ორი

<3ბოლომდე ვარ მისით გაჟღენთილი, მთელ სხეულში ვგრძნობ მის არსებობას და ბედნიერებას, რომელსაც მისი ყოფნა მანიჭებს. მთელი სხეულით მიყვარს მისი ყველა უჯრედი, მისი სუნი, რომელსაც ყელზე კოცნისას ყველაზე მეტად ვგრძნობ…

ხანდახან იმდენი ემოცია მიგროვდება ხოლმე, უაზროდ ვიღიმი და თან ვტირი…

მაბედნიერებს… ორი წლის შემდეგაც საკმარისია მისი ერთი ჩახუტება, რომ კვლავ დამიბრუნდეს იმედი, ენერგია, ძალა, პოზიტივი, რომელიც რთულმა დღემ წამართვა. არ ვიცი როგორ ახერხებს ჩამეხუტოს ისე, რომ მთლიანად შთანმთქოს ამ ჩახუტებით, არავინ და არაფერი მოუშვას ჩემამდე, რისიც მეშინია და გარშემო ყველაფერმა აზრი დაკარგოს.

მიყვარს ჩუმად რომ ვუთვალთვალებ. ჭამს, მანქანას აკეთებს, მეცადინეობს, ლაპარაკობს – ვუყურებ და მიხარია რომ არსებობს, მიხარია რომ ჩემია…

დილა… ცხელი ტუჩები ლოყაზე … თვალებში მიყურებს, სიტყვებით რომ ვერ გადმოვცემ ისე… ლამაზია… ვუთხარი და დამცინა. არადა ლამაზია, დილით ყველაზე მეტად.

ოდესმე წასვლის წინ თუ არ ჩამეხუტება, ალბათ ვიფიქრებ რომ რაღაც შეიცვალა… მეხუტება… მერე ფანჯრიდან ვხედავ როგორ ჯდება მანქანაში, ვხედავ მხოლოდ ერთ მხარეს და ხელს, რომელიც ყოველ დღე ერთი და იგივე მოძრაობებს აკეთებს – რადიოს რთავს, ტელეფონს იღებს ჯიბიდან, მანქანის დამტენზე აერთებს და მერე იმ სკამზე დებს, სადაც მე ვზივარ ხოლმე. მანქანაც ხურდება და ზუსტად იგივე მოძრაობით გადის ეზოდან, როგორც ყოველ დღე… და მე ისევე ვარ ბედნიერი, როგორც ყოველ დღე…

ორი წელი… ორი წლის წინ პირველ თოვლთან ერთად სითბო… პირველი სითბო უეჭველად, ახლა დარწმუნებული ვარ… პირველი ხელის ჩაკიდება, პირველი ჩახუტება და პირველი კოცნა… საშინლად ცივი ზამთარი და საშინლად თბილი ჩემთვის…

იმ დღეს რომ თოვდა, ისე ლამაზად ალბათ არასდროს უთოვია თბილისში. გარეთ გამოსულს მოულოდნელი და დიდი ფიფქები დამხვდა… საშინლად მომინდა მისი ნახვა და საშინლად გამიხარდა მესიჯი. თითქმის ცარიელ ქუჩებზე, დაბალ, ჯერ კიდევ გაუკვალავ თოვლზე ვიარეთ ალბათ რამდენიმე კილომეტრი, ფეხები საშინლად გამეყინა, მაგრამ ხელები მქონდა ისე თბილად, როგორც არასდროს… ალბათ ნახევარ საათზე მეტხანს ვიდექით ჩახუტებულები, ყინვაში და სითბოში ერთდროულად. მივხვდი, რომ წასვლა არ მინდოდა, რომ საშინლად მომწონს მისი თბილი ჩახუტება და სულ ფეხებზე მკიდია ის ავტონომია, რომელსაც ვებღაუჭებოდი…

გუშინ თბილისში ამ წლის პირველი თოვლი მოვიდა. ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ჩვენც გავიზარდეთ და ჩვენი გრძნობაც, ურთიერთობაც… მაგრამ ყოველი ჩახუტებისას ისევ ისე ვგრძნობ მის გულისცემას, სუნთქვას და ისევ ისე ბედნიერი ვარ… არა, უფრო მეტადაც…

იცი რა მაგარია როცა ზომაზე მეტად დაღლილს შეგიძლია სწრაფად სიარული და ამის ენერგიას მისი ჩახუტების  მოლოდინი გაძლევს? მე ვიცი და ბედნიერი ვარ…

image

ფეხები კედელზე

დილით მისი კოცნა მაღვიძებს… როგორც ყოველთვის, ჯერ ფრთხილად მკოცნის ლოყაზე და მერე მთელ სახეს მიკოცნის…

მე ჯერ კიდევ ნახევრადმძინარე მოვხვევ ხელებს და გულთან მივიხუტებ… ისე მიყურებს ხოლმე, თვალებში რომ ჩანს რას გრძნობს… მერე თბილად მიღიმის და მეუბნება რომ ყველაზე ლამაზი ვარ. მე კი ვიცი რომ ასე არაა, მარა მაგას რა მნიშვნელობა აქვს, თვითონ ასე ფიქრობს და მე მისი ყველაზე ლამაზი ვარ… მიხარია და კიდევ უფრო მაგრად ვეხუტები…

ხოდა, ახლა ისევ ასე მინდა… მინდა სადმე ვიყოთ, სულ ერთია ფანჯარაში ზღვის ხედს დავინახავ თუ მთის, თუნდაც ისევ თბილისის იყოს, ოღონდ ისევ ასე… იმდენად ბევრია 10 დღე ჩახუტების გარეშე…

ისევ კოცნით მაღვიძებს ყოველ დილით, ოღონდ ვირტუალურად. მინდა ჩვენ ორნი, სადმე ყველასგან შორს და ისევ ისე…

ფეხებს კედელზე ავაწყობდი და ათას სისულელეზე ველაპარაკებოდი… მერე თავისი ხელით მაჭმევდა თავისსავე მომზადებულ გემრიელობას… საღამოს მივეხუტებოდი და რამე ფილმს ვუყურებდით ერთად, დროდადრო უფრო მაგრად მიმიხუტებდა და თბილად მაკოცებდა… მერე სადმე გავისერნებდით, თბილად ჩამკიდება ხელს და ალბათ სულ აღარ ვილაპარაკებდით ეკონომიურ გაათებაზე :) ხელში ამიტაცებდა და მე ისევ ვიკივლებდი, ის ისევ იფიქრებდა რომ მგონია დავუვარდები და მაგიტომ მეშინია და გაიბუტებოდა. მე კისერზე, ყურთან ახლოს ვაკოცები, მერე სახეს დავუკოცნიდი და ვეტყოდი როგორ ძალიან მიყვარს… მერე ისევ ამიტაცებდა ხელში და მასწავლიდა როგორ უნდა დავიჭირო თავი ისე, რომ ნაკლებად მქონდეს ვარდნის შიში :)

17

Imageშეყვარებული ვარ. 17 წლის შეყვარებული გოგო ვარ, 24 წლის ასაკში. ყურადღება მინდა, სიყვარული და სითბო. პრინციპში, არც ერთი არ მაკლია. მარა როგორც 17 წლის შეყვარებული გოგო, მეც ყველაფერზე ვბუზღუნებ და ვწუწუნებ, ვიბუტები და მერე ჩახუტება მინდა საშინლად.

შენი აზრით, რამდენჯერ შეიძლება შეგიყვარდეს ერთი და იგივე ადამიანი თავიდან? ოღონდ ისე, რომ შუალედში გა-დაყვარება საერთოდ არ იყოს… აი ასე, სულ გიყვარდებოდეს და გიყვარდებოდეს… გუშინ შემიყვარდა, იმის წინაც შემიყვარდა და დღესაც… მიყვარს ყველანაირი, მზრუნველიც და ზრუნვა რომ სჭირდება ისეთიც…

ხანდახან მინდა ამიტაცოს და მარბენინოს გიჟივით, მარა სიმაღლის მეშინია და მერე მთელ თბილისს ესმის ჩემი კივილი :))

შენ არ იცი რა გემრიელად მეხუტება  ხოლმე, ვერც წარმოიდგენ… სხვა დანარჩენზე დასაწერად ემოცია არ მყოფნის…

ისე, რატომ ითვლება რომ გულია სიყვარულის ორგანო? ადრე მქონია გულის აჩქარების მომენტები კონკრეტულად ადამიანებზე. ახლა მთელი არსებით მიყვარს, არ ვიცი როგორ ვთქვა… მთელი სხეული გრძნობს სიყვარულს, რაღაცნაირად…

ადრე მეგონა მე რომ მინდა ისეთი სიყვარული არ არსებობდა… როგორი სიყვარული მინდა მე? შეუზღუდავი, თავისუფალი, ნაკლებად კონფლიქტიანი, მზრუნველი, ყურადღებიანი… მოკლედ, დიდი და მოსაწყენი საკითხია :)) ხოდა, საქმე იმაშია, რომ ახლა ისეთი სიყვარული მაქვს, როგორიც მინდოდა… რა სისულელეა არა? როგორ შეიძლება სიყვარული იყოს ისეთი ან ასეთი? არადა შეიძლება, მართლა… ხოდა, ხანდახან ისევ გამკრავს ხოლმე ის ფიქრი, რომ “ისეთი” სიყვარული მართლა არ არსებობს. მერე ვიბუტები ისევ. მგონი იმიტომ ვიბუტები, რომ შერიგების პროცესმა დამარწმუნოს ჩემი ბოლო ფიქრის არამართებულობაში :))

ახლა გაბუტული არ ვარ, შესაბამისად, არც შერიგება მინდა. არც დარწმუნება იმაში, რომ ეს ისეთი სიყვარულია, მე რომ მინდა. ჩავალ, მოვეხვევი კისერზე და მთელ სახეს დავუკოცნი… მერე დამარწმუნოს ვინმემ რომ ეს ისეთი სიყვარული არაა, მე რომ მინდა!Image

შარშან და წელს

შარშან ამ დროს მზიან წვიმაში დავდიოდი, წელს ყოველდღიურ პრობლემებს ვებრძვი;

შარშან ამ დროს ვვარჯიშობდი და ფორმაში ვიყავი, წელს დიეტაზე ერთ დღესაც ვერ ვძლებ;

შარშან ამ დროს ისევ მქონდა მოთმინების დიდი უნარი, წელს ყოველ დღე მგონია რომ ქრონიკული ნევროზი მაქვს;

შარშან ამ დროს უმიზეზოდ მეღიმებოდა, წელს სერიოზული მიზეზი მჭირდება;

შარშან ამ დროს გაზაფხულის სუნს ვგრძნობდი, წელს გაზაფხულსაც ვერ ვგრძნობ;

შარშან ამ დროს წვიმაში ვსეირნობდი, წელს მეშინია არ გავცივდე;

შარშან ამ დროს მყარად მჯეროდა რომ ყველაფერი კარგად იქნება, წელს მეშინია – ვაითუ ასე არ იყოს.

ადამიანები არ იცვლებიან, კონკრეტულ თვისებებს დროებით კარგავენ ან იძენენ. არ შევცვლილვარ არც მე. უბრალოდ ზედმეტი მომივიდა, ზედმეტი დატვირთვა და ნაკლები განტვირთვა.

მარა ერთი რამე ვიცი – სანამ გვერდით მყავს ადამიანი, რომელიც იმაზე მეტად მიყვარს, ვიდრე ოდესმე სიყვარული წარმომედგინა, კარგად იქნები. და თუნდაც ყოველი დღე იყოს ბრძოლა და შეტაკება, მე კარგად ვიქნები.

მე ისევ შეყვარებული ვარ, ისევ ვიცი, რომ ამ გრძნობით ყველაფერს შევძლებთ, რაც ჩვენზეა დამოკიდებული. ხო, ახლა უკვე ფრაზა “რაც ჩვენზეა დამოკიდებული” გაჩნდა…

მარა ყველაზე მთავარი იცი რაა? შარშან ამ დროსაც კარგად ვიყავი და ახლაც კარგად ვარ.

ისევ ისე მივლის ჟრუანტელი მთელ სხეულში, როცა თვისებურად, რაღაცნაირად მეხუტება. ხანდახან პატარა ბავშვივით მომეხუტება და მგონია რომ უნდა ვიზრუნო მასზე, დავიცვა… ხანდახან კიდე მე მაგრძნობინებს თავს ბავშვად და თვითონ ზრუნავს ჩემზე.

love

იცი რა კარგად ვარ მასთან?

იცი რა ბედნიერებაა როცა დილით მისი კოცნა მაღვიძებს? მერე თვალებში მიყურებს ხოლმე ისე თბილად, მე ხმის ამოღების ძალა აღარ მაქვს…

ხოდა მეც ვუყურებ და კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ მე ხატია ვარ და მე ვხედავ მზეს. მზეს და ჩემს სოსოიას… თუმცა ხშირად ეს ერთი და იგივეა…

 

 

პ.ს. მადლობა მარიამს.

ცოცხალი კადრი

ზღვა, უღრუბლო ცა და შენ…

ვხედავ შენს სახეს ცის ფონზე, ბედნიერ ღიმილს და მინდა დავაფიქსირო.

და მერე ეს ფოტო სულ თან მქონდეს…

ვიღებ ბევრ ფოტოს და შენ გგონია ვმაიმუნობ. არადა არც ერთი არ გამომდის ისეთი, როგორიც მინდა…

მზე, ზღვა, უღრუბლო ცა და შენ…

თბილი ღიმილი ცის ფონზე…

მინდა ეს კადრი გადავიღო, მაგრამ სხვანაირი გამოდის…

გეხუტები და ვხვდები, რომ არაფერია თუ ასეთი ფოტო არ მექნება. სამაგიეროდ, ვეცდები ასეთი კადრი მქონდეს სულ, ცოცხალი კადრი…

ჩვენი ჩრდილი ქვიშაზე და ზღვის ხმა…

მე ის კადრი მაქვს…

ასე…

ასე მიყვარს…

Image

Read the rest of this entry

ერთად…

მის სახეს სახით ვეფერები…

სადღაციდან ზემფირას მელოდია ისმის…

თბილი შეხება…

ვეხები სახის ყველა ნაწილს ერთად და ცალ-ცალკე, სახის ყველა ნაწილით, ერთად და ცალ-ცალკე…

მისი სუნი… ყველაზე მეტად მენატრება ხოლმე…

ზემფირას მელოდია ძალებს იკრებს, მე თვალებს ვხუჭავ და სადღაც, სხვა სამყაროში გადავდივარ…

სახით ვეფერები მის სახეს…

. . .

შარშან შემოდგომაზე პირველად ჩამკიდა ხელი… არა, ერთმანეთს ჩავკიდეთ ხელი…

მერე ზამთარი იყო… იმ ხელიდან წამოვიდა სითბო, ჯერ ხელები გაათბო და მერე მთლიანად მე…

გვეშინოდა… ზამთრის, სიცივის… ზაფხულის და სიცხისაც კი… ნელი და ფრთხილი ნაბიჯებით დავიწყეთ…

მაშინ, როცა კუს ტბიდან ვეშვებოდით ქალაქისკენ… მაშინ პირველად შემეცვალა განწყობა დადებითიდან უარყოფითისკენ… მახსოვს… ცალი ხელით საჭე ეჭირა და მეორე მე ჩამკიდა…

და დღემდე, სახლში წასვლისას იცვლება ჩემი განწყობა, თუმცა მე ახლაღა მივხვდი რატომ… უბრალოდ არ მინდა მასთან ყოფნის დრო ამოიწუროს, მერე რა რომ მეორე დღემდე, მაინც…
მაშინ ამას ვერ ვხვდებოდი…

მაშინ ვერც იმას ვხვედებოდი, რომ ასე შემეძლო მყვარებოდა, რომ რეალურად შემიცვლიდა ეს ყველაფერს და რომ რეალობა ზღაპარი იქნებოდა, ან პირიქით…

და ახლაც, როცა სახლში წასვლისას თავისით, სადღაციდან მომეპარება უაზრო განწყობა, ის ისევ იჭერს ჩემს ხელს და მე ვიცი, რომ ხვალ უკვეთესი იქნება, რომ „ხვალ“ ჩემი და მისია, ჩვენი…

. . .

ზემფირა ისევ მღერის საიდანღაც და მე ისევ ვეფერები მის სახეს სახით… მერე რა, რომ ეს მელოდია და ტექსტი არანაირად არ შეეფერება ჩვენს ახლანდელ მდგომარეობას.

კისერზე ვკოცნი და მის სუნს ვგრძობ, რომლითაც მილიონში ამოვიცნობ. მის სუნს და მის შეხებას…

სახით ვეფერები მის სახეს…

გა-დაღლა…

დავიღალე… უბრალოდ კი არა, ძალიან დავიღალე…

ვხვდები, რომ თანდათან ვკარგავ კონტროლს საკუთარ თავზე, რომ ნამდვილი ხატია ცოტაღა დარჩა ჩემში და საკუთარი თავის ნარჩენებიღა ვარ…

მთელი დღე სამსახურში და ერთი პოზიტიური ფიქრი – საღამოს ისევ ვნახავ, ისევ ისე თბილად ჩამეხუტება და ყველაფერი გამივლის.

არაფერი მინდა მასთან ყოფნის გარდა. მინდა ერთად გადავიკარგოთ სადმე ცოტა ხნით, მარტო ჩვენ.

კარგად მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ თავს, როცა მასთან ვარ…

არ მინდა მინისტრობის კანდიდატები მესიზმრებოდეს. გემრიელი, ჩემებური ძილი მინდა, თუნდაც ძველებურად უსიზმრო…

ჩვენი შაბათი და კვირა მინდა…

სეირნობა მინდა საღამოს…

მინდა ამ სეირნობის ძალა მქონდეს და სამსახურის მერე უსულო საგანივით არ ვეგდო მანქანაში…

მინდა არ ვწუწუნებდე და არ ვბუზღუნებდე…

მინდა სამსახურში ისევ არ უკვირდეთ ჩემი ღიმილი, განსაკუთრებულ შემთხვევად არ თვლიდნენ. მინდა ისევ ისე ვიყო ღიმილის განწყობაზე, როგორც ადრე…

ბათუმი მინდა და სახლი, მაგრამ იქ მარტო ვიქნები, მის გარეშე და ვერ გავძლებ, ვერ შევძლებ…

სადმე ტყეში, მიკარგულში მინდა წასვლა მასთან ერთად…

ტყეში მასთან ერთად…

მინდა ერთად ვიძინებდეთ და ვიღვიძებდეთ…

მინდა ჩემს ხელში მის თბილ ხელს ვგრძნობდე, გული რომ მითბება ისე…

მარტო ჩვენ, ცოტა ხნით მაინც შორს ყველაფრისგან…

მინდა ორივემ დავისვენოთ და ადამიანების სახე დავიბრუნოთ.

მინდა მის ღიმილიან სახეს ვხედავდე და მეც არ მშორდებოდეს სახიდან ღიმილი, ღიმილი მისთვის…

ვიცი რომ ყველაფერი კარგად იქნება, იმიტომ რომ ჩვენ ასე გვინდა… ვიცი, რომ მასთან ერთად სულ კარგად ვიქნები…

უბრალოდ რესტარტი მჭირდება ყველაფრისგან… ყველაფრისგან მის გარდა…

მცირე მონოლოგი

გახსოვს რამდენს ვსაუბრობდი აწმყოზე? იმაზე, რომ მთავარია აწმყო არ დაივიწყო და თუ თითოეული წამით იცხოვრებ, მომავალშიც შეძლებ გზის გაკვლევას…

იმაზე, რომ უნდა შეძლო ბედნიერი იყო ახლა და მხოლოდ მომავლის ბედნიერებით არ იცხოვრო…

იმაზე, რომ უნდა გადახედო შენს კრიტერიუმებს ბედნიერებისთვის, იქნებ შეიცვალა რამე და ახალი პუნქტებია ჩასამატებელი, რამდენიმე ძველი კი აღარაა საჭირო…

იმაზე, რომ იცოდე რა არის შენთვის ბედნიერება ამ კონკრეტულ მომენტში…

სრულყოფილება გიგრძვნია? მე კი… იცი როდის? როცა ერთად ვართ, როცა მის მკლავებში ვარ და სული მეხუთება ბედნიერებისგან…

ადრე მეშინოდა…

მეშინოდა გრძნობების…

მეშინოდა რომ მეტკინებოდა და უფრო მეტად იმის მეშინოდა რომ ვატკენდი…

მერე ბედნიერების მეშინოდა, მეგონა რომ არ არსებობს ასე კარგად ყოფნა, რომ ეს ადრე თუ გვიან დამთავრდება…

ერთ რამეს მივხვდი – ყველაფერი აუცილებელი, რაც მჭირდება, უკვე მაქვს.

სითბო მაქვს, ჯერ კიდევ ზამთრიდან მომყვება და გაყინულ ხელებს მითბობს…

გრძნობა მაქვს, რომელიც არ ვიცი საიდან, როდის, ან რატომ მოვიდა, მაგრამ ამას რა მნიშვნელობა აქვს.

ადამიანი მყავს, ადამიანი რომელიც მაბედნიერებს…

ბედნიერი ვარ რომ ვიპოვე, რომ ზუსტად ის ვიპოვე და არა სხვა.

და მე ისევ იმ აზრზე ვარ – ჩემი სიყვარული არ იქნება მატერიალური.

მე მინდა ნულიდან დავიწყოთ და ჩვენი ხელით შევქმნათ ყველაფერი, ერთად…

მე არ ვგეგმავ მომავალს, არ ვიცი რა იქნება ხვალ. მხოლოდ ის ვიცი, რომ მინდა ჩემს მომავალში არსებობდეს, აუცილებლად…

მინდა ყოველი დღე მისი კოცნით იწყებოდეს და მთავრდებოდეს…

მინდა შემეძლოს მასზე ვიზრუნო, მინდა ჩემთან კარგად იყოს.

ხანდახან პატარა ბავშვივით მომეხუტება ხოლმე და მე მგონია რომ შემიძლია დავიცვა, გავაძლიერო…

და ყველაზე მეტად იცი რა მომწონს? მეც ასევე შემიძლია მივეხუტო, თავი პატარა ბავშვი მეგონოს, ვიბუზღუნო და ვიცი რომ ჩემს გვერდით იქნება…

მე არ ვიცი რა იქნება ხვალ, მაგრამ ძალიან მომწონს დღეს…

და ხვალ სრული სიცარიელეც რომ იყოს, ერთი რამ ნამდვილად ვიცი – დღეს იმდენად ლამაზია ყველაფერი, ეს ამად ღირს.

ვიცი რომ არ დავფრინავ ღრუბლებში და ამ ყველაფერს იმიტომ არ ვამბობ, რომ ახლა მეჩვენება ლამაზად და მერე შეიძლება სხვაგვარად იყოს. არანაირად…

ისიც ვიცი, რომ დატვირთული დღის შემდეგ ფაქტიურად ერთადერთი პოზიტივი მაქვს და ეს პოზიტივი იმხელაა, ყველა ნეგატივს ამარცხებს.

კიდევ ის ვიცი, რომ ასე კარგად არასდროს ვყოფილვარ.

და მინდა შენც იყო ასე… ხო, შენ, რატომღაც რომ შემოდიხარ ჩემს ბლოგზე, ამ ნაბჟუტურებს კითხულობ, გესმის ან არ გესმის ჩემი… ამას რა მნიშვნელობა აქვს. უბრალოდ მინდა შენც ასე იყო, ასე გიყვარდეს და ასე უყვარდე, იმიტომ რომ დედამიწას სიყვარული ატრიალებს, მართლა…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 576 other followers

%d bloggers like this: