>გზა…

>
სპონტანურობა. კი.

შაბათია, სამსახურისგან ვისვენებ და ორი ცალი ლექციის მერე მინდა სადმე გავიარო. ვსიო.

ფეხით დავყევი სახლისკენ. გზა აშკარად დიდია. მკიდია.

თეთრად შეღებილი ნაძვები საწინააღმდეგო მიმართულებით ახლა აღარ გარბიან, საერთოდ აღარ გარბიან. ისინი დგანან, წიწვებით დამძიმებულ ტოტებს ზანტად არხევენ და მაკვირდებიან.

ამ უცნაური ტყის თუ პარკის შუაში გზა გადის ისეთი, ბავშვობა გაგახსენდება. ასფალტი საუკუნის წინაა დაგებული, ძირითადად ამოთხრილია და აქა-იქ ჩაბურცულიც (ამობურცულის საწინააღმდეგო მდგომარეობა – ავტ. :-D), კაცმა არ იცის საიდან.

შენობა დიდი. უფრო გრძელი, ვიდრე მაღალი. მარტო ამ შენობითაც იგძნობ კომუნისტურ წარსულს. თავის დროზე ალბათ სერიოზულ დაწესებულებას წარმოადგენდა. ძველი ფილმებიდან გეგონება ამომხტარი. სტილი შენარჩუნებულია.

აქვე ტყეა. ისეთი კიარა, გაუვალი და რამე. არა. ქალაქში როგორი ტყეც შეიძლება იყოს, ისეთი. მის სიღრმეში პატარა სტადიონ-მოედანია, სადაც ერთი ბიჭი ვარჯიშობს ბურთით და სპორტული ფორმით. მიზანი აქვს აშკარად, სასიამოვნოა.

ხომ შუა ქალაქია, მიკარგულია მაინც რაღაცნაირად. შენობები ან არაა, ან კომუნისტების დროინდელი. მარტო ბენზინგასამართი სადგურებია, სოკოებივით ამოზრდილან.

ცა ცისფერია, როგორიც უნდა იყოს, ცის ფერი.

ამ ქალაქში ჭადრები ყველაზე მეტად მომწონს.
ყველგან არიან ლამაზი ჭადრები, თავიანთი უცნაური გირჩებით თუ რაღაცეებით, ძალიან ლამაზია ცის ფონზე. ყველაზე ცუდი ცის ფონზეც ლამაზია ჭადრები, ყველაზე ლამაზი.

გამოჩნდა ხალხი და დასახლება. ტროტუარზე პატარა მოაჯირისმაგვარი რაღაცაა, რომელსაც მობაიკერო ბიჭი მიყრდნობია. გაშეშებულია და ერთ ადგილს მიშტერებია, არ ექანება.

ვიტრინები, ნაცნობი გამოსახულება მათში.

მაღაზიები და ზაბეგალოვკები სარდაფებში. სადილის დროა, სწარაფი კვების ობიექტებთან ხალხი ირევა, ზოგი უკვე “პერაშკ”-ხაჭაპურითურთ სადღაც გარბის, ზოგიც უპერაშკხაჭაპუროდ.

დელისი… კიბეებზე ბავშვი, ფორთოხლებიანი პარკით. მელოდია, ცოცხალი და საკმაოდ სასიამოვნო. სიტუაცია – რაღაცნაირი, ეიფორიული. ხალხი – შავი, მარა მაინც ჭრელი.

“კარები იკეტება, შემდეგი სადგური – სამედიცინო ინსტიტუტი”.

ისევ თვალები, უარაფრო და ამავდროულად ცივი.

სამედიცინო… მელოდია, ისევ სასიამოვნო, ოღონდ არა ცოცხალი.

ისევ ცა, ცის ფერი.

მტრედი, ერთი ცალი, მწვანე კაბიანმა გოგომ დააფრთხო და ააფრინა.

მოხუცი კაცი მაღაზიასთან და მელოდია იქვე, ისიც მოხუცი, მარა დროის მანქანის ეფექტით. მინდა ვიცეკვო, სასაცილოდ მინდა ვიცეკვო, ავყვე რიტმს, ხელებს თამამად ვწევდე ზევით და სხეულის თითოეული ნაწილი ცეკვავდეს, თავისუფლად.

ჭადრები ისევ, ბევრი.

ცა უფრო ცისფერია და სახლი უფრო ახლო.

სპონტანურობა – სასაცილო, გრძნობა – დაღლილობის, არსაიდან მოსული სიამოვნებისგან.

About გვირილა

მე ვხედავ მზეს!

Posted on 2011/03/26, in ვითომ "ჩანახატები" :-), ჩვეულებრივ ასეა... and tagged , , , . Bookmark the permalink. 4 Comments.

  1. >აი ლაიქ ით :)))))

  2. >მე ლაიქ რომ შენ ლაიქ😀🙂

  3. >ძალიან ძალიან ლაიქდ რააა :))

  4. >მიხარია, შენ რომ ლაიქ, მეც ლაიქ (ყველანაირი გაგებით, პანიმაეშ რა :-))😀😀

შენ რას იტყვი?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: