საათის ისრის მოძრაობის ბანალური გახმოვანება.

უჩვეულო სიჩუმეა, მხოლოდ საათისა და კლავიატურის ხმა.

ხმები…

. . .

ეს არის ჩვენი გამარჯვება…

დილით მაიასთან, მერე ჯვრის მონასტერს მიმიხედე…

დამელოდეთ, დამელოდეთ, ნუ იქნებით სააკაშვილის ჟურნალისტები…

თქვენ მეტად ნიჭიერი ბრძანდებით…

წარმოადგინეთ ბილეთები…

შემდეგი გაჩერება – დელისი…

სააანაქებო სუფრა და პურმაააარილი, გემრიელი შეხვედრების ააააადგილი…

გააჩერეეეთ…

გავარდი საგარეოში…

ხატი, კონტროლის პალატას მიმიხედეთ…

ითამაშე ევროპაბეთის ონლაინკაზინოში…

აბონენტი მიუწვდომელია…

უნიქარდი – თქვენი სურვილები ბარათი…

ამ საკითხზე დღეს კომენტარი არ იქნება…

საჭმელად გავდივარ, ვინმეს რამე წამოგიღოთ?

მასალას მოვრჩი, შეიძლება ლექციაზე წავიდე?

ოპერატორს დაურეკეთ!..

აბა, მობრძანდით თათბირზე…

თბილისის დროით 21:00 საათია და თქვენ უსმენთ რადიო…

. . .

(გა)დავიღალე…

ყოველდღიური უაზრო ხმები, ერთი და იგივე…

სამსახური, ლექცია, სახლი, მეცადინეობა, ძილი. ისევ სამსახური, ისევ ლექცია, ისევ მეცადინეობა, ისევ ძილი.

თავი ნაგავით და პოლიტიკით გაივსო, ან იქნებ ერთი და იგივეა…

როცა დაღლილი იღვიძებ, მთელი დღე დარბიხარ, წერ, კიდევ დარბიხარ, კიდევ წერ…

ძლივს ასწრებ მეცადინეობას, ძლივს გაკეთებული დავალებით ფლეშკაზე და ერთი საათის დაგვიანებით მიდიხარ ლექციაზე და ჯგუფელები და ლექტორი კიბეებზე გხვდებიან, უკვე ლექციიდან მომავალი…

როცა ინტერნეტი გეზიზღება…

როცა ფეხებს ვეღარ გრძნობ…

როცა კივილი გინდა…

როცა კვირა საღამოს მომდევნო კვირა დღეზე ოცნებობ…

და როცა, მიუხედავად ამ ყველაფრისა, რაღაც გაძლიერებს, ყოველ დღეს გილამაზებს და გრძნობ რომ ბედნიერი ხარ…

ალბათ ესაა სიყვარული.

ბლოგმა მითხრა მომხედეო. მე ვუთხარი კაი მეთქი…

ხოდა უნდა მივხედო.

ჯერ მოვუყვები რაღაცებს, ჩუმად…

ვეტყვი, რომ სულაც არ დამვიწყებია და მასთან ურთიერთობა ისევ ისე მომწონს, როგორც ადრე. თავს გავიმართლებ იმით, რომ ძალიან ბევრი საქმე მაქვს ბოლო დროს და ვეღარ ვიცლი მისთვის.

მერე ვეტყვი, რომ კარგად ვარ, რომ მიყვარს… ბლოგი კი არა… კიარადა, ბლოგიც

ვეტყვი რომ გულწრფელად წერა მომენატრა და მინდა დავწერო რამე.

იმასაც ვეტყვი, რომ ტყუილია, როცა ამბობენ მხოლოდ მაშინ შეუძლია ადამიანს წერა, როცა ცუდადააო. მე კარგად ვარ და შემიძლია წერა, თუ ჯღაბნა, რაცაა მოკლედ… მერე რა, რომ ბოლო დროს ვერ ვიცლი, როცა მოვიცლი ავანაზღაურებ

გაზაფხულია, ფერადი… წავალ ახლა და უნივერსიტეტისკენ წავსეირნდები.

ხო, რაღაც უცნაური მიზეზით ამ ბლოგს რომ კითხულობს ის ხალხიც მომენატრა.

იცი რა? მე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ არ მაქვს უფლება არ ვიყო ბედნიერი. ხოდა აუცილებლად ვიქნები ბედნიერი, პატარა-პატარა და დიდი ბედნიერებებით. და მინდა ბეეევრი ადამიანი იყოს ასე.

მიყვარხარ, მიყვარხარ, ძააალიან მიყვარხარ…

შენი მეგობარი ნინიტო….

შენი ღიმილით გამთბარი ბაგე,
შეხედულება სამივე დროზე,
იძულებულს მხდის გავცოცხლდე, ავგდე
და რეალურად მოვიდე გონზე.

თუმცა თვალების ასეთი მზერა
თითების თბილი შეხება, მწველი,
გონებას ბინდავს და ვფიქრობ: ,,ვერა,
როგორ ვატკინო, ხომ არ ვარ გველი..”

ეცდები მეც რომ გამიგო, ვიცი,
ეგ გული რომ ცემს, მიყვება ამბებს;
ჩვენ არ გვჭირდება ტყუილი ფიცი,
იმის გარეშეც გადარებ ამელს.

ოციოდ წლის წინ ჩვიდმეტი მარტი,
ყველაზე თბილი დღე იყო ალბათ,
ის დღე, როდესაც ამ ქვეყნად გაჩნდი
და სილამაზემ მიგიღო ხარბად.

ვხედავ, გაგზარდა თავის წესებით
რომ აფერადო მუდმივად მიწა,
დღეს შენი დღეა, შენ მზეს ვეხებით,
ბედნიერებად ჩვენთვის ეს იქცა!

სახლის ხმები როგორია იცი? ფეხის ხმა რომ გესმის და იცი დედამ ჩაიარა, მამამ, დამ თუ ძმამ.

სამზარეულოდან ხმები რომ მოდის და დარწმუნებული ხარ გემრიელ საუზმეს გიმზადებენ.

კარების ხმით რომ ხვდები ვინ გამოვიდა ოთახიდან.

ონკანის ხმა რომ გესმის და ზუსტად იცი ვინაა სააბაზანოში.

ტელევიზორი რომ ხმაურობს და ხვდები რომელ არხზეა გადართული, რა გადაცემაა იქ და ვინ უყურებს საქმესთან შეთავსებით.

რომ გგონია თვალს გაახელ, მხარს იცვლი და მეორე საწოლს დაინახავ, რომლიც ტრადიციულად ცარიელი იქნება, იმიტომ რომ სალომემ უკვე გაიღვიძა.

ოთახში ვიღაც რომ შემოდის და დარწმუნებული ხარ უნდა გაგაღვიძონ და ფრთხილად გაგახსენონ,  რომ გაგვიანდება.

ხო, ესაა სახლის ხმები და უკვე მერამდენე დღეა, გავიღვიძებ თუ არა მესმის. მერე ვახელ თვალს, ვხვდები რომ ჭერი ჩემი სახლის არაა და არც ხმებია იქაური.

სოფელში თოვლი დადოო, მანქანები ვერ დადიანო… ახლა ალბათ “ფეჩთან” სხედან და ყველა თავის საქმეს აკეთებს – კითხულობს, წერს ან კროსვორდს ჩაჰკირკიტებს. ტელევიზორი ჩართულია, მაგრამ არავინ უყურებს. ალბათ ბარსა მოწყენილი ზის თავის სახლში…

__________________________________________

რაც ძალიან მენატრება, იმაზე ბევრს არ ვფიქრობ ხოლმე. სადღაც დალექილია ეს მონატრება და დროდადრო წამოტივტივდება. მანამდე კი მთელი დღეები თითქოს არც არსებობს. ასე უფრო მარტივია…

მაგრამ ხანდახან ძალიან მინდა იქ, ჩემს სახლში… მერე რა, რომ თითქოს არასდროს მომნატრებია სახლი და ყოველთვის შემძლო სხვაგან კომფორტულად ვყოფილიყავი. მერე რა, რომ ერთ კვირაზე მეტხანს ვეღარ გავძლებ ალბათ იქ და ისევ წამოსვლა მომინდება. უბრალოდ, მომენატრა…

და არ მინდა ხვალ დილითაც სახლის ხმა გავიგო…

დილით მზის სხივმა მინდა გამაღვიძოს, მერე გარეთ გავიხედო და მოწმენდილი ცა დავინახო, ასფალტზე კი ხეების, ფოთლებიანი ხეების ჩრდილები.

მინდა მოვალეობის გამო არ „გამოვიპრანჭო“ და ეს სურვილი დილის მზის გამოგზავნილმა სასიამოვნო განწყობამ მოიტანოს.

მინდა სადარბაზოდან გასვლისას მზის სითბო ვიგრძნო, ღრმად ჩავისუნთქო და საიდანღაც ყვავილების სურნელი მოვიდეს.

სეირნობა მინდა და დაუგეგმავი დღე, მერე ექსპრომტად დაგეგმვა და სასიამოვნო შედეგი.

შაბათი დილა მინდა, ფერადი და სურნელოვანი. დაუღალავად ბოდიალი და კითხვა.

ჩახუტება მინდა, ყველაზე თბილი…

ხელიხელჩაკიდებული სიარული მინდა ყვავილებიან ადგილას, უხმოდ ან თუნდაც ეკონომიურ განათებაზე საუბრით

სითბო მინდა, დაახლოებით ისეთი, როგორიც უკვე ყოველ დღე მაქვს, გული რომ მებერება და ვრძნობ, როგორ ლღვება რაღაც ღრმად გულში.

მზიური მინდა სითბოში, ბოდიალის მერე ჩემს მუხლებზე რომ დადებ თავს და მე ბოლოსდაბოლოს წაგიკითხავ „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონს“

ხო, გაზაფხული მინდა! სახლშიც, სამსახურშიც, ქუჩაშიც, ფბ-ზეც, ფოტოებზეც, ბლოგზეც და ისეც – ყველგან!

მერე რა, რომ მე ცივ ნოემბერშიც მქონდა გაზაფხული. ახლაც მინდა ოღონდ ამჯერად თოვლიანი კი არა, ყვავილებიანი, ფერადი გაზაფხული.

მზინი, ღიმილიანი გაზაფხული…

სხვისი მოსმენის შემდეგ შენც გინდება საუბარი.

მეც ასე ვარ ახლა. მინდა საუბარი… კარგა ხანია მინდა თან, მაგრამ არ თუ ვერ გამოდის. გავხსნი პოსტის ფანჯარას და ხან სხვა საქმე მიჩნდება, ხან არ მეწერინება, ხანაც უბრალოდ არ მინდა დავწერო.

არც ახლა ვიცი რა დავწერო, მაგრამ მჭირდება ეს.

არეული ვარ…

რეალური ადამიანები მჭირდება.

ხანდახან უბრალოდ მინდა ვიტირო, ხანდახან არ მინდა და თავისით მოდის ცრემლები.

სულ მგონია რომ მარტო ვარ, ბავშვობიდან…

ახლა არ ვიცი, იქნებ არც ვარ მარტო…

არ ვიცი, არაფერი არ ვიცი…

არ ვიცი რა მჭირს…

უბრალოდ… მჭირდები… მჭირდები და მაკლიხარ…

ალბათ ბევრს ვითხოვ ადამიანებისგან…

თოვს… ალბათ ლამაზადაც… თუმცა მხოლოდ სიცივე იგრძნობა.

გაზაფხული მინდა და სითბო…

იები რომ აყვავდება ხომ წამიყვან მათ სანახავად?

წავალ, დავიძინებ…

ხვალ ახალი დღე იქნება და მზიანი. მერე რა რომ თოვს? თოვლში მზე არ გინახავს? იცი რა ლამაზია მზე და თოვლი? თოვლი ბრწყინავს და მზეც ისეთი თბილია, როგორიც შენი ჩახუტება.

მე ვხედავ მზეს. შენც დაინახე რა…

We'll be okay

ვერასდროს ვხვდებოდი რატომ იყო სანთლის შუქზე სადილობა რომანტიკული.

ვერც ახლა.

თუმცა, ზოგადად, ოდნავ განათებული სიბნელე რომანტიკასთან ახლოსაა.

ხოდა, მეც ვზივარ ოდნავ განათებულ სიბნელეში და სანთლის შუქს წარმოსახვაში ათასგვარ ლამაზ ფორმას ვაძლევ. მერე თვალებს ოდნავ ვხუჭავ და ნაწილებად დაშლილ სინათლეს ვაკვირდები.

ოთახი წამში დაცარიელდა. უშუქობა იმდენად უცხოა, ყველა ფანჯარას მივარდა. ალბათ ფანჯარასთან ატუზულები გადადიან სულ სხვა სამყაროში, წამოსახვითში და ირეალურში. ისე, რომ რეალურს წყდებიან კიდეც.

რომელიღაც სართულიდან ბეთჰოვენი აჟღერდა. ვერაფერს იტყვი, კარგად უკრავს. ისე უხდება სიბნელეს “მთვარის სონატა”, გადმოცემა რომ შეუძლებელია.

სანთელს მოვეშვი და კედელზე მოსიარულე ჩრდილებს დავუწყე თვალიერება. აივნის მოაჯირის გამოსახულება კედელზე ხან იზრდება, ხანაც მცირდება, გამვლელი მანქანის შუქის მიხედვით.

ვაკვირდები როგორ უცვლის ფერს ფანჯრიდან შემოსული შუქი უცნაური ფორმის, რომელიღაც ძვირფასი მინისგან დამზადებულ ლარნაკს.

მახსოვს, ბავშვობაში, უშუქობისას, ვერ ვიტანდი ნახევრად განათებულ ოთახებს. მაშინ მივეჩვიე თვალდახუჭული სიარულს. დღემდე არავს სჯერა, მაგრამ ძირითად საღამოებს თვალდახუჭული ვატარებდი. ოთახიდან ოთახშიც ასე დავდიოდი, მომწონდა რატომღაც სიბნელეში სიარული.

ერთი უცნაური ჩვევა მაქვს ბავშვობიდან – თითქმის ყოველთვის თავს მარტო ვგრძნობ. სინელეშიც ამიტომ ვიჯექი ალბათ, მარტო და შეუმჩნევლად. მარტო, მაგრამ ჩემს სამყაროში.

ახლაც ვხუჭავ თვალებს, ოღონდ ნელა, თან სანთლის შუქს ვშლი ნაწილებად. ჯერ კიდევ ციმციმებენ სიბნელეში მოძრავი წერტილები.

ცხრა, რვა, შვიდი, ექვსი, ხუთი… – ვითვლი დარჩენილ ვარსკვლავებს და ვემზადები ჩემს სამყაროში გადასასვლელად.

… მერე შენ მოდიხარ. მიყურებ ისე, თითქოს იმ ლარნაკივით ძვირფასი და მოსაფრთხილებელი ვიყო, წეღან ფერებს რომ იცვლიდა. მერე თბილად მიკრავ გულში და ვხვდები, რომ მარტო არ ვარ…

ვიღაც მეზობელი კი ისევ “მთვარის სონატას” უკრავს…

ცას მოძრავი და თეთრი ვარსკვლავები ფარავს.

ვარსკვლავები ჰაერში, ასფალტზე, ლამპიონის შუქის ირგვლივ და ჩემს თმაში.

ცივი ვარსკვლავები სახეზე და ხელში.

ფიფქის ფორმის ვარსკვლავები და ვარსკვლავის ფორმის ფიფქები.

როცა რაღაც ძალიან გინდა, მოხდება კიდეც. თუნდაც სულ არ იყოს შენზე დამოკიდებული.

სახე გამეყინა, მაგრამ მაინც ვუშვერ თოვლს და მაინც მსიამოვნებს თითოეული ფიფქის შეხება. ხელებიც სიცივისგან გაწითლდა უკვე, მაგრამ ცდუნებას – დეტალურად შევისწავლო ერთი ცალი ფიფქის ვიზუალი, ვერ ვუძლებ. ვაკვირდები ფიფქს და ვხვდები, რომ ის ისეთია, როგორიც ნახატზე.

და არც ისე ცივია, როგორც თავიდან გგონია. ან მე მეჩვენება ასე. სითბო მინდა და თოვლი…

თოვს. არა, კი არ თოვს, ჰაერში პატარა, თეთრი უცნაურობები ტრიალებს.

ადამიანებს ბედნიერების გვეშინია. უფრო ზუსტად, იმის აღიარების, რომ ბედნიერები ვართ.

ფსიქოლოგიურ დასკვნებს ნამდვილად ვერ გავაკეთებ, არ ვარ კომპეტენტური მაგრამ ფაქტია, რომ რაღაც გვიდგას წინ, გვეღობება.

აბა რა, მაგარია, როცა ყველას ჰგონია, რომ უბედური ხარ, ეცოდები. თან არავის შურს შენი

მიხარია, რომ მე არ დამიკარგავს ბედნიერების შეგრძნება. და მიხარია, რომ მარტო მე არ ვარ ასე.

ადამიანები ძალიან ცოტას ვცხოვრობთ იმისთვის, რომ თუნდაც წამები დავუთმოთ უბედურებას. ცხადია, არის მომენტები, როცა რაღაცის შეცვლა ჩვენს ძალებს აღემატება. ჩვენ ვერ შევცვლით იმას, რომ ადამიანები მიდიან. და ეს ყველაზე დაუძლევენ წინაღობად მიმაჩნია ცხოვრებაში. სამაგიეროდ ახლები იბადებიან, ეს კანონზომიერებაა და ამას ვერ შევცვლით.

მაგრამ სხვა დანარჩენი უკვე ჩვენზეა დამოკიდებული და ჩვენს ცხოვრებას ჩვენვე ვქმნით. მე თუ რაღაც არ მომწონს ჩემს ყოველდღიურობაში, ეს ჩემი ბრალია. შემეძლო რაღაცეები უკეთესად გამეკეთებინა და სხვაგვარად იქნებოდა.

იმისთვის, რომ ბედნიერი იყო, ჯერ უნდა იცოდე როგორია შენთვის ბედნიერება. გინდა ბედნიერებით სავსე დიდი ყუთი ცხოვრების ბოლოს თუ ყოველდღიური პატარ-პატარა ბედნიერებები?

ყველა ვიბრძვით რაღაცისთვის, მთავარია ვიცოდეთ რაა ბოლოსდაბოლოს ეს რაღაცა. მე ვიცი რაა ჩემი ბედნიერების ყუთი, ოღონდ ცხოვრების ბოლოს არაფერში მჭირდება. რამდენმე ნაწილად დავყოფდი იმ ყუთს და ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე მექნებოდა საკმაოდ დიდი ბედნიერება. მინდა ვიცხოვრო ამ ბედნიერებით, ისე, როგორც ზღაპრებშია – მოთხრობა მთავრდება, მაგრამ ცხოვრება არა.

ვიცი, რომ ის დიდი ყუთი აუცილებლად დაიყოფა რამდენიმე მოზრდილ ნაწილად და მეც რამდენჯერმე ვიქნები სულის შეხუთვამდე ბედნიერი. თუმცა მანამდე მე პატარ-პატარა ბედნიერებებიც მაქვს, ყოველდღიური.

ძალიან მინდა მსოფლიოში ყველა ადამიანს შეეძლოს ბედნიერება და იმის აღიარებაც, რომ სინამდვილეში ბედნიერია. ბედნიერება ინდივიდუალურია და მე თუ ხელიხელჩაკიდებული სიარული მაბედნიერებს, ვიღაც შეიძლება პურის ერთი ნაჭერით უფრო გაბედნიერდეს. მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარია რომ ორივე ბედნიერებაა.

მიხარია, რომ ვგრძნობ ყოველდღიურ ბედნიერებებს.

მე ყოველ დღე ვარ ცოტათი ბედნიერი.

შენ ხარ ბედნიერი?