიები. მოძრავი, თეთრი კოპლებივით.

ასფალტზე ხეების და შენობების ჩრდილები არც სიმაღლის მიხედვითაა ჩალაგებული და არც ფორმის. ისე, უბრალოდ.

მანქანაში რომელიღაც რადიოს რომელიღაც წამყვანის მონოტონური ხმა ისმის, მინის იქით კი ხეები საწინააღმდეგო მიმართულებით გარბიან. მგზავრობა და ეს ყველაფერი თვლემას იწვევს…

… რომ გამეღვიძა, სიზმარში მეგონა თავი. ფანჯრის მინის მიღმა დათოვლილი ნაძვები ჩანდა, ტყისკენ მიმავალი ბილიკი კი ჯერ კიდევ გაუკვალავი თოვლით იყო დაფარული.

“სიზმარი” მალევე ცხადად იქცა, რადგან ეს ყველაფერი გზის განაპირა მხარეს იყო და თვალების კარგად მოფშვნეტის გარეშეც კი ცხადი იყო, რომ მანქანა ასე კომფორტულად მხოლოდ გაწმენდილ ასფალტზე ივლიდა.

ხოდა, მე და ჩემი თანამგზავრები მინაზე ცხვირმიჭყლეტილები ვიყურებოდით ტყისკენ და ფიქრებით ვმოგზაურობდით საკმაოდ ახლო ტერიტორიაზე 🙂

სადღაც სურამთან თოვლი უფრო ახლოს იყო გზასთან და ჩვენც იმდენი ვიწუწუნეთ, მანქანა გააჩერეს და საგუნდაოდ ჩავედით. ის-ის იყო სუფთა და ხელ-ფეხ შეუხებელ თოვლში გადავედით და გუნდების გამზადება დავიწყეთ, რომ ფრაზა ავისმომასწავლებელი ფრაზა გავიგეთ – “ხომ გინდოდათ გუნდაობა?” და რამდენიმე წამში თოვლში ჩაფლულები აღმოვჩნდით 😀 გუნდაობაც დაწყებული არ იყო, ისე მორჩა, რადგან როგორც კი ფეხზე წამოვდექით, წივილ-კივილით შევცვივდით მანქანაში. საოცარია, მარა თოვლი ცივი იყო 😀

ვერც ერთი დელიკატესი ვერ შეედრება გაყინული ხელებით დაგლეჯილ თბილ ნაზუქებს 😀 ასე გემრიელად არასდროს მიჭამია, მით უმეტეს ნაზუქები.

შიმშილ და სიცივე დაძლეულებს სიმღერა და ცეკვაც მოგვინდა, იმ იგავ-არაკის არ იყოს. ხოდა, უბედური “ოპელის” (თურმე :D) სკამებზევე დავიწყეთ ცეკვა, მერე კი გაგვიმართლა (!) – მანქანაში ბენზინი გათავდა. ამ დროს ვართ სადღაც წეროვანის ტერიტორიაზე, მაგისტრალთან. ბენზინგასამართი სადგური ახლოს არ არსებობს. მძღოლი ბუზღუნით დაეშვა ბენზინის საძებნელად, ჩვენ კი უკვე მანქანასთან გავაგრძელეთ ცეკვა.

ზოგადად, გამოვტყდები და, მსგავსი რაღაცეებით ვერ ვერთობი 🙂 და არამარტო ვერ ვერთობი, სხვას დავცინებდი კიდეც. მაგრამ განწყობის ამბავია ალბათ და იმ მომენტში სულ არ მიქმნიდა დისკომფორტს ის ფაქტი, რომ შუა მაგიტრალზე ვცეკვავდით და გამვლელი მანქანის ფანჯრებიდან ისევე გვაკვირდებოდნენ, როგორც ჩვენ სურამის თოვლს ცოტა ხნის წინ 😀

სამაგიეროდ, ნახევარი საათის განმავლობაში ვისწავლეთ და დავხვეწეთ რამდენიმე ახალი ჰიტი (აქამდე მხოლოდ ერთ მათგანს ვიცნობდი თან :D) და ჯგუფი “კენზოს” მოძრაობები 😀 რუსულები და ჩქარები არ იყო რეპერტუარში სამწუხაროდ 😀

ბოლოს ბენზინიც მოიტანეს, მაგრამ ახალი გასართობი გაგვიჩნდა – მანქანა არ იქოქებოდა. რატომ გვიხაროდა ასე არ ვიცი, მარა კი ჩავცვივდით ბიჭებზე სწრაფად და მანქანას ვაწვებოდით 😀 არ ვიცი რამდენ ხანს ვათრიეთ, მაგრამ ბოლოს დაღლილი და ბედნიერი სახეებით ჩავეყარეთ მანქანაში, თითქოს საოცრება მოგვეხდინოს.

მერე გამოჩნდა თბილისის მონაცრისფრო ცა და გამიხარდა კიდეც. მერე რა, რომ ცასთან ახლოს ზღვა არ ჩანს. სამაგიეროდ, “თბილი”სშიც თბილა უკვე. ან მე მგონია ასე 😀 რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია რომ თბილად ვარ ^_^

 

რაცხა :)

ადრე ვამბობდი, როცა სადმე მიდიხარ, რაღაცას ტოვებ, ან რაღაც მიგაქვს თქო. მაშინ ყველაფერი მიმქონდა, ახლა ცოტას დავტოვებ 🙂

ისე, ჩუმად და რაღაცნაირად გავიდა ერთი წელი, ძალიან დატვირთული და საინტერესოც. წლის შეჯამებას არ დავწერ, უბრალოდ ვიტყვი, რომ ბევრი სირთულის მიუხედავად, მაინც თბილი წელი გამოვიდა.

ხანდხან მციოდა, ნოემბრის თოვლში განსაკუთრებით. ზაფხულშიც მციოდა, გაზაფხულზე კინაღამ გავიყინე. ზამთარში გავთბი სამაგიეროდ. თოვლში და ყინვაში მე არ მციოდა.

ახლაც თბილად ვარ. არადა, ცა ისეთი ნაცრისფერია, ახალ წელს თოვლი უნდა მოვიდეს. უხდება ახალ წელს თოვლი და დიდი, თეთრი ფიფქებიც საშინლად ლამაზია.

თუმცა, მე ახლა ბათუმის თოვლზე უნდა ვფიქრობდე. რამდენიმე საათში გავა თბილისი-ბათუმის მატარებელი, რომლის ერთ-ერთი მგზავრი მე ვიქნები.

ხვალ დილით უკვე ბათუმში გავიღვიძებ და სახეს იქაურ ქარს შევაგებებ, “თბილ”-ისის ქარზე უფრო თბილს.

ჯერ ზღვას დავინახავ, მანქანიდან კი ბათუმს დავაკვირდები და სადღაც გულში რაღაც გალღვება. მერე კვლავ სირბილით ავირბენ სამ სართულს, კარებთან ისევ დავისვენებ და შემდეგ დავაკაკუნებ.

ვიბოდიალებ მშვიდი ბათუმის თითქმის ცარიელ ქუჩებში, აივნებიდან ვიგრძნობ ახალი წლის სურნელს და მერე იაკოს და სალოს ჩავეხუტები გემრიელად.

საღამოს სოფელში წავალ. პირველად ბარსა შემომეგებება, ალბათ ვერც მიცნობს თავიდან, ერთი წუთის მერე კი აქეთ-იქით სირბილს დაიწყებს და მილიონჯერ დამეჯახება. ძლივს მოვახერხებ გასხლტომას და სახლში შევაბიჯებ. მოვივლი ყველა ოთახს და დავათვალიერებ. ახალი არც არაფერი დამხვდება, მაგრამ მაგისთვის არც შემოვსულვარ.

სამზარეულოდან ერთმანეთში არეული უამრავი გემრიელი სურნელი გამოვა. დედაჩემი და ჩემი და კვლავ იკამათებენ რომელიღაც კერძის რომელიღაც ინგრედიენტის თაობაზე. მე “ფეჩთან” დავჯდები და ჩემს ძმას ამბებს გამოვკითხავ. მერე ავდგებით და ახალ წლამდე ორი საათით ადრე ერთად მოვრთავთ ნაძვის ხეს.

მერე დავეხმარები მაგიდის გაწყობაში და ახალ წელს დაველოდები.

12-ს რამდენიმე წუთი რომ დააკლდება, ჩემი ძმა გაამზადებს შუშხუნას, რომლის ზომა და ფასი ჩემი ძმის ზრდის პარალელურად იკლებს. რომელიღაც მეზობელი აუცილებლად გაუშვებს შუშხუნებს უფრო ადრე, ვიდრე საჭიროა. 12 საათზე უკვე მთელი სოფელი ცეცხლისფერი გახდება. ფანჯარას გამოვაღებ და ცივი ჰაერი შემოვა, რომელსაც ახალი წლის სუნი მოყვება. როგორც ყოველ ახალ წელს, წელსაც გამკრავს გულში რაღაც უცნაური გრძნობა, რომელსაც არ ვიცი რა ჰქვია და რომელიც ყოველი 31 დეკემბრის ღამეს განწყობას მიფუჭებს.

ფანჯარას დავხურავ და მაგიდას მივუჯდები. მამაჩემი ჭიქას აიღებს ხელში და სადღეგრძელოს არატრადიციულად იტყვის. მაშინ ვგრძნობ, რომ შეიძლება სადღეგრძელო იყოს გულწრფელი და არა დაზეპირებული. ღვინოს ოდნავ გაუსინჯავს გემოს, ყველას სათითაოდ მოგვილოცავს და სუფრას ჩემს ძმას მიანდობს. ისიც იტყვის პირველ სადღეგრძელოს, ოღონდ უფრო დახვეწილად, ვიდრე წინა წლებში. ჭიქას ბოლომდე დაცლის და აივნიდან გრუხუნის ხმასაც გავიგებთ. ყველამ ვიცით, რომ ჩემი ბავშვობის მეგობარი, მეზებელი და თან ბიძაშვილი მოვიდა. ყოველ წელს პირველი სტუმარია. თუმცა შარშან შუშხუნის ხმამ ბარსა შეაშინა და პირველი ის შემოვარდა, თან კარის შემომტვრევით 😀

პირველს მეორე და ა.შ. სტუმარი მოყვება, მერე ყველანი უკვე ჩემს ძმასთან ერთად გაყვებიან შემდეგი მეზობლისკენ. დედაჩემი და მამაჩემი რამდენიმე საათი დაელოდებიან სტუმრებს და მერე საძინებლისკენ გაიპარებიან. მე და ჩემი და რამე სისულელეს ვუყურებთ რომელიმე არხე და ერთმანეთს დაგროვილ ამბებს მოვუყვებით.

დილით მორიგი შუშხუნის ხმა გამაღვიძებს. გავბრაზდები და ბუზღუნს დავიწყებ. ჩემი და მეტყვის, რომ სტუმრებს თვითონ მიხედავს, ოღონდ მეც უნდა გამოვიდე. მე მაინც ვეწუწუნები, რომ ძილი მინდა, თორემ სუფრის გაშლა კი არ მეზარება 😀 მერე შემრცხვება და გამოვძვრები თბილი საწოლიდან იმ იმედით, რომ ხვალ დილით დიდხანს და გემრიელად ვიძინებ.

სამი დღე სახლიდან არ გავალ, დავჯდები “ფეჩთან” და რამეს წავიკითხავ. დროდადრო ფანჯარაში გავიხედავ, სადაც იმედია თოვლის ფანტელებს შევნიშნავ. აუცილებლად გამახსენდება თბილისი და აქაური თოვლი. და არამარტო. მერე მომენატრება ეს ყველაფერი ერთად და ცალ-ცალკე. ტელეფონიც დროულად ახმაურდება და მესიჯის ტექსტის წაკითხვამდე გამეღიმება. მერე ალბათ პირველად ამ წლის მანძილზე, მომინდება მალე დავბრუნდე “თბილ”-ისში.

 

22:25 !!!

სადგურში მისულს მატარებელი წასული დაგხვედრია? უცებ ჰოლივუდის ფილმის ერთ-ერთი პერსონაჟი გამხდარხარ საკუთარ წარმოსახვაში? მატარებელზე მანქანით გამოკიდება გიცდია?

… 10 წუთით ადრე მივედი მატარებელთან მეთქი უნდა გამხარებოდა “კაკ რაზ”, როცა მანქანამ მოუხვია და ცარიელი სადგური დავინახე. ბილეთს მაშინღა დავხედე და 22:45 კი არა, 22:25 ეწერა. საქმე იმაშია, რომ ამ 22:45-ს იმდენად მივეჩვიე, ერთხელ რომ შევამოწმე დილით და 22 დავლანდე, აღარ გავაგრძელე კითხვა. ამიტომაც მომიწია მგზავრობა ძლივს ნაპოვნი “მარშუტკით”, სიცივეში და დიდი ბოდიში მაგათთან, მარა მოდებილო კომპანიაში.

ჯერ იყო და მძღოლმა გასვლა ვერ გადაწყვიტა, მერე ყველა ფანჯარა თამამად ჩამოსწია და მიაქროლებდა ამ თავის “მარშუტკას”, კი იყო “მერსედესის” ფირმის და ეამაყებოდა ალბათ. სანამ ეს ბოლო ხმაზე უსმენდა ნინო ჩხეიძეს და მსგავს ღირსშესანიშნაობებს, ყველა ათ წუთში ერთხელ ეწეოდა და გვერდით მჯდომ მისივე ასაკის ბიჭს მამამისის ბიზნესზე ელაპარაკებოდა, ამ ყველაფრის პარალელურად კი ვიღაცას “ეგონკავებოდა”, უკან მგზავრები იყიდებოდნენ ამ სიტყვის პირდპირი მნიშვნელობით.

როცა სიცივემ უკვე მეოთხედ თუ მეხუთედ გამაღვიძა ძლივს ჩაძინებული და სიმწრის ცრემლების სიახლოვე ვიგრძენი, გამახსენდა, რომ იმდენად მაგარი ვარ, თუ მოვინდომე მძღოლს მანქანიდან ჩამოვაბრძანებ.

ასეც მოხდა. ეწევინებოდა და აჩერებდა მანქანას.

იქ, სადაც თბილისისკენ მომავალი თითქმის ყველა “მარშუტკა” აჩერებს და ძირითადად მძღოლი საუზმობს, სადილობს ან ვახშმობს, ამჯერადაც გავჩერდით. აღმოჩნდა, რომ ე.წ. “დისპეჩერი” და მამაჩემი ნაცნობები ყოფილან და ამ “დისპეჩერს” დაუბარებია მძღოლისთვის ყურადღება მიაქციეო. მაგრად კი გაოცდა საბრალო, როცა მიხვდა, რომ მისი ყურადღების ობიექტი მე უნდა ვყოფილიყავი. არც მე მქონია დიდად სურვილი ამ სტატუსის ტარების, მაგრამ ღამის სამ საათზე ყავა მაინც დამალევინეს, ყურადღების ნიშნად. უარის თქმა უშედეგო აღმოჩნდა და ქაბაბის ჭამას კიდევ ყავა ვარჩიე. თან ფრიად სასიამოვნო საუბარი მელოდა წინ:

–      გათბობა რომ ჩავთო მეძინება, გეიგე? ორი ღამის უძინარი ვარ და აქ რომ დემეძინოს…

მერე ჩემი საქმიანობით დაინტერესდა და რომ გაიგო, ჩაიბურტყუნა:

–      კი გამოვა შენიდან ჟურნალისტი ისე…

აქვე გამიმხილა ერთი საიდუმლო – წინ უფრო თბილად იქნები და გადმოდიო. იმ უცნაური დაწესებულებიდან რომ გავედით, მართლაც გადავბარგდი წინ, სადაც ერთ სკამზე 20-25 წლის ბიჭი დასკუპებულიყო უკვე. მეც მეორე სკამი დავიკავე და სანამ ძილისთვის ვემზადებოდი, ის თუთიყუშივით იმეორებდა მძღოლთან “საუბრის” დროს გამოყენებულ ჩემს სიტყვებს და თბილად მიღიმოდა.

მანქანა დაიძრა და მეც შეძლებისდაგვარად კომფორტულად მოვკლათდი, სადაცაა ძილს ვეგებები ხელგაშლილი, რომ ჩემი აწ უკვე თანამგზავრის ხმა ჩამესმის – “მართალია ხომ?” და “მარშუტკის” მაგნიტოფონისკენ მითითებს თავით, საიდანაც ნინო ჩხეიძე სიყვარულისთვის დამახასიათებელ ვაი-უბედურებებს უჩივის.

დილით ექვსის ნახევარზე უკვე თბილისში ვიყავი და კიდე კაი, რომ ჩემს გვერდით მჯდომ ნინო ჩხეიძის სიტყვებით მოხიბლულ ყმაწვილს “ღირსეული” პასუხი არ გავეცი, რადგან ჩანთა საშინლად მძიმე აღმოჩნდა და მაგ დროს ვერავის გავაღვიძებდი. იმანაც შეიფერა და დიდის ამბით გამოთქვა დახმარების სურვილი, ჩანთა მომათრევინა და დამშვიდობებისას სხვათაშორის იკითხა – “ტელეფონის ნომერი არა ხო?”. მე შევაქე მისი მიხვედრილობა და დავემშვიდობე.

სახლში მისულმა სასწრაფოდ დავიძინე, რადგან რამდენიმე საათში ლექცია მქონდა. ტელეფონის გაუცნობიერებლად გავთიშე და დილით მგონი ყველა ნათესავისგან შემოსული ზარი დამხვდა. არ ვიცი რა იფიქრეს, მაგრამ კაი არაფერი აშკარად.

მოკლედ, ერთ-დღე ღამეზე ცოტა მეტ ხანში მოვასწარი ბათუმში ჩასვლა და მატარებელში ვიღაც ბავშვის კივილის მოსმენა, აქედან გამომდინარე უძილობა და დაღლილობა; მშობლების აფორიაქება, მატარებელზე დაგვიანება და “მარშუტკაზე” ძლივს მისწრება; უაზრო და ნერვების მომშლელი მგზავრობა, “სასიამოვნო” ნაცნობობა და ბოლოს დავაგვირგვინე ჩემების ნერვიულობით.

სამაგიეროდ – მატარებლიდან ჩამოსულმა დავინახე ზღვა, დილის ნიავის თანხლებით ვიბოდიალე და სახლის დანახვისას სიარულს ისევ ქვეცნობიერად და ჩემდაუნებურად მოვუჩქარე. კიბეებზე ავირბინე და კარებთან შევისვენე, მერე ზარი ისე დავრეკე, ვითომ მშვიდად და აუჩქარებლად მოვდიოდი; ბათუმში ის ყვავილები კიდევ დარჩენილა, შემოდგომის და ბათუმის სუნი რომ აქვს და კიდევ ერთხელ შევიგრძენი ეს სურნელი; და რაც მთავარია, ეს ყველაფერი ამჯერად იყო მეორეხარისხოვანი, რადგან ვიგრძენი, რომ იმას ვჭირდებოდი, ვის გამოც ჩავედი და შემეძლო იმ მომეტში მასთან ერთად ვყოფილიყავი.

ბედნიერება

ბედნიერება ორი სახის არსებობს – ისეთი, როგორიც წარმოგიდგენია და ისეთი, როგორიცაა სინამდვილეში.

… შემოდგომაა. სუსტი, მაგრამ თბილი სიო იგრძნობა და ფეხქვეშ ხმელი ფოთლები ხრაშუნებენ. ცა ისეთია, როგორიც უნდა იყოს – ცის ფერი. ვუსმენ გემრიელ მელოდიას და მინდა მეც ვიღიღინო.

… პლიაჟზე მივსეირნობთ უხმოდ, ფეხქვეშ მოქცეული ქვიშის ხმა გვესმის. ზუსტად ის დროა, როცა მზეც ზღვაში ჩახტომას გადაწყვეტს და ცა წითელ შეფერილობას იღებს. ორივე ერთდროულად ვჩერდებით და მზეს ვაკვირდებით. ვგრძნობ, რომ სადღაც სხვა სამყაროში გადავდივარ და ხელზე ხელის მოჭერა მაფიქრებინებს, რომ იქ მარტო არ ვარ.

… ვხედავ შენს სახეს, მიხარია ღიმილს რომ ვერ იკავებ ჩემი დანახვისას და მეც მეცინება. ვუსმენ შენს ძველებურ, ვითომ საქმიან ტიტინს და რაღაც მიხარია.

… ხელიხელჩაკიდებულები მივდივართ და ათას სისულელეზე ვსაუბრობთ. ერთ ხელში რბილ და ფაფუკ ხელს ვგრძნობ, მეორეში თითქმის ძვლებს 🙂 ორივე ხელი თბილია, ძალიან თბილი და თითქოს ძალას მმატებს.

… ვსეირნობთ. გრანდიოზულად გაწვიმდა, სეტყვასაც ურევს. საკმაოდ ცივა, მაგრამ მაინც რაღაცნაირად სასიამოვნოა. ადამიანები ფანჯრებს მიღმა დგანან, ჩვენ კი გავრბივართ და რატომღაც ვიცინით.

… ვკითხულობ და თან მწარე ყავას ნება-ნება ვწრუპავ. გარედან წვიმის ხმა მესმის, ალბათ ცივა კიდეც, ჩემი პლედი ძალიან თბილია და ვერ ვგრძნობ სიცივეს. ფანჯრიდან ვიხედები. ვიღაცეები გარბიან და იცინიან. მეც რატომღაც მეღიმება…

… მზის სხივი მაღვიძებს, თვალებს ვიფშვნეტ და ფეხებს რატომღაც კედელზე ვაწყობ, ვაკვირდები თითების განლაგებას და ვფიქრობ არაფერზე.

… პატარა, მყუდრო ზღვისპირა ქალაქში ვარ. მსუბუქად წვიმს და ვიწრო ქუჩებში დავსეირნობ.

… ქუჩაში დავბოდიალებ და მუსიკას ვუსმენ. ვიტრინებში საკუთარ თავს ვათვალიერებ და ჩემდაუნებურად მეღიმება. რატომღაც ნაბიჯს ვუჩქარებ, ცაში ვიხედები და თითქოს გული იბერება, მოცულობაში იზრდება.

… გვიანი გაზაფხულია. ბათუმის პარკი იისფერია, რადგან დეკას მაგვარი ყვავილები აფეთქებულა. ფეხაკრებით მივდივარ ერთ-ერთ ბუჩქთან, “ვპარავ” ერთ ცალ ყვავილს, თმაში ვირჭობ და რატომღაც მიხარია.

… ღამეა. პლიაჟზე ვყრივართ. ვუსმენთ ზღვას, თან ერთ კონკრეტულ ვარსკვლავს მივჩერებივართ და ვფიქრობთ კვლავ არაფერზე.

… შემოდგომაა. ბათუმის ქუჩებში იმ ყვავილის სუნი ტრიალებს, მხოლოდ ამ ქალაქში რომაა და თამამად შეიძლება ეწოდოს ბათუმის სურნელი. რამდენჯერმე ღრმად ჩავისუნთქე და იმ ხეს ვეძებ, საიდანაც ეს სურნელი მოდის.

… ისე ვარ, თითქოს შუშანიკის შვილმა ჩამიარა – რაღაცა რომ გიხარია და არ იცი რა (მარტო ამ ფრაზის გამოც ღირდა “შუშანიკის შვილების” წაკითხვა).

… ვრწმუნდები, რომ ვიღაცას შეუძლია ჩემთვის რაღაც, თუნდაც ელემენრატული გააკეთოს.

… დამშვიდობების დროა. ახლა გვახსენდება ყველა ძველი თუ ახალი ამბავი და მოყოლას ვიწყებთ. მერე ყველა სახის დასამშვიდობებელ სიტყვას ვამბობთ და რაღაცნაირად, თითქოს უკმაყოფილოდ, მაგრამ მაინც ბედნიერები ვშორდებით ერთმანეთს.

კი, ნამდვილად, ბედნიერება ორი სახის არსებობს – ისეთი, როგორიც წარმოგიდგენია და ისეთი, როგორიცაა სინამდვილეში.

ია ვსიო არგანიზუიუ!

“კოკისპირულად კი არა, ვედრისპირულად წვიმს!”, “ფეხსაცმელში წყალი შედის და გამოდის…” – ეს ფრაზები რამდენიმე წლის წინ ერთ-ერთი ჟურნალისტის სიუჟეტში გაჟღერდა, რესპოდენტების მიერ რა თქმა უნდა (სხვათაშორის, ამავე სიუჟტის დასასრულს, ჟურნალისტმა ქალაქის მერს პირველ შეკითხვაში მოსალოდნელი ამინდი ჰკითხა). შორს წავედი 🙂 არადა, მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ მატარებლიდან სადგურისკენ მიმავალს, სოწრედ ეს ფრაზები გამახსენდა. ბათუმში ბათუმურად, ანუ გრანდიოზულად წვიმდა!

გზაშივე მივხვდი, რომ ჩემი რაღაც ნაწილი აქ რჩებოდა. თუმცა, ჩანთების სიმძიმემ და ჩემების საუბარმა არ მომცა ფიქრის საშუალება. 22:50-ს უჩვენებდა საათი და მატარებელიც ნელა დაიძრა, მერე კი უკვე მონოტონურად გაგრძელდა “ტადამ-დადამ, ტადამ-დადამ…”

მარტო მგზავრობის დროს კუპეს არასდროს ვიღებ. ახლაც ე.წ. “პლაცკარტი” ვარჩიე. ჩემი “მეზობლები” პოლონელი ტურისტები აღმოჩნდნენ, რაც საინტერესო საუბრის გარანტი უნდა ყოფილიყო.

ბათუმში იყვნენ ერთი დღით, ახლა კი კახეთისკენ აპირებენ, თბილისის გავლით. სულ შვიდი ადამიანი იყო და ქართული ღვინის და ლუდის დაგემოვნებასაც მგზავრობისას გეგმავდნენ.

როგორც კი ალკოჰოლი ახსენეს, საიდანღაც გაჩნდა 20-22 წლის ბიჭი. საწოლებს შორის ვიწრო გასასვლელში ბარბაცით მოაბიჯებდა და ქართულ აქცენტიანი რუსულით გამოხატავდა პატივისცემას პოლონელების მიმართ. პირველი გაოცებული სახე მაშინ დავინახე, როცა ერთ-ერთი პოლონელი დაჯილდოვებულ იქნა მთვრალის გულითადი ხვევნა-კოცნით. მეორე იყო გენიალური ფრაზა – “მაია ჟინა ინგლიშ თიჩერ!”. კარგა ხანს ვერ გავარკვიეთ რა იყო ამ სიტყვების მიზანი. გენიოსმა ალბათ დაფიქრებულ სახეებზე შეგვატყო რაღაც და მცირე პაუზის შემდეგ დაამატა – “ატტუდა იდიომ პრიამა კამნე, ია ვსიო არგანიზუიუ!”. მერე განწირული თვალებით მიმოიხედა და იკითხა – “ხალხი არ ხართ? მითხარით ვინმემ ცოლი რაფერაა ინგლისურად”. მგონი ბოროტი ვარ 🙂 ამიტომაც, გენიოსს ისევ დამტვრეული რუსულით მოუხდა იმის ახსნა, რომ მისი ცოლი ინგლისურის მასწავლებელია და ყველაფერი ესმის. ამით სავარაუდოდ, ენობრივი ბარიერის პრობლემის მოხსნას ჰპირდებოდა სტუმრებს.

აშკარა იყო ისიც, რომ გენიოსის ცოდნა პოლონეთის შესახებ ვარშავათი შემოიფარგლებოდა. როგორც კი პოლონელები თავით ქვეყანას ახსენებდნენ, ეს ბედნიერი სახით ჩაეკითხებოდა – “ვი იზ ვარშავ და? ვარშვა…”, ისე მრავალმნიშვნელოვნად აგრძელებდა ამ ფრაზას, ვიფიქრე კიდეც რამე განსაკუთრებული ხომ არ აკავშირებდა ამ ქალაქთან.

ბოლოს საკმაოდ ტაქტიანად დასმულ შეკითხვაზე – “რატომ არ იძენებ?”, უფრო შთამბეჭდავი პასუხი მიიღეს – “პოეზდ შატაეტსია ი ნი მაგუ სპატ”.

დარწმუნებული ვარ, ფრაზის – “я все организую” ამ ხალხს საქართველო გაახსენდება. ვერც ღვინო, ვერც ლუდი, ვერც წვიმიანი ბათუმი და ვერც კახეთი ალბათ არ იქნება იმდენად შთამბეჭდავი, ვიდრე ყოველი წინადადების ბოლოს ნათქვამი – “ია ვსიო არგანიზუიუ!”

დაცვის პოლიციის პირველი გაფრთხილების შემდეგ გენიოსი ისეთ სერიოზულ გამომეტყველებას იღებდა მათი ყოველი გამოჩენისას, საკუთარი თვალით რომ არ მენახა ვერ დავიჯერებდი რამდენიმე წამის წინანდელ ამბებს. შემდეგ სახე კვლავ იცვლებოდა და იწყებოდა იმაზე ლაპარაკი, რომ “მაია ჟინა ვსიო ზნაიეტ”, რომ “უ მენია დომა ჩიტირი სარტა ვინა”, რომ “ია ზაკონჩილ რუსკუიუ შკოლუ, აბა?!”, რომ “დაჟე ფრანცუსკი ზნაიუ: ენ, დე, ტყვა…”

და როცა ერთ-ერთ მგზავრს შესთავაზა “პამენიაემსია მესტამი”-ო, ყურში “ტა-და-და-დააამ”-ის მსგავსი მელოდია ჩამესმა 🙂 მივხვდი, რომ გენიოსი რამდენიმე წამში კიდევ აქ თუ იქნებოდა, ცუდი რამე მოხდებოდა და ინიციატორიც მე ვიქნებოდი.

… მატარებელი ისევ თავის მელოდიას ღიღინებს მონოტონურად. წვიმის წვეთებიანი ფანჯრის მიღმა კი ხეები და შენობები საწინააღმდეგო მიმართულებით გარბიან. ძილი მომინდა. წარმოვიდგინე, რომ თეთრი ჭერი ვარსკვლავებით მოჭედილი ცაა. მუსიკა ჩავრთე, ხელები თავქვეშ ამოვიწყვე და დავაკვირდი “ცას”. ვარსკვლავებმა და ჯონ ლენონმა წამიყვანეს უსიზმრო ძილში…

თბილისს სხვანაირი, მხოლოდ მისთვის დამახასითებელი სუნი რომ აქვს იცოდი?

მომენატრა…

რა მომენატრა იცი? შებინდებისას ნაწვიმარ და შეშრობა დაწყებულ ასფალტზე სეირნობა. როცა უბრალოდ მიდიხარ ხელიხელჩაკიდებული და გრძნობებს საუბარი არ სჭირდება.

ჩახუტება მომენატრა და სითბო. ხო, სითბო. მომბეზრდა ცივი და კედელი ადამიანები.

როგორი დღე მომენატრა იცი? სრულიად თავისუფალი, ექსპრომტად დაგეგმილი და ურთიერთობის სიამოვნებისგან გული რომ გებერება ისეთი.

კაი ფილმი და მისგან მიღებული  შთაბეჭდილება – დამუნჯება მომენატრა.

ზღვაც მომენატრა, არა ტურისტული და მხოლოდ ჩემი. მოღრუბლულ ამინდში რომ უნდა გაისეირნო და სახე ქარს შეაგებო, ისეთი.

საღამო მომენატრა და ღამის ბათუმში სეირნობა უსიტყვოდ.

წვიმა მომენატრა, გიჟი და გადარეული, მხირული და განწყობის გადამდები.

სალოს სახლი მომენატრა, მეორე სართულის ბუნებრივი სიგრილე. გათიშული გონებით პირაღმა გდება საწოლზე და მერე ნადირობა ტყემალზე ან მანდარინზე, სეზონის მიხედვით.

მომენატრა შეგრძნება, რომ ვიღაცისთვის სულ ერთი არაა ჩემი არსებობა. თეორიული ცოდნა ფეხებზე მკიდია ამ ეტაპზე, მინდა ვიგრძნო ეს.

მომენატრა ღამით პლიაჟზე პირაღმა წოლა, უსიტყვოდ ცქერა ცაში და ზღვის ხმაზე მიყურადება.

მომენატრა დილა, როცა მზის სხივი მაღვიძებს.

უსიტყვოდ საუბარი მომენატრა.

სარკეში საკუთარ გამოსახულებას რომ უღიმი ის შეგრძნება მომენატრა.

მომენატრა ვიყო სუსტი და ვიღაცის იმედი მქონდეს.

ყურადღება მომენატრა, მომაბეზრებელი კიარა, უბრალო, ადამიანური ყურადღება, შიგნიდან რომ გათბობს ისეთი.

გრძნობების გამოხატვა რომ შეუძლიათ ისეთი ადამიანები მომენატრა. მე არ შემიძლია იგივე, ამიტომ სხვებს მაინც უნდა შეეძლოთ. ადრე ამას არ ჰქონდა მნიშვნელობა, ახლა აქვს.

კიდევ რა მომენატრა იცი? როცა გგონია, რომ ყველა წინაღობის დაძლევას შეძლებ. როცა შეგიძლია იარო წინ და წვრილმანები ფეხებზე დაიკიდო – ეს შეგრძნებები მომენატრა, თანაც იმდენად, რომ უკვე ახლოს ვარ მათთან.

%d bloggers like this: